gedenkplaats van

Djeek Baan

18-07-194616-11-1989
      Djeek heeft ons na een ziekbed van 2 maanden moeten verlaten omdat de strijd oneerlijk was en beslist niet te winnen.
      Hij mocht 43 jaar oud worden en zijn eigen woorden waren: Ik ben dan wel niet zo oud geworden maar ik heb wel een fantastisch leven gehad.
      Ik heb een lieve vrouw, een dochter en een zoon en heb mijn grootste hobby mogen beleven en dat was rijden op zijn harley davidson.
      Hij was een simpele maar tevreden mens en zo intens gelukkig met wat hij om zich heen had en bezat en daardoor was hij zo bijzonder.
      Ook was hij een familie mens die graag zijn dierbare om zich heen had.
      Hij heeft van het leven genoten en eruit gehaald wat erin zat tot het laatst toe.
      Tot de laatste dag was hij betrokken in de mensen om hem heen en was hij hen tot troost omdat hijzelf zei: ik ben er straks vanaf maar jullie zullen door moeten gaan!!!
      Bewonderingswaardig was hij en moedig en ook daardoor heeft hij diepe indruk achter gelaten bij iedereen die hem gekend heeft.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Gedicht of lied
        reactie 1   |   niet OK
        Djeek heeft zelf zijn gedichtjes uitgezocht voor op zijn rouwkaart en dankkaart en dat waren de volgende gedichten van Toon Hermans.

        Dit stond op zijn rouwkaart.

        'n Beetje.

        Sterven doe je niet ineens
        maar af en toe een beetje
        en alle beetjes die je stierf
        't is vreemd, maar die vergeet je
        Het is je dikwijls zelf ontgaan.
        Je zegt, ik ben wat moe
        maar op 'n keer dan ben je aan
        je laatste beetje toe.

        En dit stond op de dankkaart.

        Nu 't rouwrumoer rondom jou is verstomd,
        de stoet voorbij is, de schuifelende voeten.
        Nu voel ik dat er 'n diepe stilte komt,
        en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
        En telkens weer zal ik je tegenkomen,
        we zeggen veel te gauw: het is voorbij.
        Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
        niet wie je was en ook niet wat je zei.
        Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
        we zullen samen door het stille landschap gaan.
        Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
        raak je mijn hart nog duidelijker aan.

        hennie bossaert - Daar waar ik woon.
        3 februari 2010

        Deel deze pagina:

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering