gedenkplaats van

Els Janson - van Veen

15-03-192811-06-2020
      Heel haar leven was dienstbaarheid.
      Om haar schouders hing een mantel van zorg, die ze anderen liefdevol omsloeg
      als ze zag dat het nodig was.

      Nooit was ze te moe om er te zijn en klaar te staan;
      nooit te groot om zich klein en kwetsbaar te maken als het welzijn van anderen
      daarmee gediend was.
      Zij droeg haar mantel met gratie,
      van de morgen tot de avond, dag in dag uit.
      Nu hangt die daar, oud
      en tot op de draad versleten,
      maar wel als een stille getuige van haar welbesteed leven,
      als blijvend appèl op onze dankbaarheid en respect.

      Haar mantel,
      levend voorbeeld voor ons allen die met haar verbonden blijven,
      ook over de dood heen.
      Mam zwijgt, haar handen rusten,
      maar niet haar sterke geest, niet haar liefde,
      die werkt door in hoofd en hart van wie door haar zorg groot zijn geworden.
      Dag lieve mam, dag moeder,
      Dag allerliefste oma.

      Wij vertrouwen je toe aan de eeuwigheid met de mantel van liefde,
      steviger dan ooit om jouw schouders geslagen.
      Zo ben je veilig, zo mag je rusten.






      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Lieve familie Janson
        reactie 33   |   niet OK
        Ik wil jullie condoleren met het overlijden van jullie moeder.Jullie moeder was zo’n leuke baas. Wat heb ik daar gelachen. Jullie moeder had ontzettend veel humor. Kocht er iemand condooms en kwamen ze bij mij afrekenen, dan stond je moeder met een grote worst te zwaaien. Ik stond daar met een rode kop mijn lachen in te houden. Ik herinner mij ook dat haar lievelingspersoneel het eerste koffie mocht drinken. Gelukkig zat ik daarbij, want de tweede groep kreeg een waterig bakkie, want zij goot gewoon weer water over de oude prut. Iemand heeft haar toen bedankt voor de thee.
        Zo kan ik nog wel even doorgaan.
        Ik heb nooit meer zo gelachen op mijn werk.
        Wat een gemis voor jullie dat ze er niet meer is. Veel sterkte.
        Groetjes Agnes Paardekooper

        Agnes - Zoeterwoude
        26 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • gekend als dorps genoot en van wijdezorg te zoeterwoude .
        reactie 32   |   niet OK
        lieve familie

        via deze weeg wil ik jullie allemaal condoleren met verlies van uw moeder.
        wat een geweldige vrouw was het , altijd hard gewerkt in de super markt.
        even op geruimd of belangstellend hoe het ging.
        heb haar jaren ook moge verzorgen, met veel liefde .
        dat ze nu mag rusten in hier namaals omringt door mensen die haar lief hebben.
        moge de mooie herinneringen jullie de steun en kracht hebben om door te gaan
        wens jullie heel veel sterkte toe.
        m.v.g.r Ria v d kerkhof.

        ria - zoeterwoude dorp
        19 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Herinneringen van Erik
        reactie 31   |   niet OK
        Lieve Oma,

        Net geen 35 jaar samen en hier staan we dan. Die jongen die toch vroeger zo blond was en nu zo’n lekker baardje heeft en steek je armen is uit…”God wat ben je lang geworden”. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe trots ik op je ben dat ik én die andere vijf als kleinkinderen zo lang bij je mochten zijn. Al ben ik voor het eerst in mijn leven een beetje boos, je zou toch 100 worden? Boos worden heb ik met jou maar een drietal keer meegemaakt:
        1. Samen met opa. Toen mijn lieftallige kleine neefje, Luke en ik hadden besloten, om het vakkundig met witte kiezelstenen aangelegde pad op de Ambachtsherenweg, door de tuin te keilen. Een andere keer werden we beide uitgelachen toen we als kleuters dronken onder de tafel lagen van een halve schaal kersenbonbons.
        2. Toen ik het waagde om een keer je tas te willen dragen bij een soortgelijk event als dit, bij ome Gerard. Dat kon je toch zeker zelf wel.
        3. De derde keer was in Emmaus toen je me vroeg: “Wie je hier toch had gebracht?” Toen kwam je kleine Keesie to de rescue, net zoals die 364 andere dagen in het jaar waar hij er altijd voor je was. Ook hier nog even eerwaarde oom, HELD.

        Verder heb ik schitterende herinneringen aan al het logeren bij jullie. Opa zal hier vast en zeker ook meekijken namelijk, vandaar jullie. Toetjes met lange vingers in mooie groene bakjes van glas, de buurtbus, jan-in-de-zak, het: “Elsie kan ik je helpen?” als je al bijna klaar was in de keuken en het spel des levens - ook wel lekker kibbelen genoemd. Bijvoorbeeld als opa even niet bereikbaar was: “Kees lust je nog een biertje?”. Het antwoord én het weer bij de les zijn laat zich raden. Ik heb er veel van geleerd, vraag dat maar aan Anoek.

        Ik mocht net als mijn nichtje later samen met je naar Afrika. We stonden bij de douane en ik bewaakte de paspoorten, daarin vond ik Alida als voornaam. Waarna een verhaal volgde waarbij er een andere Alida bij de nonnen verkeerde, deze Alida had van die: “vieze purken en snot, hewwwww”, horen jullie het haar al zeggen? Sindsdien was ze Els. Zo mooi. Zoals iedereen gaat beamen, je bent een voorbeeld voor velen qua werkethiek en doorzettingsvermogen, ik heb je bijna nooit op je kont zien zitten. Er was altijd wat te doen. En was ik aan het puffen van het warme weer in Afrika, dan liep jij nog even wat harder, zelfs met twee blaren op beide voeten. Deed dat dan geen pijn oma? Ik wilde jullie niet ophouden was het antwoord dan. Ophouden is een mooi bruggetje naar hetgeen ik nu helaas moet doen. Ik kan namelijk nog wel even doorgaan met mooie herinneringen en verhalen. Ik (en iedereen hier) zal ze blijven koesteren en wil net als ik vorige week aan je bed zei dan ook afsluiten met: “Doe opa de groeten van me daarboven!”.

        Erik - Amsterdam
        19 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Herinneringen van Koos (1)
        reactie 30   |   niet OK
        Lieve moeder, lieve mensen, hoi Luke

        Onze moeder is 92 geworden. Wat een gezegende leeftijd. En tot het einde aan toe gelukkig, ondanks haar haperende geheugen de laatste jaren.
        Ze werd geboren in het prachtige Stompwijk recht tegenover de kerk en kwam terecht in een kinderrijk gezin van 6 meisjes en 5 jongens? Na enkele jaren verhuisden ze naar de Dr. van Noortstraat 12h. Ik kan me nog steeds het geweldige uitzicht over de polders en de mooie moestuin van haar vader herinneren. In de jaren voor en tijdens de oorlog was het vaak sappelen maar dankzij die moestuin en de inzet van alle kinderen die natuurlijk mee moesten werken in het huishouden, hadden ze voldoende te eten. Op school ging ze bij de nonnen die volgens haar verhalen erg streng waren. Vader Arie was haar held die zoals ze later vaak zou memoreren gouden handen had en alles kon. Haar moeder Kee hield het gezin draaiende, was erg goed met naald en draad en maakte en vermaakte alle kleding zelf.
        Later ging ze werken in het verre Leiden, dagelijks in weer en wind op de fiets. Eerst bij Van Moorsel de stoffenzaak in de Donkersteeg en later bij V&D. Ze had dan ook veel kennis van stoffen. Als ik een damasten tafelkleed zie hoor ik nog altijd haar stem.
        Op haar 23ste trouwde ze met Kees, de man van haar leven. Toen begon het kruideniersleven aan de Dorpsstraat in Zoeterwoude dat altijd haar leven zou blijven beheersen. In het begin was het nog een kleine winkel met de meest noodzakelijke spullen. Ze waren nooit te beroerd om als er op zondag iemand om een fles jenever kwam, die te geven. Op een moment kwam er ook nog een ijstent aan het huis te staan. Zomers op zondag de hele dag Victoria ijs verkopen.
        Intussen was Oma Janson die feitelijk onze tweede moeder was al die jaren alom aanwezig. Ma heeft altijd met veel warmte en liefde over haar gesproken. Ik herinner me zelf vooral het samen luisteren naar de hoorspelen op de radio op zaterdagavond en het bakken van wentelteefjes en het koken van jan in de zak. Zelfgemaakt, natuurlijk.
        In de jaren 60 vond er een grote verbouwing plaats waarna het op een echte supermarkt begon te lijken. Afgezien van het harde werken was er het warme dorpsleven waarbij ik vooral de momenten herinner dat ze erbij kwam zitten als Pa en Jan van Cassel, de bakker van de overkant, na zessen de voorbijgangers bekeken en de laatste nieuwtjes doornamen. Die waren er natuurlijk genoeg. En ook op zondagavond de koe die voorbij liep om een dag later in plakjes gesneden door Theo van der Geest, de slager, op ons brood te verschijnen. Ik moet bekennen dat daar de basis is gelegd voor mijn latere vegetariërschap.
        En natuurlijk altijd tussen de middag warm eten. In het begin vanuit de keuken met uitzicht op het kerkhof. Er zijn bij menige begrafenis veel flauwe en minder flauwe grappen over tafel gegaan. Toen ik zelf op mijn negentiende het huis uitging en met mijn bed de trap af kwam, kreeg ik die niet mee. Dat is nog eens echte ouderliefde.
        In de jaren tachtig kwam er een kans om de supermarkt te verkopen en verhuisden ze naar de Ambachtsherenweg . Ineens was er heel veel tijd. Dat duurde echter niet lang want een jaar later kochten ze een petit-restaurant op de Turfmarkt in Leiden en begonnen daar een nieuw avontuur. Ongelofelijk dapper om daar achter in de vijftig nog aan te beginnen. Ma achter de pannen en Pa in de bediening. Ze kregen het voor elkaar, maar uiteindelijk bleek het toch niet op hun pad te liggen en verkochten ze de zaak na twee jaar. Zoeterwoudenaars zijn immers geen Leienaars zullen we maar zeggen. Ik kan me nog goed de eerste drie oktober-viering herinneren, waarbij we naast de hutspot in het restaurant ook in een kraam ervoor allerlei drank en etenswaar verkochten. De hutspot bleek overigens veel te snel op.
        Wat ik ook nog wil memoreren is de stille kracht van Ma. Zonder enige ophef ging ze ‘s avonds altijd bij de gezusters van Donk langs met wie ze de nieuwtjes van de dag deelde en gezelschap bood. We keken uit op haar raam en als er wat aan de hand was dan veranderde ze iets aan het gordijntje wat er voor hing zodat Ma wist dat ze moest komen. Ik herinner me vooral het verhaal over Jo van Donk die toen ze stervende was de prachtigste verhalen over rozentuinen en licht met haar deelde.
        De overige vrijwilligersactiviteiten worden straks door zus Lein genoemd.
        Een speciale vermelding is nodig van de heerlijke humor waarmee we groot zijn geworden. In dat opzicht waren Ma en Pa erg aan elkaar gewaagd. Beiden waren adrem en de vele schaterlachen die ze veroorzaakt hebben, voel ik godzijdank nog steeds in mijn buik.
        In de pensioentijd zijn Ma en Pa verhuisd naar een flat in de Pinksterbloemlaan. Ze hadden daar een paar heerlijke jaren met veel bekenden om zich heen.

        Koos - Leiden
        18 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Herinneringen van Koos (2)
        reactie 29   |   niet OK
        Toen Pa overleed in 2003 is Ma na ruim 8 jaar Emmaus ingetrokken, aanvankelijk zelfstandig en later in het verpleeggedeelte. Ze heeft daar vooral ook vanwege de sfeer en buitengewoon liefdevolle zorg een fijne tijd gehad. De achteruitgang van haar geheugen bleek de laatste jaren een blessing in disguise, omdat ze steeds meer in het Hier en Nu verkeerde. Er zijn mensen die daarvoor een leven lang het klooster ingaan.
        Lieve Ma, ik ben je dankbaar voor alles en de laatste jaren voor de vele rondjes die we samen, aanvankelijk lopend en later in de rolstoel, door Zoeterwoude hebben gemaakt. Je geweldige humor en vooral de manier waarop je zo adrem op alles reageerde zal ik voor altijd koesteren. Bedankt voor wie je was en dat je mijn moeder wilde zijn

        Koos - Leiden
        18 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Herinneringen van Conny
        reactie 28   |   niet OK
        ELS

        Vanaf 1992 woonden wij in Zuid Afrika en pap en mam kwamen regelmatig overwinteren voor een maand of 2 . Heerlijk, wij hadden ze dan helemaal voor ons zelf!
        Ze kwamen vaak mee als ik voor mijn werk afspraken had op mooie lokaties, zoals Stellenbosch, Franschhoek of Hermanus. Ik ging dan mijn werk doen terwijl zij genoten van het dorpje en omgeving en we spraken dan ergens af voor lunch of koffie.
        Luke was erg blij met de lange bezoeken van opa en oma omdat ze altijd graag meegingen naar al zijn sportevenementen.
        Ze waren geliefd bij m’n vrienden en kennissen, en we werden vaak uitgenodigd bij hen thuis voor een “braai” of zelfs weekendjes naar vakantiehuisjes. Ze vonden het heerlijk om te dansen en deden dat dan ook met volle overtuiging vooral als ze bij kennissen waren die daar ook van hielden.
        Een andere herinnering die opkomt. Eens waren wij op Clifton beach voor een picknick bij zonsondergang met kennissen en hun opa en oma. Op een gegeven moment zie ik mam niet meer. Even later in de verte zie ik haar met 3 jarige Brittany hand in hand lekker langs het water lopen. Bleek dat Britt mam overtuigd had dat ze wilde wandelen….met mama.. en niet haar eigen oma…..oops!! Geen woorden kwamen hier aan te pas, mam sprak geen Engels, maar dat was ook niet nodig.
        Nadat pap gestorven was, werden de visites naar Zuid Afrika minder. Maar ze is nog wel een paar keer alleen geweest. Een keer samen met Kees en zijn gezin, daarna begeleidde Erik haar een keer en de laatste keer was in 2009 met Robin. Hele speciale tijden voor ons en mam was altijd overal welkom. We bezochten dan ook de plekken waar ze met pap graag heenging.
        Zelfs als ze er niet was, had ze een speciaal plekje in de harten van m’n vriendenkring, want de vraag was altijd: “how’s your mom?”
        Gelukkig was het mogelijk voor ons om Mam hier in Nederland te zien, nadat ze niet meer kon reizen. Ongelooflijk hoe ze gedurende de grote veranderingen in haar leven: het verliezen van haar man, de verhuizingen en het minder worden van haar geheugen, altijd vrolijk bleef met een grote glimlach op haar gezicht en altijd grapjes bleef maken.
        Ook was dat duidelijk zichtbaar in Emmaus, de verzorging was ontzettend lief en hadden ook veel tijd voor Els, met haar rijmpjes, het terugblikken op het levensmiddelenbedrijf en meer, en niet te vergeten hoe oud ze was….in ieder geval was ze van 1928 maar de leeftijd varieerde nog al eens.
        Tenslotte ben ik heel dankbaar dat ik op tijd terug was in Nederland, net voor de lockdown!!!
        Gelukkig hebben we die laatste dagen allemaal nog kunnen knuffelen, afscheid kunnen nemen, benadrukken wat een speciale mam ze is en hoeveel we van haar houden.
        Ook heel fijn, om dit samen met de familie hebben kunnen meemaken, steun voor elkaar te zijn en elkaar te troosten. Heel dankbaar hiervoor en voor de lieve mensen die het mogelijk gemaakt hebben voor Luke en Bonnie om een beetje deel uit te maken van dit afscheid en uitvaart van oma, terwijl zij in lockdown in Australië zitten.

        We gaan je missen Elsie. Heel erg!!!!!!!!!




        Conny - Leiden
        18 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Herinneringen van Marjolein
        reactie 27   |   niet OK
        Als jongste uit een gezin van 4 waar het leeftijdsverschil behoorlijk groot is beleef je je jeugd en zijn je herinneringen anders dan van de anderen.
        Ik kwam 6 jaar nadat pap en mam dachten dat het gezin compleet was als volledige verrassing, Ze hebben mij altijd duidelijk gemaakt dat ik niet gepland maar zeker niet ongewenst was, zo heb ik dit ook altijd ervaren.
        Ik ben niet gelovig in de zin van gekaderde religie maar put soms wel troost uit een gebedje opzeggen dit deden wij thuis voor elke maaltijd .“het onze vader en wees gegroet.
        Ik doe dit nog wel eens als ik mijn zegeningen tel en begin dan bij het begin en dat is dat mijn wiegje op de Dorpsstraat 19 heeft gestaan en dat Kees Janson en Els Janson van Veen mijn ouders waren en dat ik een fijne liefdevolle jeugd gehad heb.
        Ik herinner me dat pap en mam altijd hard werkte en dit met veel plezier deden.
        Mam was 6 dagen per week in de winkel en had voor de huishouding hulp van Tonia, met wie ze na het werkzame leven bijna dagelijks na het avondeten een rondje weipoort deed.
        Veel tijd voor voorlezen en spelletjes was er niet maar daar stond tegenover dat wij winkeltje mochten spelen in de echte winkel.
        Op woensdagmiddag mocht ik regelmatig met mama mee naar de stad, dat was haar vrije middag.
        dan dronk zij koffie en kreeg ik een ijsje bij Lunchroom Aurora op de Breestraat.
        Op zondagen gingen wij eerst naar de kerk en daarna bijna altijd op familiebezoek soms naar het strand en uit eten bij van der Valk.
        Mam had een groot hart, ook al dachten mensen die haar niet zo goed kenden dat ze een redelijk harde tante was. Ze was peettante van de zoon van haar ziekelijke jongste broer en nam deze taak zeer serieus door veel op bezoek te gaan en ze met allerlei zaken bij te staan.
        Naast ons op de dorpsstraat woonde de oude vrijgezelle gezusters van Donk waar mam na een dag in de winkel elke avond even een bakkie ging doen om te kijken hoe het ging. Na haar werkzame leven heeft ze veel voor de zonnebloem, het rode kruis en vrijwilligerswerk in Emmaus gedaan.
        Mama werd naarmate ze ouder werd ook zachter. Net alsof ze wat ontspannender was en daar meer ruimte voor had.
        Er zijn wijsheden die ik een op een op mijn dochters heb overgebracht. Zo herinner ik me dat ik zo rond mijn 18e van alles niet mooi aan mijzelf vond en dat mama haar woorden waren ... je bent prachtig zoals je bent, beter wordt het niet dus geniet er nu maar van.
        Mama was zeer betrokken bij mijn gezin. Zij kwam samen met Papa 2 dagen in de week oppassen. Wat heerlijk was, wetende dat je dochters in de allerbeste handen zijn als je naar werk bent. En na werk gezellig samen eten. Ook konden André en ik af en toe samen een weekendje weg omdat Kees en Els er dan waren.
        Het was een soort inhaalslag voor ze. Daar waar ze met ons nooit tijd voor hadden konden ze nu lekker met hun kleinkinderen doen.
        Mam was sterk na het overlijden van haar Keesie maar het gemis was groot. Ze was dapper, ze bleef oppassen, ging met ons mee op vakantie en bleef haar leven leven.
        Toen het beter was voor Els om wat beschermder te gaan wonen, heeft ze hier ook de harten van vele gestolen ze was zo lief en kon ook zo grappig zijn. Els was af en toe een enorme flapuit.
        Zo stonden Mam Con ik en een Heer (ik zal geen naam noemen) in de lift die vertelde vroeger een oogje op Els gehad te hebben en vertelde dat de avances mislukt waren waarop Els hem vertelde dat hij veel te klein was.
        Ik kan de Meisjes, Dames die voor Els zorgden niet genoeg bedanken voor hun warme en liefdevolle zorg, mam was gelukkig bij jullie. Dank hiervoor.
        Wat ga ik je missen lieve mama. Nooit meer op jouw schoot kruipen en me kind voelen, nooit meer jouw prachtige haar doen, nooit meer samen de hort op, maar wat ben ik dankbaar dat jij mijn moeder was.

        Marjolein - Leiden
        18 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Sterkte vandaag.
        reactie 26   |   niet OK
        Lieve Kees, Nella, Japser en Anna, en de overige familie,
        Gecondoleerd met het verlies van jullie (schoon)moeder en oma. Heel veel sterkte vandaag.
        Tom en Marianne Ammerlaan

        Marianne - Zoeterwoude
        17 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Robert Strijk
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Robert - Utrecht
        17 juni 2020
        reactie 25
      • Rust zacht tante Els
        reactie 24   |   niet OK
        Ze was mijn peettante; in mijn vroege jeugd zagen en spraken we elkaar regelmatig en ik zal nooit vergeten dat ik voor mijn eerste Heilige communie een Parker balpen in een leren etui van haar en ome Kees kreeg.
        Mooiste cadeau ooit: de hele klas was jaloers.
        De contacten tussen de ‘Van Veenen’ en de ‘Van der Geesten’ waren nooit erg innig, maar verwaterden na het overlijden van moeder Nelly. Het was dus heel leuk om de familie weer te zien met de 90e verjaardag van Tante Els. Nu is zij overleden na een rijk en lang leven; wij wensen de familie heel veel sterkte met dit verlies. Ik herinner mij haar als een positieve en Innemende vrouw en heb aan haar een goede peettante gehad.
        Mede namens Trudy,
        Ad van der Geest

        Ad - Waddinxveen
        17 juni 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie