gedenkplaats van

Gina Gesina Christina van Houten

19-04-200328-03-2018
      KLIK HIERONDER OP "LEES MEER" VOOR MIJN PERSOONLIJKE TEKSTEN

      28 maart 2020

      Ik zou vandaag het liefst stilletjes in een hoekje weg willen kruipen en nergens meer aan denken. Alleen zijn in mijn grote verdriet na 2 jaar verlies van mijn lieve dochter Gina. Ik mis haar zo vreselijk erg en het voelt als een grote leegte in me. Het is alsof de tijd stil is blijven staan sinds zij er niet meer is.
      Nee, je kunt het verlies van je kind geen “plaatsje geven” en ook niet “verwerken”. Maar je probeert er zo goed en zo kwaad als het kan mee te leven. Dit verdriet gaat de rest van je leven mee als een schaduw. Soms is het even klein en soms weer immens groot.
      Er valt zoveel te zeggen en uit te leggen, maar het is veel te complex en te gevoelig. Ik denk al dagen na over wat ik ermee moet en worstel met zoveel dingen. Moet ik het wel uitleggen en valt het wel uit te leggen? ‘Je hoeft helemaal niets’, zeggen mensen om me heen. Nee dat weet ik, maar het moet voor mezelf en voor Gina. Ook al weet ik dat nog veel mensen aan haar blijven denken, toch vind ik het fijn wanneer vooral vandaag weer mensen even bij haar stil staan. Maar vooral dat ieder Gina in gedachten houdt hoe zij was en niet wat er met haar is gebeurd.

      De mensen die haar goed kenden waren allen geschokt en niemand had dit zien aankomen. Niemand had haar ooit depressief gezien. Ieder zag haar als een lief, introvert maar vrolijk, grappig en stoer meisje dat een goed leventje had in een liefdevolle omgeving. Ze was bij de mensen die ze niet goed kende wel stil en verlegen, maar Gina had best veel vriendinnen. Ze heeft ook geen nare dingen in haar leven meegemaakt. Want zoals ze heeft geschreven in een later gevonden tekst “Er is niks gebeurd waardoor ik me zo voel, anders had ik het ook fijner gevonden. Ik heb geen idee waar het vandaan komt.” Ook schreef ze: “Het contact met mijn ouders is prima. Mijn vader en moeder waren nooit echt samen, maar ze zijn nog wel gewoon vrienden. Zij zijn beiden erg vriendelijk”.
      Gina was een lief kind. Ik had nooit problemen met haar, want we konden het goed met elkaar vinden en ik dacht dat ze alles met haar vader en mij deelde.

      Ik ben langdurig en samen met verschillende deskundigen in onderzoek gegaan, wat er allemaal gespeeld kan hebben bij Gina. Er is natuurlijk geen echt sluitend antwoord op te geven. Maar meerderen deskundigen komen samen met mijn inzicht als moeder wel tot dezelfde conclusie. Dat Gina weliswaar vermoedelijke genetische factoren had (waar ik hier verder niet over ga uitweiden), maar vooral ook een doorsnee puber was, in een kwetsbare leeftijd met overgevoeligheid en impulsiviteit. Maar ook een puber die het liefst de hele dag op het “onbeschermd” internet zat zoals zoveel jongeren. Waar allerlei nare filmpjes die de dood romantiseren, verkeerde vloggers en contacten zijn te vinden waar de meeste mensen totaal geen idee van hebben. Mensen zijn geschokt als ik vertel wat ik allemaal heb ontdekt waar jongeren zich op internet in kunnen bevinden.
      Het “onbeschermd” internet dat net als een onzichtbaar virus bij allerlei gezinnen gewoon de huiskamer binnendringt. Daar helpt 1,5 meter afstand niet tegen. Ik, die Gina altijd gewaarschuwd heeft en dacht dat zij wel verstandig genoeg was, heb me hierin goed vergist. Ik heb haar niet kunnen behoeden voor dit gevaar, omdat ik er zelf niet mee ben opgegroeid en datzelfde internet ook voor goede zaken zoals school opdrachten nodig is.

      Gina heeft door een combinatie van haar kwetsbaarheden, karaktereigenschappen en beïnvloeding door haar internet rolmodellen, in een verhoogde emotie en impulsiviteit, ongepland maar fataal gehandeld. Dat het ongepland en niet bedoeld was, hebben we uit verschillende whatsapp berichten, mails en geschreven tekst van haar kunnen halen. En Gina had nog heel veel plannen voor de dagen en maanden erna gemaakt, wat niet strookt met haar actie.

      Later heb ik in haar Eindejaarsboek van de basisschool de volgende quotes gevonden die 2 van haar groepsleerkrachten hadden geschreven en wat hadden zij gelijk:
      Gina als ik aan jou denk, denk ik aan:
      • Een en al actie en beweging en voor niets en niemand bang.
      • Stille wateren hebben diepe gronden.


      Omdat memori.nl geen eigen menu heeft voor reacties van de eigenaar, staan mijn eigen reacties tussen alle reacties in. Mocht je deze willen lezen, zie dan o.a. onderstaande reacties:

      Op reactie 140 staat mijn speech en foto’s bij de onthulling op 28 maart 2019 van de Japanse Kersebloesem en bankje met plaatje ter nagedachtenis aan Gina.
      De herdenkingsplek aan Gina ligt aan het water achter de Geert Groote College Amsterdam aan de Fred Roeskestraat 84 https://maps.app.goo.gl/UdPBB (zie de rode geplaatste speld).
      Op reactie 142 t/m 147 staat de muziek van de uitvaart.
      Op reactie 160 de uitvaarttekst van haar basisschool vriendin Amira.
      Op reactie 162 een filmpje van haar vriendinnen Laura en Clara gedraaid op de uitvaart.


      Lieve Gina, schatje van me, 6 april 2018

      Ik weet niet wat er de laatste tijd in je hoofd omging. Het spijt me dat ik dat deel van je nooit heb leren kennen. Ik vind het vooral heel erg voor jou dat ik je niet heb begrepen en dat ik je hierin niet heb kunnen bereiken. Je hebt me wel een keer verteld dat je soms de toekomst moeilijk tegemoet ziet, maar liet niet blijken hoe diep dat voor jou ging en hoe leeg je je van binnen voelde. Ik weet niet wanneer dat is begonnen, ik heb geen keerpunt gevoeld.

      Je was altijd een vrolijk en gezellig kind. Maar na de basisschool moest je wennen aan de nieuwe omgeving. Contact maken was lastig voor je, maar je vond al snel een leuke groep vriendinnen. Je vond het moeilijk om aan de sociale norm te voldoen. Je ging het laatste jaar ook niet meer graag naar feestjes. Je was meestal zo lief om wel te gaan, om mij een plezier te doen, maar was dan een stille toeschouwer.
      Op het strand wilde je ook niet graag naar buiten en vond je het fijn om gewoon met mij in het huisje te zijn. Je vond wel rust in de duinen, bij de wilde paarden. Je hield van dieren. Je wilde zo min mogelijk mensen om je heen, behalve een paar vaste vriendinnen. Jouw wereld werd je rode bankje met je laptop en je mobiel. Dat was jouw leefkuil.

      Voor mij ben je de allerliefste. Mijn hele leven draaide om jou. Ik weet dat je ook veel om mij gaf. We waren altijd samen, we praatten veel en in gezelschap vond je het prettig als ik het woord voor jou deed. Bij mij voelde je je veilig. Daarom vind ik het zo onbegrijpelijk dat ik niet heb kunnen zien dat de toekomst voor jou ineens zo zwart was.
      Ik kon je pijn niet wegnemen, want ik heb het niet herkend. En jij kon het niet met mij delen. Waarschijnlijk dacht je dat ik het niet zou begrijpen. En daar had je gelijk in. Ik sta hier met zóveel vragen…

      Wat ik wel kan zeggen, is dat ik dankbaar ben dat ik jou heb gekregen. We hebben zóveel mooie jaren gedeeld en ik heb zóveel van je genoten. Weet dat ik altijd van je blijf houden en je vreselijk zal missen.

      Mama

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • gedichtje
        reactie 219   |   niet OK

        liefs Jomara


        jomara - amsterdam
        9 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • Myrthe von Saher
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Myrthe - AMSTERDAM
        2 mei 2020
        reactie 218
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 217   |   niet OK
        Ik denk nog elke dag aan Gina en haar kaart en knuffeltjes hebben een speciaal plekje in mn kamer.
        De eerste keer dat ik Gina ontmoette was op Lisa’s verjaardag in de eerste klas. We hadden allebei het gevoel dat we elkaar al kenden en we begonnen vanzelf te praten. Eerst was ze nog stilletjes en verlegen, maar later op de avond renden we samen lachend door de tuin.
        Ik heb het nooit tegen haar gezegd, maar ik heb (nu nog steeds) nog nooit iemand ontmoet met zo’n leuke, mooi lach. Ik zal me Gina altijd blijven herinneren als dat lieve meisje met wie je goed kon lachen en praten.
        Heel veel sterkte voor iedereen

        Katya - Amsterdam
        20 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto's
        reactie 216   |   niet OK

        Lieve Christa en familie,

        We vonden nog wat foto's uit de oude doos...zwembadfeestje 2012, 9 jarigen...Gina, lief en verlegen meisje, vandaag een speciale en trieste dag om bij stil te staan. We leven mee met jullie herinnering..
        Sterkte en veel liefs van Roebi en Laura


        Roebi en Laura - Amsterdam
        19 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 215   |   niet OK

        Suzanne - Amsterdam
        19 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 214   |   niet OK
        Lieve Christa.
        Ook ik denk nog heel vaak aan jou en je familie. Zeker in deze tijd. Een wonder verrichten kan ik helaas niet. Wel een beetje steun geven hier en meevoelen op afstand. Op afstand welliswaar maar heel erg gemeend.
        Liefs Joke

        Joke - Rotterdam
        10 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Gedicht van George en Trudie
        reactie 213   |   niet OK
        Wanneer je iemand missen moet. Niet voor even, maar voorgoed.
        Dan valt dat heel erg zwaar. Ja, dat is gewoon heel naar.
        Nooit meer samen kunnen praten. Een leegte die is achter gelaten.
        Verdriet en en een groot gemis. Als iemand er niet meer is.
        Wat blijft zijn de herinneringen. Dat worden hele waardevolle dingen.
        Om te bewaren veilig en apart. Op een speciaal plekje in je hart.

        Liefs, George en Trudie

        George en Trudie - Duivendrecht
        6 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Dag lief kind
        reactie 212   |   niet OK
        Ons lieve strandbuurmeisje❤️ Voor altijd door de zomer en het fijne strandleven aan onze herinneringen verbonden. De familie Smit - de Waal.

        Wilma - IJmuiden
        31 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Ik mis je......
        reactie 211   |   niet OK

        Lieve Gina,
        Alweer 2 jaar geleden dat je bij ons bent weg gegaan.....
        Wat gaat die tijd toch snel. Maar 28 maart staat in mijn geheugen gegrift....
        Ik mis je, nichtje....
        Lieve Christa,
        Wat gaat die tijd toch hard en wat ben jij toch dapper en sterk. Ik bewonder je. En ik mis je ook......
        Maar ik ben er altijd voor je, ook al zien we elkaar niet altijd zo vaak. Heel veel sterkte lieve nicht ????


        Imke - Heerhugowaard
        30 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 210   |   niet OK

        Lieve Christa, we wensen je veel sterkte en kracht toe.
        Het is nog steeds niet te bevatten.
        We denken regelmatig aan jouw lieve Gina.
        Veel liefs,
        Tess en Emily


        Emily - Amsterdam
        30 maart 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie