gedenkplaats van

Gert-Jan van Rie

05-11-196906-03-2020
      Rekening houdend met de huidige landelijke ontwikkelingen, zal het afscheid van Gert-Jan in besloten kring plaatsvinden.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Heel veel sterkte
        reactie 59   |   niet OK
        Lieve Inge, Julian, Vincent en Sander. Wat zouden we graag bij jullie zijn in deze moeilijke tijd. We hebben zoveel mooie herineringen samen. Dennis en Gert-Jan die samen voetbalde bij HVV. Ik leerde GertJan pas goed kennen toen hij verkering met Inge kreeg. De feesten samen, de bruiloften, het bijna gelijk ouders worden. En toen wij emigreerde naar Australie, jullie vakantie bij ons. Wij konden niet naar Nederland zonder jullie te bezoeken. Wat was het altijd gezellig. De laatste keer was ik er alleen voor Inge haar 50e, wat heb ik een plezier beleefd aan het plannen met Gert-Jan voor deze dag. Gert-Jan was een ongelovelijke lieve man en wat hield hij veel van jullie. HIj zal altijd een plekje in ons hart hebben. In gedachten bij jullie. Onze deur staat altijd voor julie open en hopelijk kunnen we elkaar gauw een knuffel geven. Heel veel liefs, Shirley, Dennis, Dion en Colin.

        Shirley en Dennis - Aubin Grove WA Australia
        21 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 58   |   niet OK
        Lieve Inge, Julian & Anouk, Vincent en Sander,
        Ik wens jullie veel licht, liefde en kracht om dit grote verlies te dragen. Wat was de afscheidsdienst indrukwekkend! Hier is een kort verhaal van Toon Tellegen uit zijn bundel 'Langzaam, zo snel als zij konden'. Ik hoop dat jullie er een beetje troost in vinden.
        Ingeborg

        ..
        Op een ochtend zat de eekhoorn op de tak voor zijn deur naar de horizon te kijken. Het was koud en de eekhoorn wachtte ongeduldig op de zon. Maar toen de zon boven de horizon verschenen was zag hij opeens dat iemand hem wegrolde.
        ‘Hola!’ riep de eekhoorn, zo hard als hij kon.
        De zandkrab - want hij was het - bleef staan en keek naar de eekhoorn.
        ‘Ja?’ zei hij.
        ‘Wat doe je daar?’ vroeg de eekhoorn.
        ‘Ik neem de zon mee,’ zei de zandkrab.
        ‘De zon mee? Waarom? Dat gaat zo maar niet.’
        ‘Hij is kapot. Ik moet hem repareren.’
        ‘Waar?’
        ‘Bij mij thuis.’
        ‘Maar...’ riep de eekhoorn nog, maar de zandkrab was al met zon en al achter de horizon verdwenen.
        Het werd weer donker en koud. Weliswaar kwam even later de maan weer op en begon uit alle macht te schijnen, maar echt branden en stralen kon hij niet.
        Er gingen enkele dagen voorbij. De maan scheen onafgebroken, maar iedereen kreeg ruzie met iedereen, barstte zo maar in snikken uit of beet op zijn nagels van verdriet.
        ‘Zo gaat het niet langer,’ zei de mier. ‘Nee!’ gilde de giraffe die nog nooit gegild had.
        En toen er een nieuwe ochtend aanbrak zonder dat de zon te voorschijn kwam, gingen de eekhoorn en de mier op weg om de zandkrab te vinden.
        Zij zochten overal en vonden hem ten slotte in de woestijn, achter een rots. Daar had hij een werkplaats waar hij van alles repareerde: bliksemschichten, vloedgolven, hagelstenen, lava, orkanen en nog veel meer.
        Hij zag de mier en de eekhoorn niet aankomen, verdiept als hij was in een gebroken donderwolk die hij probeerde te lijmen.
        ‘St,’ zei de mier.
        ‘Daar ligt de zon!’ fluisterde de eekhoorn.
        Hij wees naar de zon die achteraf, naast de rots, tussen allerlei afval lag: stukken boomschors, graspollen, blikken, stoelpoten, snavels en matrassen. Hij zag er bleek uit, en zat vol met smoezelige vlekken.
        ‘Wat is hij mager!’ fluisterde de eekhoorn.
        De mier stapte naar voren, schraapte zijn keel en zei: ‘Eh... zandkrab.’
        De zandkrab keek op en zei: ‘Hé, mier, wat gezellig. Was je toevallig in de buurt?’
        ‘Nee,’ zei de mier, ‘ik was niet in de buurt, maar ik vroeg me af wat je eigenlijk met de zon van plan bent.’
        ‘O de zon,’ zei de zandkrab. ‘Ja. Ik heb geprobeerd hem te maken. Maar het is onbegonnen werk. Hij is zo dun. Je hoeft maar naar hem te wijzen of hij scheurt al!’
        ‘Maar wat moeten we nou?’ vroeg de mier. ‘Zo zonder zon...’
        ‘Ik heb wel iets anders,’ zei de zandkrab. ‘Wel ja.’ En hij haalde een soort groene knikker uit zijn zak, met dikke zwarte stekels eraan.
        ‘Wat is dat?’ vroeg de eekhoorn.
        ‘Zo maar iets,’ zei de zandkrab. ‘Dat heb ik voor mijn plezier gemaakt. Misschien kun je het in de lucht hangen. Het is weer eens iets anders.’
        ‘Dat ding in de lucht?’ vroeg de mier.
        ‘Ja,’ zei de zandkrab. ‘Er hangen zoveel rare dingen in de lucht. Weet je wat dit is?’
        ‘Een vork,’ zei de mier, terwijl de zandkrab een zilveren vork voor zijn gezicht hield.
        ‘Precies,’ zei de zandkrab. ‘Een vork. Dit heb ik ook pas in de lucht gevonden. Hij was net bezig onder te gaan. Mooie vork, hè?’
        De mier en de eekhoorn keken vol verbazing naar de vork die zij nooit aan de hemel hadden zien hangen.
        ‘Hing hij echt in de lucht?’ vroeg de eekhoorn.
        ‘Ja hoor,’ zei de zandkrab.
        ‘Niet soms erachter?’
        ‘Nee hoor, echt midden in de lucht. Ach, er hangt daar zoveel.’
        ‘Wat betreft de zon, zandkrab,’ zei de mier, ‘we willen hem toch liever mee terug nemen. Dat groene ding, nee, dat zegt mij niks.’
        ‘Neem maar mee, hoor,’ zei de zandkrab. ‘Maar ik weet niet hoe lang hij het nog doet. Het kan best zijn dat hij opeens uitgaat of niet meer boven de horizon uit kan komen.’
        ‘Ja,’ zeiden de mier en de eekhoorn.
        Zij haalden de zon uit de afvalhoop en zeulden hem mee naar de horizon, wachtten tot het weer ochtend werd en legden hem toen heel voorzichtig neer. Toen liepen zij achteruit.
        Even later begon de zon heel langzaam te rijzen en werd het weer licht en warm in het bos.
        De mier en de eekhoorn sloegen elkaar op de schouders en overal in het bos werden ruzies bijgelegd, tranen gedroogd en woede en wanhoop vergeten.
        Het werd een zachte dag, niet heel warm, maar wel heel mooi. En de hele middag lagen de mier en de eekhoorn op hun rug aan de oever van de rivier en lieten de zon op hun bleke wangen schijnen.

        Ingeborg - Etten-Leur
        20 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 57   |   niet OK
        Gisteren ontving ik een brief van mijn oud-leraar Wilfried Maes, met daarin het droevige nieuws van het overlijden van Gert-Jan.
        Bij deze wil ik mij aansluiten bij de velen die uw geliefde man, vader en zoon hebben gekend en wiens plotse heengaan toch zo zeer doet.
        Machteloos als ook ik ben, kan ik u enkel mijn oprechte deelneming betuigen in uw oneindig diepe rouwgevoelens.
        Ik vertrouw er op dat de Heer met deze gevoelens raad weet en zowel Gert-Jan als uzelf, nu liefdevol troostend tegen Zich aandrukt.
        Met veel schroom schrijf ik dit alles neer : beseffend dat op dit moment wellicht geen enkel woord jullie echt kan troosten...
        Toch veel sterkte toegewenst !
        Guido Van Hoye, oud-aalmoezenier Gevangenis Dendermonde.

        Guido - Sint-Niklaas
        20 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Topper
        reactie 56   |   niet OK

        GJ, in 2015 bedachten we hoe mooi het zou zijn om boven op de Mont Blanc te staan. Voor beiden een uitdagend doel om ons leven (nog) meer kleur te geven, om af te zien met je lijf door buiten bezig te zijn en om te voelen dat je leeft.

        Op 18 maart 2016 was jij erbij op weg naar het trainingskamp in de Ardennen, mijn zusje belde om te vertellen dat mijn broer was verongelukt met zijn auto. Normaal een anoniem krantenbericht, maar nu kreeg het een naam en een gezicht.

        In juni 2016 stonden we met zijn drieën op de top van de Mont Blanc. Hier hadden we voor getraind, naar toegeleefd, dat was onze beloning voor al het afzien, en we hadden onszelf overwonnen. De bergen hadden jou, ons, de intensiteit van het leven laten voelen.

        Jij was een teamspeler pur sang en met een enorme inspirerende drive om in alles de top te halen, en niet alleen maar altijd samen. Je wilde niet roemloos sterven, maar iemand van betekenis zijn, betekenisvol zijn en betekenisvolle prestaties leveren. Niet alleen voor jezelf, maar met name voor de mensen in je omgeving. Dat is je meer dan gelukt.

        De bergen hebben je leven gegeven en hebben je leven ontnomen, het was in meerdere opzichten adembenemend. Ook ditmaal krijgt een anoniem krantenartikel een naam en een gezicht. Dat van jou, helaas.

        Dank voor je onbaatzuchtige vriendschap, de diepe gesprekken, de intense discussies en de harde trainingsarbeid, wat steevast werd gevolgd door een Belgische Kriek, want afzien hoort nou eenmaal beloond te worden.

        Je was een Topper!


        Kees - Amersfoort
        19 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Ongeloof
        reactie 55   |   niet OK

        In 2016 leerden we elkaar kennen in Nieuwegein.. Acht personen die elkaar niet kenden, maar gedurende dat jaar en de jaren erna een hechte groep zijn geworden.. Veel trainen ( wandelingen met Ton, weekend Ardennen, de trap bij kwintelooijen inclusief lunch met aardbeien uit Brabant, enz.....) om het doel “ de top van de MB “ te halen.
        Aangekomen in Frankrijk: beklimming Albert 1 ( mijn glijpartij), vervolgens beklimming GP (avond voor top poging hele avond samen met Jeroen BB tan gespeeld). En toen de MB.
        Ook het jaar erna met de groep beklimming in MR gebied gedaan. En minimaal één keer per jaar samen iets doen, zoals vorig jaar jouw 50 jarig feest. We bleven als groep met elkaar in contact..
        Dan komt het bericht Gert Jan is er niet meer..... ongeloof, is het echt zo.........
        Ook de dagen erna hebben we als groep veel steun aan elkaar gehad en bij elkaar gevonden....
        Gert Jan had een enorme drive, was doelgericht, droge humor ( bv Vaderdag korting), gezellig, maar ook voor een diepgaand gesprek was er altijd ruimte.....
        Inge, Julian, Vincent en Sander, wij wensen jullie veel kracht voor de komende tijd....
        Peter en Erica


        Peter en Erica - Zwolle
        19 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Onwerkelijk
        reactie 54   |   niet OK

        Samen gingen we naar de top van de Elbrus. Gert-Jan, Eric en ik aan dezelfde touwgroep. Het was een lange tocht, maar allemaal bereikten we de top. Ondanks het barre weer leek het allemaal zo makkelijk te gaan. Je volgende doel was Peak Lenin. Samen met Eric, maar ook ik zat te denken om mee te gaan. Helaas zullen we nu nooit meer met zijn driëen op die top staan.

        Rust zacht Gert-Jan


        Daniël - Nieuwegein
        18 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Erik van Benthem
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Erik - Den Haag
        17 maart 2020
        reactie 53
      • sprakeloos
        reactie 52   |   niet OK
        Lieve Inge, Julian, Vincent, Sander,
        Woorden zoeken, woorden vinden, is onmogelijk om ons medeleven te doen voelen. En toch moeten we op zoek gaan naar woorden die jullie misschien even wat troost geven.
        Wij en de kinderen zijn sterk getroffen door de dood van Gert-J an. We kunnen ons niet inbeelden welk verdriet jullie overkomt. De rouwkaart beantwoordt in wat wij zagen in Gert-Jan, een lieve echtgenoot en supervader. Maar ook voor ons was hij een toffe kerel die perfect paste in de familie. Hij hoorde erbij en had interesse in die aangetrouwde familie. Hij had aandacht voor ons Katelijne die heel verdrietig was toen ze het nieuws vernam. Niet iedereen was in staat om het hart van Katelijne te verwarmen.
        Lieve Inge, wij hopen dat je heel veel kracht kunt putten uit je prachtig groeiend gezin, je familie en je vrienden om verder stevig in het leven te staan.
        Wij zullen Gert-Jan niet vergeten, daarvoor heeft hij een veel te straffe indruk bij ons achter gelaten.
        Renaat en Noena De Witte-Persyn

        Renaat - Langelede 125, Wachtebeke
        17 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Onwerkelijk, Ongelooflijk, Oneerlijk.
        reactie 51   |   niet OK
        Gert Jan, ik koester onze fijne samenwerking tijdens studie-opdrachten, de op z'n tijd diepgaande gesprekken over het leven en de gezellige momenten tijdens onze jaarlijkse MBA-weekendjes en Eetclub-avonden tussendoor.
        Vandaag hebben je familie en vrienden je een waardig en mooi afscheid gegeven. Sommigen op afstand, maar het voelde toch heel dichtbij. Je mag trots zijn op alles wat er over je is gezegd, stuk voor stuk woorden die je typeerden en waarin ik jou herkende. En trots op je gezin waar je altijd zo liefdevol over sprak.
        Inge, Julian, Vincent, Sander en ook Anouk, ik wens jullie, net als de verdere familie en vrienden heel veel sterkte toe.

        Paul - Putten
        17 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Alleen maar mooie momenten
        reactie 50   |   niet OK

        Monta Rosa, Noord Italie 2017
        Gert-Jan, gids Damian en ik. Maximaal genieten, maar ook zo veel als mogelijk toppen beklimmen, allen boven de 4000 meter. Sommige eenvoudig, andere weer moeilijk met momenten waar je dacht... hmmm dit is een mooi verhaal om weer thuis te vertellen. Uitdagingen en soms wel even iets verder, dat was ook Gert Jan. Laatste dag volgens mij hadden we er al negen op zitten. We waren moe maar er was er nog een.... twijfel... overleg... twijfel ... gaan we wel of gaan we niet. We gaan (we waren er toch)! Zwaar, motiverende woorden naar elkaar, Summit! Gelukt en maximale emotie op de top, alles gaat dan door je heen. Onvergetelijke momenten! Afdalen en naar de hut. Het enige wat we konden doen is elkaar in de armen vallen. Gewoon emotie, gewoon iets van hebben we toch maar even samen gedaan. Gert Jan, ik zal deze momenten nooit vergeten. Dank voor dat je dit met mij heb willen doen. Erik Koopmans (Oosterblokker)


        Erik - Oosterblokker
        17 maart 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie