gedenkplaats van

Hylke Hoogeveen

19-01-195506-11-2018
      “Some day we will all die.”
      “True, but on all the other days we will not.”

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Een bijzondere geoloog
        reactie 37   |   niet OK
        Een bijzondere geoloog met een bijzondere combinatie: een passie voor stenen en voor de klassieke muziek. Het ga je goed op de nieuwe weg.

        John - Dhahran (KSA)
        20 januari 2019

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 36   |   niet OK
        Wat een fijn mens was Hylke. Meerdere zomers heeft hij mij in Zuid Frankrijk geholpen bij de begeleiding van en het onderwijs aan groepen geologie studenten. En steeds had hij - ook in zijn studietijd - in het buitenland zijn muziekinstrument bij zich. Ik ben hem veel dank verschuldigd voor de prettige gedachten die hij bij mij achterlaat. Het voelt ook als een gemis om te weten dat ik hem nooit meer zal ontmoeten.
        Zijn naaste familie wens is alle sterkte.

        harm - Amstelveen
        28 november 2018

        Deel deze pagina:

      • Gewoon ....bijzonder
        reactie 35   |   niet OK
        Lieve Veronique en familie van Hylke, Ik heb het geluk gehad om Hylke te mogen kennen en te ervaren via Michiel en Eliane. Te kennen als een bijzonder mens, intelligent, een dosis humor en zijn bijzondere stem. Diverse keren heb ik hem zien discussiëren met familie en anderen en ook dat was gewoon ....bijzonder. Iedereen altijd in zijn waarde latend, nooit aannames doen maar eerst luisteren. De oneerlijke strijd die hij voerde, was helaas niet in woorden anders was de uitkomst anders.
        Hylke is en blijft voor mij gewoon ....bijzonder.

        Onno - Oisterwijk
        19 november 2018

        Deel deze pagina:

      • Paul Keulemans
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Paul - wondelgem
        17 november 2018
        reactie 34
      • een goede zigeuner
        reactie 33   |   niet OK
        Jarenlang hebben we met Hylke gespeeld. 'We' dat is Kabani en ook Nello Mirando. jarenlang hebben we samen muziek gemaakt, Hongaarse en Roemeense lichte muziek, hier bekend als zigeunermuziek Ik ben Hans van Lier. En van Kabani zijn er nog twee over, Jaap, klarinetist en ik, bassist. Veel en vaak gespeeld in Hooghoudt op de Amsterdamse Reguliersgracht en verder op bruiloften en partijen door het hele land.
        Hylke was een fijne muzikant maar hij kon natuurlijk ook lastig zijn. In een zigeunerorkest in de Hongaarse traditie zijn de functies streng verdeeld. Violen, een klarinet, eventueel een cello, dat zijn melodie-instrumenten, de ritmesectie dat zijn de bas en de altviool. En Hylke wilde soms zo graag melodie spelen dat hij z'n functie vergat. Nou Ja, mensenwerk. Het belangrijkste was dat hij 'een goede zigeuner' was,
        'jó cigány' het mooiste compliment dat we van muzikanten uit Boedapest konden krijgen.
        Van Kabani was intussen al menig lid overleden en we leenden een primás en een cimbalist uit een ander orkest, maar nu is het ensemble dus op sterven na dood - op die twee na dan. Ik heb allerbeste herinneringen aan Hylke - het was fijn om hem gekend te hebben.
        Hans van Lier

        Hans - Koningsvaren 47, 1441 SC Purmerend
        15 november 2018

        Deel deze pagina:

      • Jan  ten Doeschate
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jan - Eersel
        14 november 2018
        reactie 32
      • Ine Troelstra
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Ine - Heeze
        14 november 2018
        reactie 31
      • Annemarie Saal
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Annemarie - Haarlem
        12 november 2018
        reactie 30
      • Marjan Veldhoen
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Marjan - Eindhoven
        12 november 2018
        reactie 29
      • Zoemende alt
        reactie 28   |   niet OK
        Lieve Veronique en verwanten van Hylke,
        Wat vreselijk treurig! Dees en ik weten dat Hylke voor altijd bij jullie zal blijven. Ik kan jullie geen sterkte wensen bij het verwerken van dit mega grote verlies, omdat dat niet te verwerken is. Wij kunnen jullie ook niet troosten. We kunnen er alleen voor jullie zijn. En het dan veel over onze levensgenieter hebben en het verdriet samen delen.

        Beste allen,
        Op een dag in 1977 zie ik een medestudent door het Geologisch Instituut van de Universiteit van Amsterdam een enorme vioolkist dragen die wel zeker een alt moest herbergen. Na dit tafereel nog een paar keer gezien te hebben heb ik hem aangesproken: mijn eerste kennismaking met Hylke. Binnen enkele minuten had hij mij met zijn innemende en bezielende manier van praten omgepraat om naar een repetitie te komen van Het Theaterorkest, dat toen nog repeteerde in het Universiteitstheater. Ik had zelfs nog even tegengestribbeld, omdat ik al minstens een jaar een “viool-dip” had, maar Hylke vond dat daar maar verandering in moest komen. Dus een paar dagen later op weg naar de repetitie. Dat was het moment waarop ik weer werd gegrepen door de viool. Mijn oude studieviool werd vervangen door Opus 20 van Matthieu Besseling en je hoorde Hylke denken “zie je wel!”. Hij vond het een prachtig instrument en omdat de bouwer – zelf tevens altist - gespecialiseerd is in de bouw van alten en Hylke bovendien vond dat hij “toe” was aan een mooier instrument bestelde hij er “een”. Tijdens een repetitie hoorde ik over het blok tweede violen heen een diepe, warme en krachtige toon uit de richting van de eerste lessenaar van de alten. Vanaf mijn plaats kon ik langs de tweede violen gluren en ving de eerste blik op van het nieuwe instrument. Strijkstok en duim in de lucht en verder met Wagner. Hylke in de pauze: “wat zoemt hij mooi, he!”.
        Hylke en ik hebben dus in ieder geval drie dingen gemeen: studie, muziek en de vioolbouwer. Na die eerste kennismaking in het Instituut ontstond er een bijzondere en intense vriendschap en ook iedereen bij mij thuis – waar ik toen nog woonde – was dol op hem: moeder, vader en zus. Niet eens zo heel lang geleden stelde Hylke tijdens een etentje bij ons zijn Veronique voor. Het was de enige keer dat onze jongste dochter Roos hem heeft gezien. En gisternacht, toen wij thuis kwamen van een paar dagen Normandië, moest zij ons het vreselijke nieuws vertellen, maar zij wist zich Hylke nog heel goed te herinneren, die een enorme warme indruk op haar had gemaakt.
        De vraag van Hylke zijn huwelijksgetuige te zijn is voor mij altijd heel dierbaar en bijzonder geweest en ik was er beretrots op. Geografische en levensloop-technische aspecten hebben er voor gezorgd dat wij elkaar niet heel regelmatig meer zagen. Maar dat hinderde niet. Afstand en tijd deden er niet toe; iedere ontmoeting was telkens weer als van ouds. Heel bijzonder. Heel dierbaar. Heel dankbaar.

        Lieve Hyl,
        Vanmiddag ga ik geen afscheid van je nemen, omdat dat niet kan. Je bent levendig in mijn herinnering en gedachten aanwezig en daar kan nooit een einde aan komen. Ik ben je dankbaar voor al het moois dat wij met elkaar hebben mogen meemaken. Ik betreur het wel erg dat er geen nieuwe herinneringen meer bij komen. Wat hebben we van veel dingen genoten. Ooit leende je een plaat van het “Quatuor pour la fin du temps” van Olivier Messiaen. Vanaf nu zal ik altijd mét jou naar dit zinderende kwartet luisteren en niet in nagedachtenis aan jou. Dank je voor al dat moois!

        Jeroen - Amsterdam
        12 november 2018

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie