gedenkplaats van

Egon Otten

06-10-193809-08-2020
      Na een lang ziekbed is op 9 augustus 2020 mijn geliefde echtgenoot, onze goede vader, schoonvader en opa vredig ingeslapen.

      We herinneren hem in liefde en dankbaarheid.

      Voel je welkom om via deze pagina foto's, mooie herinneringen aan Egon, warme woorden of je verdriet te delen.

      Marga Otten-Warmenhoven
      Eric, Armin, Elmar & Irani
      David, Elian, Tobias, Henk, Paul, Jonna

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Oscar Beaufort
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Oscar - Nuenen
        23 augustus 2020
        reactie 7
      • Gute reise Egon 🙏
        reactie 6   |   niet OK
        Marga en familie gecondoleerd met het verlies van Egon en sterkte bij het verwerken ervan. Een man echtgenoot, vader, schoonvader en grootvader is niet meer , aan zijn periode van ziek zijn is nu een einde gekomen en is hij over gegaan naar een "ander zijn". Ik herinner me Egon uit de tijd van Sikkens/Akzo te Sassenheim uit de computeromgeving waar hij werkte en ik werkgerelateerde contacten had.
        Prettige collega in een fijne tijd bij de vestiging aan de Rijksstraatweg.
        Herinneringen blijven voortleven en wens Marga en jullie allen alle energie toe hiermee om te gaan.
        Hans Warmenhoven & Ans Groot 🙏

        Hans - Limmen
        22 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • Adrie van Kampen - Warmenhoven
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Adrie - Noordwijkerhout
        22 augustus 2020
        reactie 5
      • Veel sterkte
        reactie 4   |   niet OK
        Dag Marga Warmenhoven,
        In een van de huis-aan-huisbladen lazen we het overlijdensbericht van je man Egon. Een maal hebben we hem ontmoet, nadat jij ons - een keer op bezoek bij jouw familie in Voorhout - attendeerde op een mooie vakantiemogelijkheid nabij Plein (in een mooie stacaravan van frau Bader). Drie maal zijn we in Plein op vakantie geweest samen met onze - toen nog heel jonge - kinderen. Tijdens een van de vakanties hebben we kennis gemaakt met jouw man. Dat was in 1976 en 1977 herinneren we ons. Nog steeds bewaren we er mooie herinneringen aan. We wensen je veel sterkte, ook jullie kinderen en families.
        Leny & Peter Vlasveld, Beukenrode 370, 2215 JT Voorhout. (we wonen min of meer schuin tegenover je broer Jos).

        Peter N.G. - Voorhout
        21 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • Inge Postma
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Inge - Voorhout
        21 augustus 2020
        reactie 3
      • Maaike Warmenhoven
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Maaike - Kerkrade
        20 augustus 2020
        reactie 2
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 1   |   niet OK
        Afscheid

        Wat zeg je dan?
        Op het moment dat je afscheid neemt van iemand die je liefhebt?

        Wat zeg je dan?
        Vertel je dan dat hij indruk op je gemaakt heeft met een glimlach op zijn gezicht als we spelletjes in de woonkamer deden als we kwamen logeren? Net alsof hij ons vanuit een hoekje observeerde.

        Wat vertel je dan?
        Dat toen we trouwden hij zo trots op mij was en hij mij het stralende middelpunt noemde en dat dat mij tot tranen roerde?

        Wat vertel je dan?
        Hoe ik altijd uitkeek naar hem als we na een lange treinreis op Wittlich Bahnhof aankwamen en hij daar ons stond op te wachten?

        Wat weet je dan?
        Dat we genoten op de bootreis voor zijn huwelijksviering, jullie huwelijk...

        Wat weet je dan nog?
        Dat we wandelden bij de vulkanen, de kraters en we daaromheen wandelden?
        Dat hij ons met de auto overal mee naartoe nam als we vakantie kwamen vieren.
        IJsjes gingen eten in kleine dorpjes,
        Wijnkelders aanwees en langs wijnbergen reed.
        Hoe hij ons op de hoogte bracht van nieuws en politiek en hoe we daarover konden spreken.
        Hoe hij knipoogde met onze jongens toen ze nog zo klein waren.
        Hoe we lachten over ‘das ist heis, kochend heis’ als hij wees op de theepot op tafel.
        Hoe hij met de jongens op schoot zat en stil genoot van het bezoek en de drukte.
        Hoe hij zo trots was op ze.
        Hoe hij met zijn bakje nootjes in zijn stoel zat.
        Hoe hij doorzette en sportief bleef wandelen met zijn nordic walking stokken.
        Hoe hij langzaam stiller werd en zich terugtrok.
        Hoe de buitenwereld en de binnenwereld zich met elkaar begonnen te vervlechten.
        Hoe zijn welbespraaktheid plaatsmaakte voor de stilte en spreken steeds moeilijker werd, zijn wandeltochten korter.
        Hoe hij vaker in zijn stoel bleef en met meer moeite overeind kwam.
        Hoe hij op het punt kwam dat afscheid nemen van ons steeds moeilijker werd, soms gepaard ging met emoties. Hoe zijn dankbaarheid en liefde spraken uit zijn ogen.
        Tot het punt dat het op was.
        Het genoeg was en hij het leven los kon laten.
        Er zijn nog zoveel dingen niet gezegd, zoveel dingen die ik niet met hem heb beleefd maar hij wel beleefde met anderen die hij liefhad...
        Dank dat ik een poosje met je mocht oplopen op het levenspad, met jou en met Marga, waar ik mij zo thuis mocht voelen als aanhang.

        Egon, rust zacht, je bent en blijft in onze herinnering, altijd...

        Gedicht:
        Als de sterfelijkheid ons leven betreedt Wordt alles even stil
        Dan ontstaat er een ruimte
        Voor alle herinneringen
        Die ons kussen en ons tot tranen roeren
        Die ons de adem doet stokken
        In het besef dat ons leven ertoe doet dankzij onze sterfelijkheid

        Irani - Bleiswijk
        19 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie