gedenkplaats van

Cootje Blom-Feij

01-08-192913-05-2020
      Onze lieve, gekke, eigenzinnige, kleurrijke, wijze Cootje (Koot, Kwoot, Jacoba, Boya, moesje, mutti) is toch nog onverwacht op 90-jarige leeftijd overleden.

      Ze is rustig gestopt met ademen te midden van haar kinderen, kleinkinderen en dierbaren.

      Den Haag: Machteld, Marko
      Paasloo/Amersfoort: Hans en Marian
      Steenwijk: Bass
      Spanga: Viool en Peter, Rosan, Olmo

      Last but not least haar officieuze adoptiedochters: Elja, Karin en Yoy

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Bitter en zoete jaren
        reactie 57   |   niet OK

        Wilma wist van dit plaatje, ik had al een fotootje gemaakt. Deze lag boven op de slaapkamer waar Coot de afgelopen jaren nauwelijks meer kwam.
        Ze waren getrouwd in 1953... Pa bedankt Cootje hier in 1970 voor 17 bittere en zoete jaren samen . . .
        😕😢.


        hans+blom - Paasloo
        30 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • Ko en Cootje
        reactie 56   |   niet OK

        Er is momenteel niet veel vooruit te kijken. Terugkijken helpt.


        Hans - Paasloo
        27 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • xxx
        reactie 55   |   niet OK

        What can I say


        hans+blom - Paasloo
        25 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • Zeg me dat het niet waar is....
        reactie 54   |   niet OK

        Op dit moment nog moeilijk te begrijpen dat ze er niet meer is.
        Ik zie nog zo veel dingen die haar zijn.
        Hans Blom (ja waar anders dan Paasloo)

        hans - Paaslooooooo
        25 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • er was eens een titel
        reactie 53   |   niet OK
        Verslag van de mooiste begrafenis die ik ooit meemaakte –heb er al wat gehad- de begrafenis van Koot, mijn allerbeste moeder van de hele wereld.
        Ze wilde een ‘lijkwade-begrafenis”, mooi ingepakt op een baar en met zonder koffie, cake en speeches in naargeestige rouw-aula, geen zwarte auto’s en bijbehorende zwartgeklede kraaien, het moest allemaal aardappel anders. Haar lijkwade ging ze zelf maken, ze had tenslotte nog honderden lapjes liggen.
        Woensdagochtend 13 mei, nadat ze hoorde dat ze nog meer een paar uur te leven had, kreeg ik haar tot m’n stomme verbazing aan de telefoon: lieve mam, wat een vette pech! Ja, schat en die lijkwade wordt ‘m ook niet meer. Doe dan maar mijn paarse en groene dekentjes! Ik mag ook niet meer naar huis, sterven in m’n eigen bedje, de rit per ambulance is zo gevaarlijk, ik wil niet doodgaan in een ambulance. En vraag ook Machteld of ze komt. Ja mam, daar spreek je mee! Ik sprak een beetje snikkend , dus ze herkende me schijnbaar niet... Daarna gelijk gegiechel,o shit, sorry! Tot zo! Ze klonk volledig als een levende Koot, terwijl je zou denken dat ze al flink voor pampus lag...
        Mijn lieve vriendin Els wilde me wel stante-pede naar Zwolle rijden. Toen we arriveerden waren Hans, Bass, Viool, Peter, Olmo en Rosan er, al bijna de hele dag, we mochten tegelijk in haar kamer, en we omhelsden elkaar. Even de vervulling van de ‘huidhonger’, hartstikke gaaf. Wat hadden we dat nodig. Ze lag op de hartbewakening, geen coronapatienten in de buurt. Wel was ze al flink buiten westen, ik kon haar strelen en haar ijskoude hand pakken, ze ademde nog. Om en om en soms tegelijk zaten we aan haar bed, verhalen te vertellen en te herinneren. Mede door de mensen van de verpleging wisten we dat ze ons hoorde, ook al lag ze er behoorlijk morfine-bewusteloos bij. We vertelden haar: mam, ga maar, het is goed, toch hield ze het nog uit tot half vijf, d’r laatste adem viel bijna niet op... Op een gegeven moment, na de zoveelste eeuwige liefdesverklaring wist ik even niets meer te zeggen, koortsachtig zocht ik een leuke mop maar de wist ik niet. Behalve: het is paars en het vliegt t raam uit, rara, wat is dat – Koot! Ik voelde een miniscuul beweginkje in de pink in de hand die ik vasthield maar dat kon net zo goed een spasmetje zijn...Zo’n domme poging tot mop dat ik er zelf er om moest lachen... Daarna kwm het gezamenlijk praten weer op gang,, tot na die laatste adem.
        Toen kwam de burocratie, overlijdensverklaring moest eerst naar Steenwijk, toen naar Zwolle, Hans werd er behoorlijk gestoord van. Mag je een lijk nou zelf in een bestelbusje vervoeren, dat soort dingen. Vanwege corona werkten alle ambtenaren thuis en moesten we geregeld een half uur aan de telefoon hangen tot er iemand kwam die er enigszins iets van afwist,
        Wordt vervolgd.

        machteldblom - 's-Gravenhage
        23 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • van Karin uit Griekenland
        reactie 52   |   niet OK

        Ruim 10 jaar geleden werd ik officieus geadopteerd door die bijzondere, levenslustige sprankelende, creatieve, inspirerende, spirituele, wijze, lieve warme Coot.



        Ze vond dat ik een liefhebbende familie verdiende nadat de verstandhouding met mijn eigen moeder, broers en zussen totaal ontwricht was. En nog steeds.



        Ik moest er om lachen, toen ze zei dat ze mijn moeder wel wilde worden. Ik was inmiddels al 49 jaar. Dat is nou niet echt een leeftijd waarop je nog geadopteerd wordt.

        Maar ze meende het en maakt er ook echt werk van.



        Ze knutselde zelf een grappig document in elkaar met officiëel klinkende taal. Mijn pasfoto erop, handtekeningen.

        Zelfs stempels van een gerechtsdeurwaarder werden in het document verwerkt.



        En zo kreeg ik, vlak voordat ik naar Griekenland emigreerde, het adoptiepapier toegezonden.



        Lieve, lieve Coot.



        Samen met Machteld heb ik diverse malen bij je gelogeerd. Ik keek met bewondering naar je. Dat een moeder zo kon ZIJN!



        Je stond verschrikkelijk positief in het leven. En met dat kleine lichaam van je, verzette je bergen.



        Ik hoorde je nooit klagen. Je was altijd dankbaar voor de dingen die wel goed gingen.



        Pittig ook. Een geheel eigen kijk op het leven en vooral laten zijn wat IS en niet te veranderen valt.



        Als Coot het idee had, dat er wél iets te verbeteren viel, ging ze er ook volledig voor. Kruisraketten Nee!



        Laten we vooral lief voor de aarde en elkaar zijn.



        Aan mijn logeerpartijen met lol, zwembadje en diepgaande gesprekken bewaar ik warme herinneringen.



        Jouw oude gezellige huisje, vol verfspullen, papier, frutseldingen. Zilveren muren in de keuken. Het kleine blaaskacheltje in de koude badkamer.



        De krappe steile trap naar de zolder. Je was inmiddels 80 en je sliep toen nog boven.



        "Vind je dat niet eng die trap", vroeg ik haar.

        Je antwoordde: "Ach zolang het nog gaat en kan, slaap ik boven. En als het later moeilijker wordt, zet ik gewoon een bed beneden."



        Typisch Coot. Zolang het gaat, gaat het. Valt er overal wel een mouw aan te passen. En tegen die tijd zien we dan wel weer.



        De laatste keer dat ik je sprak was afgelopen februari. Ik logeerde bij Machteld en we keken De Voice.

        Straks belt mijn moedertje, zei Machteld. Dat is een ritueel geworden.



        En ja hoor.. tijdens de reclameblokken rinkelde onmiddellijk de telefoon en werden de prestaties van de diverse kandidaten bespiegeld.



        En je kreeg gelijk. Jouw favoriete kandidaat won!



        Zo was je Machteld altijd nabij. Ookal zaten er honderden kilometers tussen.



        Coot Blom was een anker voor al wie zij lief had. En dat waren er veel want ze had een groot hart vol liefde.



        En juist in dat hart kwam een scheurtje. Wist ze een paar uur vantevoren dat ze het leven zou verlaten. En typisch Coot...als het niet meer gaat, dan gaat het niet meer en dat is dan maar zo.



        Gelukkig tijd genoeg voor al haar kinderen en kleinkinderen om bij haar te zijn.



        Coot slaapt nu weer boven.

        Mooi eigenzinnig mens.



        Wat zal je gemist worden...



        Xxx Karin


        Viool - Spanga
        23 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • Bedankt voor je licht...
        reactie 51   |   niet OK
        Lieve , lieve Cwoot, Ik ga je de hemel inprijzen: En wel hierom: Door jou ben ik in het noorden komen wonen en als ik dat dan zei tegen je wuifde je dat weg : Dat kwam door de moeder van Mirjam, zei je bescheiden. Nog voordat we een boerderij gekozen hadden, gaf jij aan: Neem niet te veel land erbij, dat is heel veel onderhoud joh. Aldus geschiedde het. Nu adem ik schone lucht in en voel me intens gelukkig op mijn plek (door jou) in het noorden. Ik dank je voor je kinderen met wie ik ongelooflijk veel leuke tijden heb gehad En ..nu nog steeds…!!! Ze zijn als een rode draad door mijn leven verweven. Ik dank je voor de stoelen en bank waar ik nog steeds heerlijk op zit en dat ook zal blijven doen. Ik dank je voor de wijze tuiniers raad; Nu heb ik in het vroege voorjaar een halve tuin vol met winterpostelein dank zij jouw stekken. Zo kom ik gezond uit de winter… Ik dank je voor je vlierbes en bloesem recepten …zij hielpen en helpen me tegen de griep! Ik dank je voor je zeer wijze raad: “Rob jullie zouden eigenlijk een sport moeten doen zoals bijvoorbeeld roeien ..daar ontmoet je nieuwe zaken contacten” Nog geen half jaar later kreeg ik mijn eerste bel-opdracht via 1 van de roeiers En dat is nu nog steeds mijn grootste opdrachtgever Dus ook voor mijn financiën ben je zeer belangrijk geweest. Lieve Cwoot je wijze raad zal ik enorm missen nu….nu zonder jou houd ik koers op de door jou voorgestelde weg!!! Bedankt voor je licht en je wijze raad en dat je er was in mijn leven!!! Liefs en tot ooit ergens daarboven!!!

        Robby - Boijl
        22 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • dierbaren Cootje
        reactie 50   |   niet OK
        Alle dierbaren van Cootje veel sterkte toegewenst met dit verlies.

        Peter - Den Haag
        22 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • mijn herinnering aan tante Cootje
        reactie 49   |   niet OK
        Mijn opa had ooit succes in het leven en dat mocht zijn omgeving best weten. Met als gevolg dat er ook lang na zijn dood nog huizenhoog tegen hem werd opgekeken.

        Behalve Cootje. “Dat was die man van de bontjassen en de open auto’s”, zei ze toen we haar in de jaren 90 in Den Haag opeens weer eens tegenkwamen. Ik geloof niet dat ze hem daarbij ook nog nouveau riche noemde, maar dat was ook niet nodig. Met één opmerking was opa voorgoed teruggebracht tot menselijke proporties.

        Hans, Bass en Machteld, ik wens jullie heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van jullie lieve bijzondere moeder.

        Alexander - Oegstgeest
        21 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • Video
        reactie 48   |   niet OK

        Net toen de rups dacht dat zijn leven voorbij was,
        werd hij een vlinder....
        Lieve, lieve Cootje, ik koester onze warme herinneringen,
        dank hiervoor, liefs Paula.

        Paula - Basse
        21 mei 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie