gedenkplaats van

Kitty Jager

21-08-194509-07-2005
      Gedeelte van de toespraak bij de uitvaart van Kitty Jager-van Dooren op donderdag 14 juli 2005.


      Lieve Kitty,

      “Mijn dagen gaan voorbij, verijdeld zijn mijn plannen, de wensen van mijn hart”.
      Deze woorden uit het boek Job geven precies weer hoe jij je de laatste maanden hebt gevoeld. Jij zat namelijk nog vol met plannen en ideeën voor de toekomst. Samen zouden we nog vele plezierige dingen gaan doen. Samen zouden wij ons huis, waar wij nog niet zo lang woonden, maken tot een paleisje voor onszelf. Samen hebben we plannen gemaakt om een aantal reizen te ondernemen.
      Helaas, het is niet zover mogen komen.

      Eind februari kregen wij in het ziekenhuis te horen dat jij ongeneeslijk ziek was en dat je nog maar enkele maanden te leven had. In eerste instantie heb je aangegeven dat je de lijdensweg voor jou jezelf zou gaan besparen en dat je het niet zover zou laten komen dat je moest gaan lijden. Later kwam je tot het besef dat je het leven nog niet los kon laten en ben je gaan vechten voor elke dag. En gevochten heb je. Je hebt gevochten als een leeuw, je hebt je sterrenbeeld alle eer aangedaan. Vele malen ben je voor één of meerdere dagen terug geweest in het ziekenhuis om te proberen je leven te verlengen of om te proberen je lijdensweg wat te laten verlichten. Uiteindelijk heb je ervoor gekozen om je laatste levensfase door te gaan brengen in het hospice hier in Breda. Je kon het emotioneel niet meer aan om in ons eigen huis aanwezig te zijn. Hoe gek het ook mag klinken, samen met onze hond zijn we, mede dankzij de fijne en lieve begeleiding in het hospice, gelukkig geweest. De manier waarop wij jouw laatste levensfase samen hebben beleefd was nergens anders te realiseren geweest. Ik weet zeker dat je beslissing om het einde van jouw leven door te brengen in het hospice heeft geleid tot een verlenging van jouw aanwezigheid op deze wereld.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 1   |   niet OK
        Verdriet en klagen zijn onze eerste, natuurlijke antwoorden op het verlies van een geliefd mens. Ze helpen ons door de eerste droefheid en smart heen, maar het is niet voldoende om ons met de dode te verbinden.
        Op primitief niveau doet dat de dodencultus: offer, versiering van het graf, gedenksteen, bloemen. Maar op ons niveau moet het dodenoffer in onze eigen ziel worden voltrokken – door gedenken, door de duidelijke herinneringen, door het wederopbouwen van het geliefde wezen in ons binnenste. Als we dat kunnen leeft de dode naast ons voort, haar beeld is gered en helpt ons het verdriet vruchtbaar maken.

        Hermann Hesse

        Ben -
        10 november 2008

        Deel deze pagina:

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering