gedenkplaats van

Hylke Hoogeveen

19-01-195506-11-2018
      “Some day we will all die.”
      “True, but on all the other days we will not.”

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • een goede zigeuner
        reactie 33   |   niet OK
        Jarenlang hebben we met Hylke gespeeld. 'We' dat is Kabani en ook Nello Mirando. jarenlang hebben we samen muziek gemaakt, Hongaarse en Roemeense lichte muziek, hier bekend als zigeunermuziek Ik ben Hans van Lier. En van Kabani zijn er nog twee over, Jaap, klarinetist en ik, bassist. Veel en vaak gespeeld in Hooghoudt op de Amsterdamse Reguliersgracht en verder op bruiloften en partijen door het hele land.
        Hylke was een fijne muzikant maar hij kon natuurlijk ook lastig zijn. In een zigeunerorkest in de Hongaarse traditie zijn de functies streng verdeeld. Violen, een klarinet, eventueel een cello, dat zijn melodie-instrumenten, de ritmesectie dat zijn de bas en de altviool. En Hylke wilde soms zo graag melodie spelen dat hij z'n functie vergat. Nou Ja, mensenwerk. Het belangrijkste was dat hij 'een goede zigeuner' was,
        'jó cigány' het mooiste compliment dat we van muzikanten uit Boedapest konden krijgen.
        Van Kabani was intussen al menig lid overleden en we leenden een primás en een cimbalist uit een ander orkest, maar nu is het ensemble dus op sterven na dood - op die twee na dan. Ik heb allerbeste herinneringen aan Hylke - het was fijn om hem gekend te hebben.
        Hans van Lier

        Hans van Lier - Koningsvaren 47, 1441 SC Purmerend
        15 november 2018

        Deel deze pagina:

      • Jan  ten Doeschate
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jan ten Doeschate - Eersel
        14 november 2018
        reactie 32
      • Ine Troelstra
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Ine Troelstra - Heeze
        14 november 2018
        reactie 31
      • Annemarie Saal
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Annemarie Saal - Haarlem
        12 november 2018
        reactie 30
      • Marjan Veldhoen
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Marjan Veldhoen - Eindhoven
        12 november 2018
        reactie 29
      • Zoemende alt
        reactie 28   |   niet OK
        Lieve Veronique en verwanten van Hylke,
        Wat vreselijk treurig! Dees en ik weten dat Hylke voor altijd bij jullie zal blijven. Ik kan jullie geen sterkte wensen bij het verwerken van dit mega grote verlies, omdat dat niet te verwerken is. Wij kunnen jullie ook niet troosten. We kunnen er alleen voor jullie zijn. En het dan veel over onze levensgenieter hebben en het verdriet samen delen.

        Beste allen,
        Op een dag in 1977 zie ik een medestudent door het Geologisch Instituut van de Universiteit van Amsterdam een enorme vioolkist dragen die wel zeker een alt moest herbergen. Na dit tafereel nog een paar keer gezien te hebben heb ik hem aangesproken: mijn eerste kennismaking met Hylke. Binnen enkele minuten had hij mij met zijn innemende en bezielende manier van praten omgepraat om naar een repetitie te komen van Het Theaterorkest, dat toen nog repeteerde in het Universiteitstheater. Ik had zelfs nog even tegengestribbeld, omdat ik al minstens een jaar een “viool-dip” had, maar Hylke vond dat daar maar verandering in moest komen. Dus een paar dagen later op weg naar de repetitie. Dat was het moment waarop ik weer werd gegrepen door de viool. Mijn oude studieviool werd vervangen door Opus 20 van Matthieu Besseling en je hoorde Hylke denken “zie je wel!”. Hij vond het een prachtig instrument en omdat de bouwer – zelf tevens altist - gespecialiseerd is in de bouw van alten en Hylke bovendien vond dat hij “toe” was aan een mooier instrument bestelde hij er “een”. Tijdens een repetitie hoorde ik over het blok tweede violen heen een diepe, warme en krachtige toon uit de richting van de eerste lessenaar van de alten. Vanaf mijn plaats kon ik langs de tweede violen gluren en ving de eerste blik op van het nieuwe instrument. Strijkstok en duim in de lucht en verder met Wagner. Hylke in de pauze: “wat zoemt hij mooi, he!”.
        Hylke en ik hebben dus in ieder geval drie dingen gemeen: studie, muziek en de vioolbouwer. Na die eerste kennismaking in het Instituut ontstond er een bijzondere en intense vriendschap en ook iedereen bij mij thuis – waar ik toen nog woonde – was dol op hem: moeder, vader en zus. Niet eens zo heel lang geleden stelde Hylke tijdens een etentje bij ons zijn Veronique voor. Het was de enige keer dat onze jongste dochter Roos hem heeft gezien. En gisternacht, toen wij thuis kwamen van een paar dagen Normandië, moest zij ons het vreselijke nieuws vertellen, maar zij wist zich Hylke nog heel goed te herinneren, die een enorme warme indruk op haar had gemaakt.
        De vraag van Hylke zijn huwelijksgetuige te zijn is voor mij altijd heel dierbaar en bijzonder geweest en ik was er beretrots op. Geografische en levensloop-technische aspecten hebben er voor gezorgd dat wij elkaar niet heel regelmatig meer zagen. Maar dat hinderde niet. Afstand en tijd deden er niet toe; iedere ontmoeting was telkens weer als van ouds. Heel bijzonder. Heel dierbaar. Heel dankbaar.

        Lieve Hyl,
        Vanmiddag ga ik geen afscheid van je nemen, omdat dat niet kan. Je bent levendig in mijn herinnering en gedachten aanwezig en daar kan nooit een einde aan komen. Ik ben je dankbaar voor al het moois dat wij met elkaar hebben mogen meemaken. Ik betreur het wel erg dat er geen nieuwe herinneringen meer bij komen. Wat hebben we van veel dingen genoten. Ooit leende je een plaat van het “Quatuor pour la fin du temps” van Olivier Messiaen. Vanaf nu zal ik altijd mét jou naar dit zinderende kwartet luisteren en niet in nagedachtenis aan jou. Dank je voor al dat moois!

        Jeroen van Rhijn - Amsterdam
        12 november 2018

        Deel deze pagina:

      • Jeugdherinneringen
        reactie 27   |   niet OK
        Helchteren: eerst zwemmen en tochten door de bossen, later op stap en achter de meiden aan (met gering succes...).
        Samen op kamers in de flat Boschdijk in de middelbare schoolperiode.
        Samen met vakantie. Connero Rivera. Weggestuurd van de camping en daarna in het wild gecampeerd in de bergen van Zwitserand.
        Op (be)zoek (bij) naar Japie in Carrara.
        Na onze jeugd ging ieder zijn eigen weg (op een bezoekje na, toen de kinderen klein waren). Tot je me vroeg om nog eens af te spreken in het AZM.... Ik ben blij dat ik je daar nog gesproken heb...
        Jeugdvriend Arie Versluis, tot straks....

        Arie Versluis - Maastricht
        12 november 2018

        Deel deze pagina:

      • Jan van der Steen
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jan van der Steen - Eindhoven
        12 november 2018
        reactie 26
      • Rijnlands Revival-groep
        reactie 25   |   niet OK

        Op 13 november 2016, morgen precies 2 jaar geleden, hebben we de RijnlandsRevival whatsapp groep in het leven geroepen rondom Hylke, die er op dat moment slecht voor stond. Zo wilden we, als oude vrienden en klasgenoten van Hylke, het gesprek en de flauwe en scherpe grappen tussen ons zessen gaande houden. Jan (soms in het Latijn), Xan vanuit Frankrijk, Sjak uit het midden van het land en Beth en ik (Wenja), inmiddels schoonfamilie van elkaar geworden, en natuurlijk Hylke, die ons deelgenoot maakte van zijn proces. We kwamen bij elkaar met een gezamenlijk bereide maaltijd, altijd met Champagne. Zelfs Xandra uit kon er een paar keer bij zijn. De laatste keren bij Hylke thuis en tenslotte in het hospice. Meerdere malen dachten we afscheid te hebben genomen, maar Hylke bleef ons verbazen, altijd helder en scherp. Door hem hebben we ook kennisgemaakt met Véronique en we waren het met hem eens dat hij het niet beter had kunnen treffen.
        Tenslotte, Sjak (Jacqueline) noemde het al; liefde was de kracht die er over bleef.
        Hylke was een goede vriend en ieder van ons had zijn eigen geschiedenis met hem. Toen hij weg ging van het Rijnlands Lyceum in Wassenaar vierden we wel weer gezamenlijk bij hem meermaals uitbundig carnaval. Na zijn scheiding woonde hij een periode bij Elsbeth, die hem opving. Voor mij was hij ook een kortstondige jeugdliefde geweest, maar vooral een vriend. We waren, ieder in ons eigen vak, kort collega's aan de VU. en op mijn bruiloft verraste hij mij toen hij als blonde zigeuner viool spelend aan kwam zetten met zijn muzikanten...onvergetelijk. En dat is precies wat we gaan doen, hem niet vergeten.


        Wenja van der meulen - Amsterdam
        12 november 2018

        Deel deze pagina:

      • “De muziek houdt me op de been.”
        reactie 24   |   niet OK

        “De muziek houdt me op de been.” De woorden van Hylke, toen hij onverwacht halverwege 2016 weer met zijn altviool op de repetities verscheen. We waren heel blij als altgroep van het Philips Symfonie Orkest dat hij weer kwam meespelen na zijn onverwachte ziekbed. Eind 2017 was ik Hylke’s lessenaargenoot bij Mahler 8 in het Concertgebouw. Die symfonie is voor een gezond iemand al een uitputtingsslag, voor Hylke was het een ware titanenstrijd. De dagen ervoor had hij al zijn energie opgespaard, om tijdens die anderhalf uur alles te kunnen geven. Op typisch Hylke wijze natuurlijk: ietwat bozig reagerend als om hem heen iemand te hard speelde. Of zelf vergeten in te zetten als hij geïnspireerd zat te luisteren naar een mooie melodie elders in het orkest. Een foute grap makend over het koor, of trots opzij kijkend als we als altgroep een mooie lijn hadden gespeeld. Zeer inspirerend om samen met Hylke deze symfonie te mogen beleven en wat muziek vermag. Een altviolist en man om nooit te vergeten.


        Raoul Bonnet - Singapore / Amsterdam
        12 november 2018

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie