gedenkplaats van

Jos van de Laar

25-03-194910-07-2017
      We laten elkaar gaan met veel verdriet, maar gaan verder met de mooie herinneringen en alles wat hij ons heeft meegegeven.

      "Verdriet is de tol die we betalen voor liefde"

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Namens de Rabo tourclub (Arnold Veldman en Jan van de Heuvel)
        reactie 39   |   niet OK

        Beste aanwezigen,

        Namens de Rabo tourclub Diessen willen we graag enkele mooie herinneringen met jullie delen.

        Jos was een zeer trouwe collega-fietser. Hij miste nauwelijks een tocht. Lange rechte asfaltwegen was zijn ding. Met ongelijke klinkers of kronkelende smalle fietspaadjes kon hij door zijn handicap niet zo goed overweg.
        Voordat Jos bij ons fietste, namen we geen tijd om te stoppen voor de inwendige mens. Speciaal voor Jos hebben we de bananenstop ingevoerd zodat ook hij bij extra energie tot zich kon nemen. Tot op de dag van vandaag hebben we nog steeds een bananenstop.

        Ongeveer zes jaar geleden gingen we met onze fietsclub de jaarlijkse tocht Diekirch-Valkenswaard fietsen. Een tocht van 260 km die wordt begeleid door eigen auto met chauffeur. Jos was gevraagd als chauffeur.
        We zeiden er wel bij dat hij ook zijn wielrenfiets mee moest nemen. Fietsen was dat weekend niet zijn doel maar hij had hem toch maar meegenomen. Na een nachtje slapen, tussen snurkers en heel veel lol. Zijn we op zaterdagochtend vroeg gestart.
        Jan Heuvelmans fietste de eerste etappe maar bij de stop stond Jos ineens met zijn fiets klaar om voor de tweede etappe van start te gaan. Jan kreeg de sleutel van zijn audi en werd chauffeur.
        Jos zou aangeven als hij niet meer verder wilde fietsen. Hij had het geweldig naar zijn zin en genoot met volle teugen. Hij fietste dan ook alle vier de etappes uit.
        Jos overtrof zichzelf en fietste de 200 km naar Valkenswaard. Een heel mooi en emotioneel moment. Het was een dag met een gouden randje. Jos heeft het nog vaak verteld.

        Helaas kwam Jos de afgelopen jaren met minder goede berichten. Door middel van een duofiets kon hij toch met zijn fietsmaatjes leuke tochten maken. Daar heeft hij enorm van genoten.

        Jos begint nu aan een geheel andere tocht.
        Een tocht zonder fietsmaten.

        De col naar de hemel.
        Vandaag is je start aan de kop in het hemelse peleton.
        Tot ooit mijn held, tot ooit.
        Prachtmens,
        Ook wij leerden van jou.
        Prachtmens,
        Voor de sport de grootste prijs.
        Gevoelsmens,
        Als je kunt, straal je regenboog naar ons.
        Start jouw beklimming naar de grootste col.
        Tot ooit onze held, tot ooi!


        ilse van de Laar - hilvarenbeek
        10 augustus 2017

        Deel deze pagina:

      • Lieve Pap
        reactie 38   |   niet OK

        Pap ik leerde je kennen op 12 mei 1980, nu weet ik daar niet meer zoveel van maar de jaren die volgde des te meer.
        Wat moet je zeggen op deze dag, dan behalve dan dat hij te vroeg is en we het graag hadden uitgesteld. Je ziekte is ons enorm overvallen, je was daarvoor nauwelijks bezig geweest met ziekte en de dood van jezelf maar des te meer van ons mam.
        Toen ik je vroeg, pap nu je ziek bent en we weten dat de dood dichterbij komt, zijn er nog dingen die we moeten bespreken. Heb je nog tips voor mij om mee te nemen?

        Je zei twee dingen;
        Één; Ilse dit is mijn laatste wedstrijd en ik weet dat ik hem niet uit zal lopen of rijden maar waar ik uitval weet ik niet. Ik ga er voor en zie wel waar dat gebeurd. Ik wil graag zolang mogelijk bij ons mam, jullie en de kleinkinderen blijven. Dat is voor mij genoeg om voor te gaan. Ik hoef geen grote dingen, weekendjes weg, speciale uitjes of andere bucketlist wensen. Dat heb ik nooit gehad, ik ben altijd tevreden geweest met de kleine dingen. Ik geniet er van dat jullie langs komen met de kinds, ik bij ons am op bezoek kan gaan, m'n tuin en de sport.
        Het tweede wat je zei was, dat we niets te bespreken hadden, we hebben alles altijd gewoon meteen gezegd en we hebben genoeg meegemaakt dat we wel weten wat we van elkaar vinden.
        En op de vraag... Nog tips...? zei je; "Het leven is niet altijd makkelijk en Ilse je doet het goed, ik ben trots op je. Tja, en daar moet ik het mee gaan doen.

        Pap, ik kijk terug op een vader waarvan ik als dochter zelden heb gemerkt dat je rechter arm eigenlijk een beperking was. Mijn fietsband plakken, met ons in de voortuin badmintonnen, het klussen in huis, ons uit huis verhuizen, je deed het allemaal. Soms met wat gevloek maar uiteindelijk was de klus geklaard. Hiermee heb je ons laten zien wat doorzetten is en dat tegenslag er ook mag zijn.

        Sporten en je karakter waren een goede combinatie. Ik als je dochter zag ook kleine nadelen. We konden niet eten voordat de etappe van de tour was uit gefietst. Wanneer "ze" de bergen ingingen moesten we zelf maar gaan spelen want "dit"i mooi. Of dat je weer ergens een marathon wedstrijd had gelopen en ons mam om 8 uur 's avonds opbelde. Ja, ik kom vannacht niet thuis want ik ben uitgedroogd maar ik verwacht morgen wel weer naar huis te mogen hoor. Pap, ik ga je nuchterheid missen, je kunst om dingen niet groter te maken dan dat ze zijn.

        Je kunt niet vader en moeder in een zijn, dat kun je verlangen maar dan zal het altijd tegenvallen. Je kunt wel je best doen. Je kunt het leven niet sturen, je kunt het wel leven en dat heb je gedaan.

        De laatste anderhalf jaar waren intens. Je moest steeds meer afgeven, eerst je sport, daarna de zorg van ons mam, je huis, je rol als vader en uiteindelijk moesten we elkaar echt loslaten. Ik heb als dochter met liefde en meerdere malen met tranen in mijn ogen naast je gestaan. Ik heb meerdere malen gedacht toen we bij dr. Simons zaten, hier gaat het ophouden. Nee zei je dan, ik wil nog verder en je kreeg hun voordeel van de twijfel en je hebt je meerdere malen bewezen dat je die verdiende. Het was fijn om te voelen dat de band die we hadden zo sterk was.

        De laatste drie weken waren zwaar, je werd kwetsbaar en daar voelde je ongemakkelijk bij. Je koos er voor met je dierbaren het laatste stuk te doorlopen. Ondanks de intensieve tijd, is die tijd me ook dierbaar geworden. Door de steun van je familie (tante José en Jaqueline) is het gelukt om tot het laatste bij je te zijn.

        Pap we hebben elkaar los moeten laten, maar ik ben blij met de herinneringen die we hebben, maar ook verdrietig omdat we geen nieuwe meer kunnen maken.
        Tja, en dat ik verdrietig ben vind ik niet erg. Het is de tol die ik graag betaal voor onze liefde.


        ilse van de Laar - hilvarenbeek
        10 augustus 2017

        Deel deze pagina:

      • Lieve opa Jos
        reactie 37   |   niet OK

        Woord van Luke, Anne en Noor

        Lieve Opa Jos,

        Samen met jou met de playmobile spelen, de goed gevulde snoepkast, frietjes eten op zondagavond, filmpje kijken op de grote computer en samen Basje uitlaten.
        Opa Jos we vonden het leuk dat je er was.

        Liefs
        Luke, Anne en Noor


        ilse van de Laar - hilvarenbeek
        10 augustus 2017

        Deel deze pagina:

      • Dit is geen afscheid
        reactie 36   |   niet OK
        Dit is geen afscheid

        Dit is geen afscheid , want je gaat niet weg
        We blijven je zien, we blijven horen wat je zegt.
        We nemen je mee, want je hoort bij ons
        In onze gedachten ben je heel dicht bij.

        Zolang wij hier zijn, zal jij er nog zijn.
        Dit pakt niemand, niemand ons meer af.
        Deze tijd gaat nooit verloren.
        Als we zien , wat jij ons gaf.
        Zien we wat we kunnen worden.
        We zien nog niet wat morgen brengt.
        Maar we weten diep van binnen,
        Dit pakt niemand, niemand ons meer af.

        Soms was het moeilijk, soms was het strijd.
        Als we terug kijken, hebben we geen seconde spijt.
        Al die momenten samen beleefd.
        We dragen ze bij ons, zodat niemand jou vergeet.
        Wat er ook zal gebeuren.
        Wat we ook zullen worden.
        Waar we ook uit gaan komen.
        We geloven, er komt altijd een nieuwe morgen.

        Zolang we hier zijn, zal jij er nog zijn.
        Dit pakt niemand, niemand ons meer af.
        Deze tijd gaat nooit verloren
        Als we zien, wat jij ons gaf.
        En we zien nog niet, wat morgen brengt.
        Maar we weten diep van binnen.
        Dit pakt niemand, niemand ons meer af


        corry van de Laar - Oosterhout
        23 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • corry  van de Laar
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        corry van de Laar - Oosterhout
        23 juli 2017
        reactie 35
      • Brief van Andreas van de Laar
        reactie 34   |   niet OK
        Lieve Jos,
        Als ik aan jou denk, dan denk ik aan een van de puurste personen die ik ken. Je bent voor mij de enige persoon geweest in de familie van de Laar die nooit oordeelde en ik vond het ook altijd heel erg leuk hoe je met mijn vader kon lachen. Je goudbeige Peugeot had het mooiste stuur dat ik ooit had gezien. Als we een bocht moesten maken, greep jij soepel als een vrachtwagenchauffeur de knop op het stuur vast en gleden we door de bocht. Soms mocht ik ook op het knopje van de automatische ramen drukken. Jouw geduld en respect voor andere mensen wordt door weinigen geëvenaard. Je kalme hartelijke blik en glimlach als ik weer eens iets grappigs had gedaan zal ik nooit vergeten. Ik zal ook nooit vergeten hoe trots je op je broer was en hoeveel je hem mistte vroeger.

        Door jou leerde ik Opa en Oma veel beter kennen, omdat je zo'n sterke hechte band met ze had en altijd even kwam binnenwandelen om te kijken of alles goed ging.

        Door jou leerde ik carnaval vieren als klein kind.
        Van je zoon Roy leerde ik computeren en op de playstation spelen.
        En in je achter -en voortuin leerde ik hoe mooi een tuin kon zijn.

        Voor mij ben je echt een held. Voor mij is Rian ook een held. Je kinderen zijn inmiddels ook al een tijd lang helden en ik wil dat ze allemaal weten dat ze trots mogen zijn op een vader die altijd onvoorwaardelijk voor je klaarstaat en daarmee ook van grote betekenis is geweest voor mensen buiten zijn eigen familie. Je bent voor mij de betere versie van je eigen vader.
        Als ik aan de familie van de Laar denk, dan denk ik eigenlijk altijd aan Diessen, de splitsing voor jullie huis en aan jou, Jos.
        Dat Ilse de courant kwam halen bij Opa en Oma en altijd vrolijk was om mij te zien als ik 's ochtends Kindernet aan het kijken was.
        Dat ik daardoor ook graag bij jullie binnenwandelde en Roy vervolgens altijd sinas voor me inschonk in jullie mooie grote warmverlichte keuken.
        Dat Rian altijd wat leuks te vertellen had over de mensen die buiten langsliepen en ik Diessen alzittende in jullie huiskamer beter leerde kennen.
        Ik bedank je voor het bezorgen van een leuke aangename jeugd voor mij in Brabant en hoe zorgzaam je was voor je eigen familie en voor onze Opa en Oma. Ook bedank ik Ilse, Roy en Rian en wens ik jullie veel sterkte toe en stuur ik jullie mijn liefde vanaf hier met een traan op de wang.

        Liefs,
        Dris

        Andreas van de Laar - Amsterdam
        20 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Woorden voor Jos
        reactie 33   |   niet OK
        Lieve Jos,
        Mijn voeten waren te moe om te dansen,
        Toen kwam jij naar me toe gelopen,
        en we dansten.

        We kwamen hobbels tegen,
        maar je hebt me onvoorwaardelijk gesteund.

        Bedankt, mijn Jos,
        voor je zorgen en je liefde.

        ~ Rianne ~

        Muziek: A Whiter Shade Of Pale: Procol Harum

        Rianne van de Laar - Hilvarenbeek
        17 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • In Memoriam Jos van de Laar
        reactie 32   |   niet OK
        Jos, ONZE Jos, zoals we dat in Brabant zeggen.

        Onze Jos kwam samen met onze Jan ter wereld op 25 maart 1949 in het Maria ziekenhuis in Tilburg. Dat het een tweeling was, was een verassing voor onze ouders want de echo bestond toen nog niet.
        Wij groeiden met ons gezin op in de Lage Haghorst, met ouders en 8 kinderen, 3 jongens en 5 meisjes. Of eigenlijk waren er 9 kinderen, want het tweede kind, eerste Sia, overleed 3 maanden na de geboorte.
        Wij hadden een warm en gezellig nest waar we op elkaar waren aangewezen. We beleefde mooie jaren en soms lastige gebeurtenissen.
        Toen onze Jos 2 jaar oud was, werd hij besmet met he poli-virus. In het begin was hij compleet verlamd maar uiteindelijk na herstel alleen zijn re-arm.
        Deze verlamming heeft hem echter nooit weerhouden om te doen wat hij graag wilde. Hij ging mee zwemmen, hutten bouwen en in bomen klimmen. Dit alles zorgde er wel voor dat hij vaak in het ziekenhuis lag, omdat hij weer eens gevallen was en zijn arm gebroken had.

        Met 4 jaar ging Jos en Jan naar de kleuterschool in Diessen. Achterop de fiets bij 2 oudere buurmeisjes. En daarna naar de lagere school. De laatste twee jaar ging Jos naar kostschool on Oudenbosch. Onze ouders waren bezorgd en wilde hem de beste start geven. Jos heeft die jaren met gemengde gevoelens beleefd.
        Maar hij was al met al een serieuze en tegelijk ondeugende jongen. De keer dat de tweeling samen de hele voorraad verse eieren, als sport, door een gat in een houten deur probeerde te gooien staat bij ons allen nog vers in het geheugen.
        Onze Jos volgde de landbouwschool in Boxtel. Wat hij deed maakte hij af. Maar uiteindelijk koos hij voor een kantoorbaan als boekhoudkundige. Hij was heel nauwkeurig en precies.
        Jos ging werken bij het slachthuis in Tilburg, daarna op de administratieafdeling van de kinderhuizen Maria Goretti, huize Nazareth, het SAST en uiteindelijk Kompaen en De Bocht in Goirle. (Vele fusies)
        Zijn doorzettingsvermogen kwam ook tot uiting in zijn vrije tijd. Bij een hardloopwedstrijd van de KPJ ontdekte hij dat hij best hard kon lopen en dat werd dan ook zijn passie.
        Hij werd lid van atletiekvereniging Atilla, ging trainen, mee doen aan hardloopwedstrijden en later ook marathons. Daar had hij veel voor over: niet roken, matig drinken en als er een wedstrijd was, vroeg naar bed. Later is hij gestopt met hardlopen en is gaan wielrennen in de zomer en gaan schaatsen in de wintermaanden. Hier heeft hij veel goede vriendschappen aan overgehouden.
        Er was ook tijd voor ontspanning. Jos ging met zijn vrienden vaak dansen bij "De IJzeren man" in Vught. Daar heeft hij Rianne ontmoet, het meisje uit Lithooijen, wat de ware bleek. Ze trouwde op 9 augustus 1976 en gingen wonen in Diessen, waar Roy en Ilse werden geboren. Jos was een verantwoordelijke en zorgzame echtgenoot en vader en later trotse opa van drie kleinkinderen. En vooral door de zorg van Rianne, die MS kreeg, bleef onze Jos toegewijd, geduldig en liefde vol. Wij hebben daar enorm veel bewondering voor.
        En uiteindelijk werd Jos zelf ziek. Hij heeft alles gedaan om zo lang mogelijk te leven. Maar hij heeft de strijd moeten opgeven.
        Lieve Jos, met groot respect voor de manier waarop je door het leven bent gegaan, nemen we afscheid van jou.
        Je was een hele bijzondere broer.
        ~ je broers en zussen~

        Muziek Brother van Racoon

        Broers en zussen van de Laar - Hilvarenbeek
        17 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • wies steenbakkers
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        wies steenbakkers - oisterwijk
        16 juli 2017
        reactie 31
      • dag ome Jos,
        reactie 30   |   niet OK
        De afgelopen weken heb ik door de omstandigheden regelmatig met je gepraat.
        Alles wat ik hier zeg, heb ik je zelf kunnen zeggen:
        Dat je bij mijn vroegste herinneringen hoort. Dat ik als kind bij je in de auto zat en gefascineerd was door de manier waarop je stuurde.
        Dat ik met mijn ouders naar hardloopwedstrijden ging kijken op zondag waar jij moest lopen. Ik herkende je loop.
        Toen ik geboren werd was jij pas 18, dat ben ik nu pas gaan beseffen.
        Jij was altijd mijn grote oom.
        Ik ben meerdere keren in Lithoijen geweest. Niemand in mijn klas wist waar dat was.
        Dat ik bruidsmeisje was, dat heeft heel veel indruk op mij gemaakt.
        Jullie straalden die dag!
        Later mocht ik wel eens bij jullie eten en heb ik ook nog wel eens op kleine Ilse en Roy gepast.
        Jullie hadden een hondje en dat vond ik erg leuk.
        Ik was veel bij opa en oma, en jullie woonden ernaast. Dat was voor oma en opa echt fijn. "Onze Jos doe de wel" zei opa dan.
        Jos, ik mocht je erg graag en heb met verdriet gezien hoe je hebt gevochten om langer bij je kinderen te mogen zijn en om voor Rianne te kunnen zorgen. Je kinderen en kleinkinderen zijn je grote trots - en terecht!
        Lieve Ilse en Roy: met veel bewondering zag ik hoe jullie er voor je vader waren en hoe jullie er voor jullie moeder zijn. Ik zie hoe moeilijk het is om zonder Jos door te moeten. Maar hij wist dat jullie sterk zijn - en in veel op hem lijken. De onvoorwaardelijke liefde was wederzijds. Ik wens jullie het allerbeste toe, we gaan elkaar vast nog zien.
        Sterkte en veel geluk gewenst ook van Toine en de kinderen,
        Brigitte Donkers




        Brigitte Donkers - Berkel-Enschot
        15 juli 2017

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie