gedenkplaats van

Aaltje Huijsing

04-10-192910-03-2008
      In het bijzijn van haar 4 dochters, is mijn lieve moeder na een langdurig ziekbed overleden. Ik hoop dat ze nu de rust heeft waar ze naar verlangde en bij haar moeder is van wie ze zo hield en miste.
      Haar grote trots waren haar 4 dochters, 9 kleinkinderen en 6 achterkleinkinderen.

      Ze werd geboren in IJmuiden, verhuisde in WO II naar Haarlem, waar ze trouwde en 4 dochters kreeg.
      Met pijn in haar hart moest ze later haar geliefde geboortestreek verlaten om naar Zeeuws Vlaanderen te verhuizen, maar waar ze niet aarden kon.
      Hierna belande ze in Gorinchem. Weer terug in de 'bewoonde wereld' want daar reden treinen die haar weer met alles wat ze achter had moeten laten verbonden.
      Ze was een vrouw die de wereld wilde ontdekken maar door o.a. haar handicap zich daarin beperkt voelde en werd.
      Op kleinere schaal heeft ze later toch haar leefwereld uitgebreid en reisde ze zo vaak het mogelijk was heel Nederland door.

      Ze was nieuwsgierig naar alles en hield van het leven.
      Ze was ook een zelfverzekerde trotse vrouw die wist wat ze wilde.
      Na altijd vrees voor het water gehad te hebben overwon ze die angst.
      Op 63 jarige leeftijd nam ze nog zwemles en haalde haar zwemdiploma!

      Ik ben haar dankbaar voor alles wat ze mij haar hele leven gaf.
      Ze was een bijzonder liefdevol mens die er altijd was voor ons.
      Haar liefde zal ik nooit vergeten en mijn liefde voor haar zal altijd in mijn hart en bij haar zijn!
      Ik hoop dat velen haar, en haar warme uitstraling zich zullen herinneren.
      Ingrid

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • 8 jaar alweer... 10 maart 2016
        reactie 2   |   niet OK

        Vandaag, 8 jaar geleden, in de vroege ochtend van 10 maart, blies je je laatste adem uit.
        Ieder moment uit die tijd staat in m'n geheugen gegrift.
        Mooie, tedere momenten , maar ook vervelende gebeurtenissen rondom je bed waar ik je helaas niet voor kon beschermen. Maar ik weet dat ik dat die laatste jaren, en vele jaren daarvoor, wel altijd gedaan heb.
        Het doet pijn, nog steeds. Ik was, en ben nml. een familiemens. Net als jij mamma, wilde ik ook gewoon de hele familie bij elkaar houden maar dat is me uit m'n vingers geglipt...
        Deze pagina is hier eigenlijk niet voor bedoelt natuurlijk, maar soms ben ik bang dat mijn kant van het verhaal nooit gekend zal zijn, er werd en word niet naar geluisterd.
        Dieper en inhoudelijker wil ik er hier op deze pagina niet op ingaan, maar wie vragen heeft moet maar contact met me opnemen hierover.
        Met het ouder worden besef ik ook dat mijn tijd maar beperkt is, en behalve zij die erbij waren weet bijna niemand van de familie de waarheid van de gebeurtenissen die voor mij zo rampzalige gevolgen hebben.
        Het is geen troost voor me te weten dat zulke dingen in zovele familie voorkomen.
        In de loop de jaren heb ik wel mee leren omgaan en lukt het me steeds beter alles naast me neer kunnen leggen, al doet het me soms nog steeds verdriet.
        Voor één keertje wilde ik dit vastleggen, voor later, mocht niemand, incl. ik, er niet meer zijn om mijn verhaal te vertellen.

        Natuurlijk wil ik het liever het over de mooie dingen hebben, de kostbare momenten. Hoe we samen en met jouw kleinkinderen , mijn nichtjes en neefjes, zoveel mooie dagjes uit beleefden, zoveel gelachen, deze herinneringen zijn het belangrijkste...
        De mooie, vrolijke, lieve moeder met wie ik zoveel moois heb mogen delen.
        Mocht je voelen / weten ergens daarboven wat ik nu schrijf, in gedachten knuffel ik je. HvJ Je dochter, Ingrid.


        Ingrid Scholten - Gorinchem
        10 maart 2016

        Deel deze pagina:

      • Zomaar even delen wat dierbaar is.
        reactie 1   |   niet OK

        Hallo Ma,
        Ik wilde zomaar even wat herinneringen van dierbare momenten delen hier, voor jou, voor anderen die het interesseert...
        Foto´s van je kleinkinderen, je 4 meiden, van dagtripjes die je zo graag maakte en wat we ook veelvuldig deden.
        Soms ben ik wel eens neerslachtig over een aantal gebeurtenissen van vroeger, keuzes die ik maakte maar waarvan ik destijds de gevolgen nog niet overzag...
        Maar als ik de foto's weer zie, van alle leuke momenten , dagen, die we deelden, voel ik ook weer je blijdschap als ik je ergens mee naar toe nam, voel ik je liefde voor vooral je kleinkinderen weer.... Het was een prachtige tijd,een gouden tijd...
        Fijn om dit af en toe weer eens boven te halen... al voel ik ook nog steeds de pijn van het gemis en zou ik zo graag weer je ergens mee naar toe nemen, lekker winkelen, of gewoon, een kopje koffie drinken met je aan de keukentafel....
        Dag lief Maatje... tot de volgende keer....


        Ingrid Scholten - Gorinchem
        27 december 2015

        Deel deze pagina:

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering