gedenkplaats van

Hetty Klein-Hubert

18-10-193511-08-2015
      Zorgzame en lieve ma en oma,
      hier zijn we dan met z’n allen om afscheid van je te nemen en nog eens stil te staan bij wie je voor ons bent geweest, en hoe je leven is gegaan.
      Je bent geboren op 18 oktober 1935 in Amsterdam. Je hebt in je jonge leven geen gemakkelijke tijd gehad. Je vertelde er liever ook niet veel over. Voor ons wel eens lastig, we wilden eigenlijk ook wel meer van je jeugd weten. Toch moesten we dat maar laten rusten, je vond het gewoon niet fijn erover te praten.
      Na je jonge jaren ben je op een gegeven moment na verblijf op de Veluwe pa tegen gekomen.
      En je zag het met hem wel zitten, jullie kregen verkering.
      Een stadse meid met een gewone Veluwse jongen. Ook dat gaf wel eens moeilijke momenten in jullie omgeving.
      Maar daar sloegen jullie je wel doorheen.
      Uiteindelijk besloten jullie samen te trouwen en een huisje buitenaf in Wissel te kopen.
      Daar konden jullie je helemaal uitleven met de moestuin, bloementuin, de dieren: kippen,konijnen, cavia’s, eenden, ganzen, vogels, katten, hond, geiten, koeien, en ik vergeet vast nog wel wat.
      En al kende je helemaal niks, je probeerde steeds alles te leren en onder de knie te krijgen.
      Vaak kreeg je van pa wel uitleg en les hoe alles moest, en je pakte het op.
      Niet altijd even handig eerst, maar door je wilskracht leerde je het uiteindelijk wel.
      En zo ging het eigenlijk altijd met je.
      Wat je erg leuk vond was het wandelen bij wandelclub WIOS. Je hebt erg veel tochten gelopen en genoot van de vele natuurlandschappen.
      Na het trouwen heb je samen met pa ons gekregen, wat niet gemakkelijk ging, maar waar we je wel erg dankbaar voor zijn.
      Je hebt samen met pa mooie dingen beleeft, hard gewerkt, maar je hebt ook veel moeilijke momenten gehad, en ook verdriet.
      Telkens sloeg je je er weer doorheen, en het maakte eigenlijk niet uit in welke situatie je zat.
      Je deed dit ook altijd op de achtergrond, stilletjes aanwezig, en vaak ook bezorgd.
      Eigenlijk ook altijd erg bezorgd om ons, en later ook steeds meer om pa.
      Wat je zelf had of voelde schoof je naar achteren.
      Maar veel belangrijker waren de laatste tijd de vragen om pa.
      Na een ziekenhuisbezoek met hem, was je vol verwachting in wat de dokter had gezegd, knapt ie weer op, en welke medicijnen krijgt ie nu, en wanneer moet ie er weer heen, en ga zo maar door.
      Pa wil zo graag van alles, en kan dat niet goed meer, ook dat vond ze naar.
      Als het met pa maar de goeie kant op ging, daar ging ze voor.
      Bezorgd, dat was ze. En van bloemen dat hield ze.
      Over haar geloof praatte ze niet , maar ze geloofde op haar manier wel. Vaak luisteren en kijken naar Nederland zingt vond ze mooi.
      En over die bezorgdheid en bloemen schreef Mattheüs over een les van Jezus.
      “Kijk eens naar de bloemen in het veld. Die staan daar te bloeien zonder zich druk te maken.
      En toch zag koning Salomo met al zijn pracht en praal er niet zo mooi uit als zij.
      Als God zo goed zorgt voor de bloemen die vandaag in het veld staan, en morgen weg zijn, zal Hij dan nog niet veel beter voor ons zorgen?”
      Afgelopen winter waren jullie allebei ook weer erg ziek, en bij jou resulteerde dat in een ziekenhuisopname van 10 dagen door longontsteking. En dat was toen ook best spannend, maar door je wilskracht sloeg je je er weer door.
      Toch had je niet de kracht meer helemaal teruggekregen en moest je inleveren.
      Na die 10 dagen mocht je thuis herstellen, en dat ging heel voorzichtig en langzaam.
      Uiteindelijk kon je onder begeleiding wel weer naar de Schakel, want dat vond je altijd erg leuk.
      Het lukte je weer.
      Eigenlijk keek ik al een beetje naar oktober want dan zou je 80 worden, en december want dan zou je 55 jaar getrouwd zijn met pa. Hoe zou dat gaan, want die festiviteiten vond je eigenlijk best wel heel erg spannend, eigenlijk te spannend. Wat ging er dan toch allemaal in je om.
      Maar toen kwam die dinsdag , ruim 2 weken geleden. Weer sloeg het probleem in je longen toe, en nu wel heel erg heftig. Pa moest je weer naar het ziekenhuis laten gaan.
      En eigenlijk volgde daar een 14 daagse strijd, die eigenlijk te zwaar voor je was.
      Je was steeds in slaap, en na een week stonden we bij je bed en we dachten dat je al van ons weggleed.
      Echter de volgende ochtend zag je er al weer beter uit, en het leek weer of je iets opkrabbelde.
      Maar ook dit was weer je wilskracht, en de doktoren vochten mee.
      De laatste 2 dagen kon ik zelfs weer oogcontact krijgen, en je begreep me, en we hebben nog kunnen praten, al kon je niks terugzeggen. Toch begon nu ook de pijn te komen, die overal in je lichaam begon te ontstaan. En ook toen bleek wel dat al wou je, je lichaam het niet meer kon.
      De doktoren hebben er alles aan gedaan, en je hebt gevochten, maar het was geen eerlijke strijd.
      We hebben je moeten laten gaan ma, en je taak hier op aarde zit erop.
      Je mag met de Here Jezus in zijn mooie bloementuin wandelen, en ziet ons hier verdrietig zijn omdat we je missen. Maar we gaan elkaar terugzien ma, dat heb ik je belooft, en dan hebben we het er nog weer eens over. Ook zullen we op pa letten, daar hoef je je nu geen zorgen meer om te maken.
      Wees vrij ma, rust zacht, en geniet van al het mooie waar je nu bent.
      Bedankt ma voor alles
      en zekers
      Tot Ziens!!

      Fons, namens familie Klein

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Gea  Jacobs
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Gea Jacobs - Epe
        16 augustus 2015
        reactie 2
      • Suzan Foppen
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Suzan Foppen - Harderwijk
        14 augustus 2015
        reactie 1

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering