gedenkplaats van

Henk Jonker

14-01-193904-10-2020

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Margreet Jonker
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Margreet -
        11 oktober 2020
        reactie 27
      • Condoleance
        reactie 26   |   niet OK
        Lieve familie van oom Henk,

        Van harte gecondoleerd met het heengaan van jullie echtgenoot en vader.
        Veel zegen en sterkte de komende tijd. Dat jullie gehecht aan het goede mogen zijn en de Here nabij mogen ervaren.
        Tinca

        Tinca - Velsen-Noord
        9 oktober 2020

        Deel deze pagina:

      • Lieve familie
        reactie 25   |   niet OK
        Lieve familie Jonker,
        Heel veel sterkte vandaag. In gedachten zijn we bij jullie. We hebben goede herinneringen aan de gesprekjes die we soms met Henk hadden.
        Dankbaar dat zijn lijden voorbij is,maar voor jullie zal het zeker een gemis zijn. God zegene en trooste jullie in de komende tijd.
        Een hartelijke groet,
        Dik en Alie Schuurman

        Dik en Alie - Zuidwolde
        9 oktober 2020

        Deel deze pagina:

      • Dankbaarheid
        reactie 24   |   niet OK
        Met dankbaarheid denken aan Henk Jonker voor de tijd dat wij elkaar hebben leren kennen, niet in het minst door de verbintenis tussen onze gezinnen door Joop en Annemieke, onze dochter. De gesprekken waren opbouwend en er kwam grote dankbaarheid uit zijn leven tevoorschijn. Henk was open en direct, je wist wat je aan hem had. Zijn herinnering is blijvend. Wij wensen de familie Jonker heel veel sterkte, morgen en ook in de komende tijd. Jullie zijn ons dierbaar geworden. Fenny en Ynze Flietstra.

        Ynze - Castricum
        8 oktober 2020

        Deel deze pagina:

      • Medeleven
        reactie 23   |   niet OK
        Via mijn vader hoorde ik over het overlijden van jullie vader, onze oom Henk.
        Graag wil ik jullie even laten weten dat ik met jullie meeleef.

        Al van kinds af aan weet je dat die gebeurtenis - het overlijden van je vader - ooit zal plaatsvinden.
        Tenzij je zelf eerder zou overlijden, maar daar sta je als kind meestal niet bij stil.
        Toen ik zelf kind was, vond ik het alleen maar verschrikkelijk dat mijn ouders er ooit niet meer zouden zijn.
        Gelukkig mocht ik, en mochten jullie ook, volwassen worden in het "bezit" van beide ouders.

        Veel later zie je dan, hoe de gebreken komen en de moeite geweldig toeneemt.
        En alleen al hierom begrijp je dat het gewoon ook goed is dat er ééns een einde komt aan dit aardse leven.
        Je denkt er misschien zelfs op voorbereid te zijn.

        Maar als het dan zover is, is het toch anders, aangrijpender en definitiever en weemoediger, en toch ook weer beter dan "gewoon ook goed".
        Zo verging het mij toen mijn moeder overleed in 2013, en ik denk dat jullie daar ieder wel iets in zullen herkennen.
        Ik wens jullie een heel goede en gezegende tijd toe.

        Joachim - Hilversum
        8 oktober 2020

        Deel deze pagina:

      • Goede herinneringen
        reactie 22   |   niet OK
        Veel goede herinneringen heb ik aan onze broeder jonker, vanaf mijn tienerjaren mocht ik hem helpen in de techniek van het eerste jaar op de Kroeze Danne, en eerder ook wel. Hij boeide ons jongens (13- 15 jaar) met stoere verhalen , auto's, horloges, kortzichtige mensen, alles wat ons interesseerde. Samen met br Klunder deed hij de jeugd waar ik soms als eenling- Bussummer- jeugd naar toe ging . Henk was altijd aanspreekbaar en die ' jongensachtige' band van toen is gebleven, zelfs ons laatste gesprek op een avond laat over iets , eigenlijk niets bijzonders, was het leuk praten samen. Een man die vooral aan mijn jeugd -welzijn iets heeft bijgedragen.
        Ook van Dieneke mag ik de groeten overbrengen.

        Hans - Apeldoorn
        8 oktober 2020

        Deel deze pagina:

      • Herrinering aan Henk
        reactie 21   |   niet OK
        Vlaardingen 8 oktober 2020
        Aan Branda Jonker – Westera
        Afgelopen zondag 4 oktober was er in de gemeente te Rotterdam een feestelijke bijeenkomst georganiseerd. Iedereen had de mogelijkheid om dit feest thuis te vieren door enkele vrienden uit te nodigen omdat dit in een samenkomstzaal niet mogelijk was.
        Nog voordat we aangesloten waren op het centrale punt waarvan alles werd gedirigeerd werd er aan de achterdeur gebeld en daar stond Stein , een kleinzoon van ons met in zijn kielzog Arnoud.
        Arnoud werd met gejuich ontvangen want het was al een tijd geleden dat hij bij ons op bezoek was geweest.
        Ik kom hier eigenlijk met een niet zo leuke mededeling want ik heb net van mijn moeder gehoord dat mijn opa Henk Jonker is overleden.
        De schrik was groot en het bleef even stil en mijn vrouw Gejo doorbrak de stilte met de woorden: “Daar schrik ik toch erg van.”
        Ik verbaasde mij hevig over de verdrietige gedachten die mij overvielen. Na enige tijd kon ik mijn gevoelens herstellen en hebben we elkaar kunnen troosten.
        De familie Jonker hebben wij natuurlijk veel gezien op de Kroeze Danne tijdens de zomer conferenties gedurende vele jaren.
        Pas in 2004 hebben we Henk en Branda beter leren kennen omdat we vanaf die tijd elkaar met grote regelmaat hebben kunnen ontmoeten in het appartement op Pagedal.
        Elke keer als wij op de vrijdagmiddag voor de landdag aldaar aankwamen werd er even samen een bakje koffie gedronken en leerden we elkaar beter kennen.
        Vanaf 2004 tot 2020 hebben we elkaar regelmatig ontmoet en goede opbouwende gesprekken met elkaar gehad.
        Wij hebben Henk gedurende die periode zien veranderen.
        Henk wist van alles wat af en had altijd aanvullingen op de uitspraken die in zijn omgeving werden gebezigd. Na verloop van tijd ontdekte hij dat andere vrienden het ook wel eens bij het rechte end konden hebben.
        Wij waren zo met elkaar vertrouwd geraakt dat hij bij ons binnen stapte en vroeg of we nog een bakkie hadden.
        Bij een van die momenten stond hij op nadat we weer diepgaand bezig waren geweest en zei hij: “Ik hou van jullie.”
        De grote sterke Henk Jonker liet zijn hart ineens zien en ging met een dankbare uitdrukking op zijn gezicht weer terug naar zijn Branda.
        Wij zien elkaar niet meer op Pagedal maar verheugen ons dat Henk geen last meer heeft van zijn steeds minder best functionerende lichaam.
        Wij wensen Branda en kinderen en kleinkinderen veel sterkte bij de verwerking van dit grote verlies.
        Jack en Gejo van den Ende

        Jack en Gejo - Vlaardingen
        8 oktober 2020

        Deel deze pagina:

      • Met grote dankbaarheid
        reactie 20   |   niet OK
        Met grote dankbaarheid denken wij aan Henk Jonker met wie wij ongeveer 30 jaar samen in de christelijke gemeente De Schermer zijn geweest. Wij hebben hem leren kennen als iemand die dankbaar was voor zijn God en Vader in de hemel en dankbaar was voor de goedheid en de ontferming die hij had ervaren van zijn hemelse Vader. Eerlijk, direct,. Iemand die heeft geleerd om zijn omstandigheden die soms niet licht en eenvoudig waren uit Gods handen te nemen. Wij wensen zuster Jonker, alle kinderen en alle kleinkinderen troost en sterkte toe komende vrijdag en ook de tijd die daarna komt. Joke en Jan-Hein Staal

        Joke en Jan-Hein - Krommenie
        7 oktober 2020

        Deel deze pagina:

      • Nin en Jannie de Vries
        reactie 19   |   niet OK
        Onze buurman is niet meer,
        Zondagavond: ambulance, nog één, politie, bij 112 standaard. Je bent gegaan met toeters en bellen Henk. Later 's avonds de bel, Joop en Karin. Je weet dat het komen gaat, maar toch, een schok en tranen schieten in de ogen.

        Nooit meer, slof, slof, slof. "Kom even buurten, wil je deze brief posten of medicijnen halen?" En dan plof op de bank. Dan kwamen de verhalen over en weer van vroeger en nu. Prachtig, om nooit te vergeten. Mijn man heeft ook connecties met Broek.
        Eén verhaal is me bijgebleven en ik zie het voor me. Een jongetje 5 á 6 jaar, kloetend de polder in. "Ja" vertelde Henk, "op een keer stonden mijn vader en de buurman in de oorlog te dubben, hij kan. "Stuur hem maar" aldus de buur. "En daar ging ik, jongetje van zes, de polder in met de melkbussen vol met melk." "Moest de onderduikers waarschuwen die achter de klamp uien lagen, ze hielden zich schuil voor de Duitsers, er was een razzia in het dorp."

        Mooie verhalen konden mijn man en Henk samen opduiken en ik mocht meeluisteren en was lachen soms. En altijd: "Zo, nu ga ik naar mijn meissie."

        Een markant mens is heengegaan, Henk we zullen je missen. Wij wensen allen die hem dierbaar waren heel veel sterkte.

        Nin en Jannie de Vries

        Nin en Jannie - Broek op Langedijk
        7 oktober 2020

        Deel deze pagina:

      • Frans en Matthitja Struik
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Frans en Matthitja - ROTTERDAM
        7 oktober 2020
        reactie 18

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie