gedenkplaats van

Barbara Touburg

28-05-195912-08-2020
      Laten we de verhalen en beelden, klanken en kleuren, geuren en gedachten over Barbara met elkaar delen - juist in het losvaste netwerk van mensen rondom deze karaktervolle vrouw is het verhaal over wie zij was en wat zij betekend heeft, opgeslagen. In die zin zijn we eigenlijk ook allemaal "nabestaanden" - allemaal mensen met een hartsverbinding met Bar. Daarom vraag ik ook of je je reactie zoveel mogelijk "open" wilt zetten voor iedereen. Maar "dicht" mag ook! Veel liefs! Karen (en Machteld)

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Thinking of you....
        reactie 17   |   niet OK

        K - Amersfoort
        24 september 2020

        Deel deze pagina:

      • Tante Barbara
        reactie 16   |   niet OK
        De afgelopen jaren heb ik af en toe iets vernomen over het wel en wee van mijn tante Barbara. Altijd als ik aan haar dacht zag ik een lange, slanke vrouw voor me met grijzend haar. Mijn dierbaarste herinnering aan haar is hoe ze me tijdens een chique diner geduldig hielp de slakken die ik had besteld (ik was 7, zij moet ongeveer zou oud zijn geweest als ik nu ben) met speciaal gerei uit hun huisje te peuteren. Verder weet ik me te herinneren dat ze een witte Peugeot 205 Lacoste met elektrische ramen reed (ik was als jong kind verzot op auto's). Ook is me verteld dat ze in mijn eerste levensjaren aan mij refereerde als 'pork': ik was een lekker mollig peutertje. Een eigenzinnige vrouw dus, op wie ik in meerdere opzichten schijn te lijken. Rust zacht.

        Giorgio - Rotterdam
        31 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 15   |   niet OK

        Mirjam - Bilthoven
        24 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • Als een grote zus...
        reactie 14   |   niet OK

        Barbara was vanaf mijn vroegste jeugd als een grote zus die altijd spannende dingen organiseerde en bijzondere informatie wist te delen. Heel vroeger al op de Mozartweg, waar ze me uitnodigde in haar warme bed op de grote gure vliering van hun flat, om op de zondagmorgen van een logeerweekend lekker lang te liggen praten en lachen. Barbara durfde alles, wist veel, ging me voor in veel kattenkwaad en avontuur, leerde me geschikte en ongeschikte zaken. Zij en haar zusje Machteld logeerden bij ons, ik logeerde bij hen, op de flat en in hun vakantiehuisje in Eefde. Het leven in hun gezin was zo anders dan bij mij thuis... heerlijk en soms ook verwarrend. Bar en ik bezochten samen het gymnasium Johan van Oldenbarnevelt, waar ik haar overigens een keer in alle onschuld aan mijn ouders verlinkt heb, door te vertellen dat Barbara een heel zakje “gedroogde spinazie” had, om te roken! Toen ik 13 was, verhuisde zij naar Hengelo, waarna we elkaar veel minder konden zien.

        Ik herinner me op indringende wijze hoe Barbara me aan het eind van haar studietijd vertelde hoe ze de tegenwoordigheid van geest had om tijdens haar hersenbloeding te bedenken dat ze de vorige avond de politie had gebeld – en hen dus nog net kon bellen door op “redial” te drukken. Zo redde ze haar eigen leven, maar er bleef wel degelijk restschade waar ze altijd last van hield. Helaas kon ze niet meer afstuderen, of zelfs promoveren, wat men haar had toebedacht. Maar haar geest bleef bij vlagen nog superscherp. We zongen een poosje samen en ze werkte achter de schermen voor ons koor. Toen ik in 2013 worstelde met mijn theologiescriptie, hielp Barbara me door scherpzinnige vragen te stellen naar mijn onderzoekslijn. Het lukte!

        We leefden elk ons leven en in de laatste jaren had ze het niet zo makkelijk met gezondheidsklachten waardoor ze moeilijk kon lopen en vaak ook moe was. We togen gezamenlijk met haar stoelen van opa en mijn stoeltje van oma naar het Pouwercollege om ze liefdevol te laten herbekleden. Als feestje achteraf mochten we een hamburger bij McDonalds. Apetrots was ze toen ze voor mijn man de DVD-set van Hamelen op de kop had getikt, die nergens meer te krijgen was. Samen met Kees kwam ze ze brengen – om ze prompt bij een volgend bezoek weer mee te bietsen, om een kopie te trekken. Barbara legde me lastige muziekkwesties uit. We overlegden over de juiste vertaling van filmteksten, zochten naar die éne uitgave van Shakespeare. En soms kletsten we uren over vanalles, aan de telefoon.

        Het afgelopen jaar reed ik met haar naar het Zeister ziekenhuis voor een onderzoekje. Ik snoof haar parfum met genoegen op, en zij vertelde me met een schalkse glimlach dat ze zelfs haar voeten geparfumeerd had – zodat de arts plezieriger haar voeten kon doormeten. Hoe kom je erop! Dat dacht ik vaak over haar. We aten een pizza en via mijn telefoon organiseerde ik een videocontact van haar met mijn broer Niek. Het zou hun laatste contact worden – zoals ik achteraf begreep dat er heel veel afscheidscontacten geweest zijn de laatste maanden. Toch best een bewust proces, nadat ze te horen had gekregen dat er een tumor was gevonden. Kon hij genezen worden? Er was een kans, maar makkelijk zou het niet zijn. Van rouw en boosheid kwam ze tenslotte ook bij een vorm van berusting.

        Een andere keer belde ze op dat ze nergens lychees kon krijgen in haar buurt – en ik was zo goed of ik toog naar haar toe met vier enorme blikken vol – waar ze van “gevreten” heeft, zo lekker was het! Misschien was de aandacht en het bezoek nog wel lekkerder. Een andere wens van haar was dat ze eens in ons bad-in-de-tuin wilde. Toen het lekker warm was, belde ik haar en ze kwam, baadde heerlijk, at een flinke maaltijd, genoot van een vuurtje. “Ben je niet te moe?” vroeg ik haar. “Nee,” zei ze – “die moeheid die wordt alleen maar erger, dus ik ga niet wachten!”

        Nog geen week later werd ze plotseling met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Thuis ging het niet meer, ze kón niet meer. De liefdevolle zorgen in het ziekenhuis waren een verademing, met zuurstof, behandeling van wat infecties, en nog wat onderzoek. De dokter vond het goed voor haar als er dagelijks iemand op bezoek kwam. Barbara koos de mensen en daar zat ik ineens naast haar bed. Ik bracht natuurlijk een badeendje met hartjes voor haar mee, wat ze “uitprobeerde” in haar glaasje water. We dronken thee, ik kamde haar haar, ze genoot van haar maaltijd en stuurde haar complimenten naar de kok. Het was alsof alle machines, slangetjes en infusen onbelangrijk waren. Lieve verpleging zorgde af en toe voor een hulpstofje en hield hier en daar wat in de gaten. Barbara stelde me voor aan de verpleegkundige waarvan ze al had uitgevonden dat die ook Karen heette en naar hetzelfde boek vernoemd was als ik... En een volgend ogenblik kreeg ik weer met een kennersblik commentaar en modeadvies over mijn kleding, grappen over de inderhaast ingepakte toilettas, over haar lijf. Ze sprak erover hoe graag ze weer naar huis zou gaan, naar haar eigen holletje daar. Ze genoot likkebaardend van een foto van een mooie man. Barbara was er helemaal, ongeacht haar omstandigheden En nu al haar behoeften vanzelf voorzien waren, was ze ontspannen en aandachtig, de grote gekke zus, alsof we voor die middag éven naar vroeger terug konden, en ziekenhuisje speelden.

        Twee dagen daarna kreeg ze een uitslaggesprek zonder hoop op genezing. Het leek alsof daarmee voor Barbara alle streven ook ophield. De dag daarna was ik in alle vroegte op de hoogte dat haar leven snel zou gaan eindigen. Samen met Machteld, Servaes en Claudette (en nog anderen per app ondersteunend) waren we in het ziekenhuis, die laatste lange dag van Barbara’s leven.

        Barabara, mens van muziek, ging heen op gezongen klanken en met een hand in de hare. Dag, lieve vriendin, grote stoere zus, bevrijd van een weerbarstig lijf… ik hoop dat je in vreugde terechtkomt, al je lieve katjes terugziet (veel Freekjes!) en een peuk op kunt steken in je eigen heerlijk hemels hol waar je, slank en schitterend, soepel boogie-woogiet op de muziek van de hemelse sferen....

        Mijn fotoos zijn genomen in de laatste week van Barbara’s leven.


        Karen - Amersfoort
        23 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • Zingen en liefhebben.....
        reactie 13   |   niet OK
        Barbara heb ik ontmoet in en rond de Domkerk, waar ik vaste alt, en zij een los-vaste invaller was.
        Volgens mij heb ik haar voor het eerst wat beter leren kennen in Brno, waar we in 1997 als Domcantorij te gast waren vanwege een stedenband-uitwisseling. Dus het zingen, de muziek, hadden we gemeenschappelijk.
        Het 2e dat we gemeenschappelijk hadden, zij het niet tegelijkertijd, was onze relatie met Arie Fokkens.
        Ik was alweer vergeten - maar vernam het onlangs van Karen - , dat zij mij belde, toen het uit was tussen Arie en mij, of ik er problemen mee zou hebben als zij een relatie met hem zou krijgen. Wat hebben we elkaar veel gebeld, over deze relaties! En gepraat over onszelf, en hem. We waren zo gaandeweg een soort vriendinnen geworden. Zij wilde mij nog graag helpen bij mijn zoektocht naar mijn verleden, met haar kennis van genealogie, en ook bij het redigeren van het middeleeuwse muziekboek waar ik mee bezig was en nog steeds ben. Het heeft niet zo mogen zijn. Barbara, ik hoop dat je rust en vrede hebt gevonden, ergens daarboven, daarbuiten, op de Velden der Gelukzaligheid.

        Liefs, Helma

        Helma - Dordrecht
        22 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • Buren op afstand.....
        reactie 12   |   niet OK
        Ik ken Barbara sinds 2003, ook via Lets. Bar heette daar Wanja, naar een van haar vele (vroegere) katten en bevrouwde de Sterlijn. Ik woonde toen in Utrecht en ben in 2006 naar Bilthoven verhuisd, waar we 'buren op afstand' werden: ik woon in de Planetenbuurt en Bar in die van de dierenriemtekens, twee aan elkaar grenzende wijken.
        Bar heeft mij vaak geholpen op de computer met ondermeer allerhande PR-zaken voor mijn natuurcoachingspraktijk én als kattenoppas. En ik ben op mijn beurt vaak met haar meegegaan naar instanties en heb haar vergezeld bij diverse medische onderzoeken in het verleden.
        Samen waren we (on)regelmatig 'Wat schaft de pot' gasten bij bistro Naast de Buren in Groenekan om weer eens bij te kletsen onder genot van een hapje en drankje. Voor mij een glas rode wijn en Bar dronk haar onvermijdelijke zwarte thee, waar ze bij Naast de Buren om bekend stond. Sinds 2015 woon ik gedeeltelijk ook in Brabant waardoor we echt 'buren op afstand' werden.
        Helaas heb ik Bar mede om die reden (en vanwege de corona) dit jaar niet meer life gezien. Op de dag dat ik na mijn vakantie bij haar langs wilde gaan kreeg ik geen gehoor en bleek ze op de IC in Amsterdam opgenomen te zijn. En op de dag dat ik haar daar zou gaan bezoeken werd ik 's ochtends gebeld dat dit geen zin meer had en is ze diezelfde avond overleden......
        Veel te jong natuurlijk op 61-jarige leeftijd maar ik ben heel BLIJ voor Bar dat haar hiermee veel toekomstig lijden bespaard is gebleven. De laatste jaren had ze toenemende nare fysieke klachten die alleen maar erger werden.....
        Bar was in veel opzichten hoogbegaafd en haar kattenliefde legendarisch! Ik heb in die 17 jaar dat ik haar ken 4 kattenoverlijdens met haar meegemaakt en een aantal Freekjes voorbij zien komen. Daarnaast herken ik wat ik hier veel teruglees: haar eigenzinnigheid en eigengereidheid inderdaad. Maar altijd bereid om je ergens mee te helpen! Ze was zeker een markant figuur en zal door velen als zodanig herinnerd worden.
        Ik wens Bar de RUST en VREDE die ze verdient en vrienden en bekenden plus haar nabestaanden sterkte met haar vroege heengaan!
        Mirjam, de "buurvrouw"

        Mirjam - Bilthoven
        22 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • Dankbaar voor alle mooie projecten
        reactie 11   |   niet OK

        Barbara kende ik van Muziekwetenschap, een hartstochtelijke, warme meid, die ook hard kon zijn. Haar heengaan betekent het einde van een tijdperk van meer dan 25 jaar gezamenlijke projecten, waarbij wel elkaars criticus en sparing partner waren. De eerste foto is van 2017 in de Utrechtse Dom bij de presentatie van mijn boek over Domcantor Maarten Kooij, waarbij zij mijn kritische lezeres was geweest. Daarna volgde o.a. de muziekgravure van een strijkkwartet van onze oud-docent Jan Boogaarts, die ik voor haar nakeek.
        Omdat Barbara haar einde voelde naderen, hebben we op 20 juni j.l. Jan Boogaarts nog bezocht . Zo kon ze ook het boompje zien waarvoor zij bij zijn 85ste verjaardag in 2019 had gezorgd (foto 2). Op 17 juli j.l. nam Barbara op eigen wijze afscheid van Maarten Kooij bij zijn graf in Soest (foto 3). Dat vond ze belangrijk omdat zij samen in 2007 zoveel plezier hadden gehad bij het maken van partituren van zijn composities. Nu kón ze eigenlijk al niet meer, maar we gingen toch en waren dankbaar hier nog samen geweest te zijn.
        Ik ga haar héél erg missen. Mieke Breij (Utrecht)


        Mieke - Utrecht
        19 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • veel te danken aan deze indrukwekkende vrouw
        reactie 10   |   niet OK
        Barbara heb ik in 1984 leren kennen, tijdens ons eerste jaar van Muziekwetenschap in Utrecht. Ze was krachtig, eigenwijs, slim, nam geen blad voor de mond, en het voelde alsof ze me meenam in haar grote gebaar. Ik heb veel aan Barbara te danken (mijn echtgenoot bijvoorbeeld).
        Een tijd lang hadden we minder contact, totdat ze een paar jaar geleden weer belde; ik herkende het telefoonnummer direct! Ze had een vraag over computers, over computerprogramma’s en films (ondertitels!). Ze vertelde over nieuwe projecten van te zetten bladmuziek, waarbij ze zich verloor in de meest prachtige details … Altijd was ze ergens mee bezig!
        Vorig jaar kwam ik voor het eerst sinds tijden weer bij haar op bezoek in Bilthoven. En ik schrok: haar gezondheid had haar in de steek gelaten. Maar ondanks dat was ze nog steeds de geestige, eigenzinnige en dwarse Bar. Lekker chaotisch, met lak aan alles en iedereen.
        Het leven is niet gemakkelijk geweest voor Barbara. Hopelijk heb ik – met al haar vrienden die ze om zich heen had verzameld – haar leven bij tijd en wijle kunnen opfleuren.
        Barbara maakte indruk, we gaan haar niet vergeten!

        Minke - Arnhem
        18 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • Sweet memories
        reactie 9   |   niet OK
        1975: Als ‘brugpieper’ op het Twickelcollege was mijn oog tijdens de pauzes al gevallen op een beeldschone hogere klasser, ze was lang, had een enorme bos haar ( weetniet of je toen al die mooie grijze lok in je haar had) en felle lichtgekleurde ogen die dwars door je heen konden kijken als ze een ‘bui’ had, maar zij zag mij niet staan natuurlijk. Nu wil het toeval dat vrij kort daarna mijn vriendschap met Machteld begon en al spoedig kwam ik over de vloer in hun woning in de Kasbah. Bleek die mooie vrouw de zus van Machteld te zijn! Al spoedig was ik kind aan huis bij Machteld, Barbara en Martine, nog steeds koester ik de herinneringen aan die belangrijke jaren in mijn leven. Liters thee, een glaasje port voor het eten en eindeloos praten. en muziek beluisteren. Barbara en Machteld beiden zeer muzikaal onderlegd, ik maakte er kennis met muziek die ik nog nooit gehoord had. Op een middag waren we thee aan het drinken en Barbara kwam thuis met een nieuwe elpee; Powerful People van Gino Vanelli, ik was op slag betoverd door die mooie muziek, en tot op de dag van vandaag verbind deze muziek mij aan de tijd dat ik dagelijks bij hun thuis was. Woensdag 12 augustus was het ook deze muziek die ik gedurende de hele dag beluisterd heb en vele herinneringen aan Barbara in mijn gedachten waren.
        Wat vond ik het allemaal spannend en interessant wat grote zus Barbara allemaal deed en waar wij als 13-14 jarigen nog geen deelgenoot van mochten zijn, want dat liet ze ons wel merken, dat wij daar toch echt te ‘klein’ voor waren! Ik heb je in al je hoedanigheden meegemaakt, heel lief en zorgzaam, boos en ongenaakbaar, heel wijs en kwetsbaar, het maakte jou tot wie je was.... Barbara Touburg.

        En zoals dat gaat in het leven: je gaat studeren, samenwonen, een eigen leven leiden en al was er op een gegeven moment geen direct persoonlijk contact meer met Barbara, ik heb via Machteld de afgelopen jaren altijd vernomen hoe het met Barbara ging, de ups en downs, ze kwam altijd ter sprake in onze urenlange gesprekken. Ongeveer 3 weken geleden vernam ik van Machteld dat Barbara ernstig ziek was, groot was de schok toen ik woensdag j.l. vernam dat Barbara was overleden.......het voelt nog zo onwerkelijk dat je er niet meer bent......... DAG grote lieve zus van Machteld..... voor altijd een plekje in mijn hart , je was een bijzondere, mooie , eigenzinnige en intrigerende vrouw! Dankbaar dat ik jou gekend heb!

        Jet Willems

        Jet - Zwaag
        17 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • Voor hen die achterblijven...
        reactie 8   |   niet OK
        Lieve Machteld en familie. Heel veel sterkte met jullie verwerking van dit verlies.
        Ik kende Barbara via LETS Utrecht omdat ze mij in de eerste instantie altijd weer wist te vinden voor allerlei computerklussen en daarna allerhande dingen die kapot gingen of opgeknapt moesten worden.
        Nee accepteerde ze daaromtrent maar moeilijk, dus maakte ze er altijd weer een persoonlijke zaak van. Nou was het bij Barbara al heel snel persoonlijk omdat ze zich gewoon nergens voor schaamde of een blad voor de mond had, heerlijk. Gewoon lekker snel, to the point, probleem oplossen en dan eindeloos thee drinken en kletsen.
        Ze zal altijd een plek in mijn hart achterlaten die maar moeilijk is in te vullen door iemand anders en hoe controversieel of eigenwijs ze ook was, zal dat ook voor jullie gelden vermoed ik.
        Heel veel sterkte en liefs toegewenst,

        Boy Bakhuys, Tienhoven

        Boy - Tienhoven
        17 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie