gedenkplaats van

Kim Uitendaal

26-10-198404-01-2020

      Als ik ga, moet je niet huilen
      Want écht weg ben ik niet
      Mijn lichaam is nu duizend dingen
      Heb daarom niet zoveel verdriet

      Ik ben de wind
      Ik ben de regen
      Ik ben de zon
      Het jonge gras
      Ik ben de sneeuw en duizend dingen
      Ik ben weer degene die ik was

      En als je wakker wordt
      Kijk dan naar de bomen en de blauwe lucht
      Kijk naar de vlinders en de bloemen
      Kijk naar de vogels in hun vlucht

      Want al die duizend dingen ben ik
      Sinds ik mijn lichaam achterliet
      Die duizend dingen zijn mijn leven
      Dus zie je, echt weg ben ik niet....

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Nichtjes
        reactie 28   |   niet OK

        Lieve Kim,

        Onze herinneringen samen starten met heel veel gezellige familiemomenten met bijna alleen maar nichtjes; Samen spelen in en om het huis bij opa en oma van Eeden, verjaardagen en feestdagen samen vieren, samen lol tijdens een weekendje weg met familie. Later gingen we met onze ouders en zusjes samen op vakantie naar Frankrijk en Spanje; Met elkaar eten bij onze tent of jullie caravan, met alle meiden zwemmen en op het strand liggen, samen spelletjes doen. De laatste jaren deelden we vooral het moederschap. In 2010 werden we allebei moeder van een dochter en werden onze moeders daarmee voor het eerst oma. Ik zie me nog zitten met onze kleine meisjes bij jou op kraamvisite in je appartement in Hillegom. In 2012 kregen we allebei een zoon. Ondanks dat Daan al snel groter was dan Ids, deelden de jongens wel dezelfde interesses en wij de kledingkeuze. Ids was dolgelukkig toen hij het spiderman pak voor carnaval mocht lenen van Daan en ik was altijd blij met de kleding die voor Daan te klein geworden was. De kinderen zagen elkaar regelmatig bij de oma’s en hadden het dan net als wij vroeger altijd gezellig. Ik zal aan je blijven denken als een open, sociale, vrolijke, positieve meid, vrouw en moeder.

        Veel liefs, Eveline


        Eveline - Aalsmeer
        2 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Video
        reactie 27   |   niet OK

        Marcel - HAARLEM
        1 maart 2020

        Deel deze pagina:

      • Schoolkamp de giraf 1996
        reactie 26   |   niet OK

        Lieve Kim,

        Samen hebben we op de Giraf gezeten van groep 4 tot groep 8.

        Wat een tijd. Samen naar school lopen.
        Woonde bij elkaar om de hoek. Schoolkamp.
        Wat was je een leuke meid.
        Ik zal je nooit vergeten.
        Mooie herinneringen terug te kijken op foto's. ????????


        Joëlle - Schaijk
        27 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Fijne vakanties
        reactie 25   |   niet OK

        Lieve Kim,

        Nichtjes en vriendinnetjes, dat waren wij!
        Als ik aan jou denk, denk ik vooral aan de leuke vakanties die we hebben gehad en hoe ik er weken naar uit kon kijken om met jullie naar Frankrijk en Spanje te gaan. Jij en ik konden uren doorbrengen in de band in de branding, jij was het net als ik niet eens met het feit dat mijn vader de meest onmogelijke tochten door de bergen met ons wilde maken, we kregen de slappe lach onder de douches, hielpen elkaar bij het watergevecht met onze zusjes, sliepen bij elkaar in de tent en moesten dan lachen om je vader die totaal niet was geboren om te kamperen. Die weken waren altijd echt een feestje! Ik koester de herinneringen en zal je nooit vergeten!!

        Veel liefs,
        An


        An - Aalsmeer
        25 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Fijne vakanties
        reactie 24   |   niet OK
        Lieve Kim,

        Nichtjes en vriendinnetjes, dat waren wij!
        Als ik aan jou denk, denk ik vooral aan de leuke vakanties die we hebben gehad en hoe ik er weken naar uit kon kijken om met jullie naar Frankrijk en Spanje te gaan. Jij en ik konden uren doorbrengen in de band in de branding, jij was het net als ik niet eens met het feit dat mijn vader de meest onmogelijke tochten door de bergen met ons wilde maken, we kregen de slappe lach onder de douches, hielpen elkaar bij het watergevecht met onze zusjes, sliepen bij elkaar in de tent en moesten dan lachen om je vader die totaal niet was geboren om te kamperen. Die weken waren altijd echt een feestje! Ik koester de herinneringen en zal je nooit vergeten!!

        Veel liefs,
        An

        An - Aalsmeer
        25 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Een glimlach
        reactie 23   |   niet OK

        Lieve Kim,
        Wat waren het een geweldige vakanties op de camping in Frankrijk en Spanje. Samen met onze ouders en zussen/zusjes hadden we grote lol. Ik denk aan je terug als een vrolijke meid die het uit kon gieren van de pret. Ik krijg een glimlach op mijn gezicht als ik denk aan de gezellige momenten en al het plezier van toen. Tegelijkertijd konden we ook best wel eens botsen, zoals tijdens het weekendje weg met opa & oma van Eeden. Volgens mij hebben we toen zelfs met eieren gegooid! En toch konden we er daarna weer om lachen.
        Ik zal je nooit vergeten en de verhalen en herinneringen zullen altijd blijven.
        Liefs, Linda


        Linda - Amstelveen
        24 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 22   |   niet OK

        Gitta - Amstelveen
        23 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Lieve Kim
        reactie 21   |   niet OK
        Op onze zolder kwam ik foto's tegen waar ik jou op zag.
        Toen kwam er weer een herinnering naar boven dat jij onze boxer puppy's zo lief vond.
        Meestal kwam je een paar keer kijken en of logeren.
        Je hielp met de puppy's voeren en ik zag je een keer alleen in de kennel in de bij de puppy's zitten.
        In ons derde nestje zat een witte pup, dat was een grote schoonheidsfout en voor jou een reden om die extra te vertroetelen.
        Wat een mooie herinnering...

        Gitta - Amstelveen
        23 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Familieuitje
        reactie 20   |   niet OK

        Lieve Kim,
        als ik aan jou denk zie ik steeds deze foto in mijn herinnering.
        Een familieuitje naar de Efteling, en op de foto Debbie Uitendaal en Jeroen Bakker.
        Je was zo ontzettend lief en enthousiast, en zo ben je altijd gebleven.
        Ik zal je nooit vergeten lieve Kim ❤❤❤


        Silvia - Hillegom
        22 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Talloze avonturen
        reactie 19   |   niet OK

        Lieve, lieve, lieve Kim,

        Wat hebben wij ongelofelijk veel avonturen samen beleefd! Ik heb er de afgelopen tijd veel over nagedacht en er komen steeds nieuwe bij. Waarschijnlijk zou jij er nog veel meer weten en dan zijn we samen de helft nog vergeten.

        Het begon allemaal toen we 4 jaar oud waren en jij naast me kwam wonen. Vanaf het eerste moment hadden wij een klik met elkaar en speelden we met alle andere kinderen van het plein buiten en bij elkaar. Toen we wat ouder waren leerden we Amber touwtje springen en Esmée fietsen zonder zijwieltjes. Je mocht Es in die tijd overigens geen Esmée noemen. Dan werd ze boos en zei: “Ik heet geen Esmée, ik heet E-ee!” Daar moesten we altijd heel hard om lachen.
        We gingen met elkaar naar het zwembad, het strand, zaten samen op paardrijden, logeerden bij elkaar, gingen in de winter sleeën en schaatsen en ik vond het altijd een feestje om bij jou patat te eten. Dan zat Thera tegenover ons aan de bar en vertelde het spannende verhaal over de man met de afgesneden oren.
        Wanneer ik niet bij jou at – of jij bij mij – stond je iedere dag tijdens het avondeten bij ons aan de achterdeur en zei: “San, ben je al klaar? Ik wel. Kom we gaan Blikkie Trap spelen. Ik haal alvast iedereen. Wel opschieten hè!?!” Alle kinderen van het plein van alle leeftijden deden dan mee en iedereen baalde als het bedtijd was.
        Het dansen zat er bij ons allebei ook al vroeg in. We hebben menig dansje verzonnen en andere kinderen aangeleerd voor de pleinbarbecues of als er iemand thuis kwam van zomervakantie. Overigens baalde ik wel vaak als het vakantie was, want dan zei je: “Ik mag bij Ome Wim en tante Ing logeren!” Dan wist ik dat ik je de rest van de vakantie niet meer zag. Want je vond het daar zo ontzettend fijn.

        Jij was altijd een stukje kleiner dan ik. Maar toen we 14 waren, groeide jij mij ineens voorbij. En je zorgvuldig – door Thera – uitgeborstelde haren werden door jou zelf met kokoswax omgetoverd tot jouw kenmerkende, prachtige krullen. De jongens stonden voor je in de rij, maar daar was je nog niet zo mee bezig. Jij skeelerde liever ’s avonds met mij heel Hillegom door. En als we dan leeftijdsgenoten tegenkwamen die we kenden en die stiekem ergens alcohol aan het drinken waren en vroegen of wij ook wilden, wezen we dat altijd af. Dat vonden we maar kansloos.

        Een jaar later gingen we met een groep jongens om en wij vonden allebei iemand anders uit die groep leuk. Dat wisten we uiteraard van elkaar. Ik weet nog heel goed dat je zei: “San, het is toch super leuk als we samen, tegelijk voor het eerst met een jongen zoenen?” “Ja”, zei ik. “Maar hoe regelen we dat?” Er kwam een feestje aan en daar zorgde jij ervoor dat wij samen met die jongens in 1 kamer belandde. “Yes, gelukt!” zei je op terugweg naar huis. Als jij iets voor elkaar wilde krijgen, dan zette je alles op alles om ervoor te zorgen dat het lukte.
        Niet lang daarna ontdekten we de Zaak in Lisse. Na 1 keer waren we om en ons leven ging in teken staan van die vrijdagavonden daar. Dansen op het hoogste podium, zoenen met jongens en in onze zwarte tasjes zat standaard een flesje spa blauw met daarin jonge jenever. André deed in die tijd aan het Atkins dieet en bij jullie thuis lag een boekje met daarin verschillende soorten eten en drinken en hoeveel calorieën het bevatte. Jij had erin gekeken en gezien dat jenever van de sterke dranksoorten het minste calorieën bevatte. Dus wij een keer een fles gekocht en geprobeerd waarmee dat het beste smaakte. We kwamen uit op Cola Light. Maar jenever was hartstikke duur in de Zaak, daarom namen we het zelf mee. En dat dan bij thuiskomst om 3 uur ’s nachts de frituurpan en het tosti-apparaat bij jullie overuren draaiden zodat we onze honger konden stillen met veel vettigheid, lijkt nu heel tegenstrijdig. Maar daar gaven we toen niet om.
        Op zaterdagochtend zagen we elkaar weer om kwart voor 8, om te gaan werken in de keuken van Geestgronden in Bennebroek. Natuurlijk werden alle gebeurtenissen van de afgelopen nacht uitgebreid besproken en bedachten we alvast wat de week erna aan zouden trekken, met wie we wilden zoenen en hoe we dat gingen regelen.
        Ik heb zoveel leuke, grappige en fijne herinneringen aan al die avonden uitgaan in de Zaak en later in de Blues en in Noordwijk, aan de festivals, de schuurfeesten, de carnavalsfeesten en andere feesten. Verkleed of niet. We werden zelfs een keer op zondagavond opgehaald door een carnavalskar van een groep vrienden en zijn toen in onze pyjama’s meegegaan. Uiteraard hadden we ons nog wel even snel opgemaakt.

        Nu lijkt het misschien of we een soort perfect Instagram-leven hadden. In die tijd bestond dat nog helemaal niet, toen was het Hyves met de dansende banaan en moest je nog inbellen om op internet te kunnen. Maar we waren het af en toe totaal niet met elkaar eens en maakten flinke ruzie met elkaar. Eén keer zo erg dat ik dacht dat het niet meer goed kwam. Gelukkig zagen we na wat bedenktijd allebei onze fouten in en maakten het weer goed.

        In de tijd dat jij een vriend had, zei je tegen me: “San, het lijkt me zo leuk als jij ook een vriend hebt. Ik ga je helpen.” En dat deed je natuurlijk op geheel eigen wijze. De eerstvolgende keer dat we uit waren, liep jij naar een jongen die je bij mij vond passen en zei je: “Dat is Sanne, zij is heel leuk. Ze zei net tegen me dat ze jou heel aantrekkelijk vind.” Ik wist van niets en raakte in gesprek met die jongen. Maar het was geen match. Jij zei toen niks en ging vrolijk door met je missie. Totdat er een jongen naar mij toe kwam die zei: “Zo, jij vindt mij dus leuk?” Dat was een heel kort en ongemakkelijk gesprek en toen had ik je door. Je wilde oprecht helpen, maar als ik dan zei: “Vanavond niet hoor. Ik heb er geen zin in”, dan had je zelf de grootse lol als je de meest vreselijke jongens mijn kant op stuurde. Koninginnenacht 2005 heeft je tactiek wel goed uitgepakt. Want toen sprak je Arno aan en dat heeft voor mij geleid tot verkering en twee kinderen. Nogmaals dankjewel daarvoor.

        Een paar jaar later ontmoette jij Harry en niet lang daarna kwamen Sofie en Daan in jullie leven. Onze stap-avonturen verruilden we voor lange telefoongesprekken, appen met elkaar, veel middagen en avonden bij jou thuis en samen uit eten gaan. Dan hadden we het soms over vroeger en over dat we binnenkort weer samen zouden gaan dansen op een leuk feest.
        Ondanks dat we elkaar minder zagen is er niets aan onze hechtheid veranderd. We hoefden maar 1 blik op elkaar te werpen of 1 woord door de telefoon te horen we wisten meteen hoe het met de ander ging. Jij was er altijd voor mij en ik voor jou.

        Lieve Kim, dankjewel voor al deze mooie avonturen en alle anderen. Dankjewel voor je grappen, je steun, je wilde plannen, je wijsheden, je humor en je luisterend oor. Dankjewel voor je onvoorwaardelijke vriendschap de afgelopen 31 jaar. Proost lieve Kim, op jou!


        Sanne - Hillegom
        10 februari 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie