Woorden van Lianne:
Alles er uit gehaald wat er in zit...

Voor haar op tijd en voor ons te vroeg is Lianne naar de Hemelse vader gegaan.
Tja dan ben je 35 jaar en weet je dat je niet meer lang zult leven. Dat is niet hoe het heurt zouden ze in de Disneyfilm Assepoester 2 zeggen. Pap vroeg met mijn 35e verjaardag of het mijn laatste verjaardag zou zijn. Helaas moest ik toen al “ja” zeggen daarin ken ik mijn lijf te goed. Desalniettemin haal ik alles uit het leven tot het einde toe.

Bonustijd
Ook al is 35 jaar menselijkerwijs te jong om te gaan, voelt het voor mij al enkele jaren alsof ik in bonustijd leef. Ik heb met veel dingen niet echt het geluk aan mijn zijde gehad en hebben we daar thuis zelfs een uitdrukking van gemaakt ‘op zijn Liannes’. Een kleine greep uit mijn momenten. De afgelopen paar jaar is mijn diagnoselijst flink toegenomen. Ik heb al een aantal spoedoperaties gehad. Sondevoeding lukte niet meer. Gewicht was daarbij gevaarlijk laag en mijn darm draait of sluit zich spontaan af. Elke keer krabbelde ik op. Het was nog niet mijn tijd. Zo heb ik al zeker 5 keer de kans gekregen om met wat extra tijd langer op deze aarde te mogen blijven, te genieten en opnieuw te beginnen van Lianne 1.0 naar steeds een nieuwe versie van mezelf.
Ik ben ontzettend blij met de bonustijd en mijn belangrijkste oplevingen. Daardoor heb ik in die tijd tante mogen worden, broers en zus ouders en de kleine minimensjes mogen zien groeien en pap en mam geliefde opa en oma. Ik heb prachtige reizen gemaakt, concerten en musicals gezien. De bonustijd had ik echt niet willen missen!

Topsport
Vanaf mijn 20e is mijn leven als een topsport geweest.
Mijn leven kwam steeds meer in het teken van de zorg en lijf,
Op het laatst betekende een dag 3 uur in de ochtend kunnen fietsen., lopen wandelen of sporten. Dat was wat ik het liefste deed of wat nog te combineren was. Stiekem was het ook een coping om met de toenemende klachten om te gaan. De andere dingen miste ik niet want mijn motto bleek ‘als je echt iets niet kan mis je het niet’.
Nu ben ik 35 jaar en bedrijf ik al 15 jaar topsport iets waar Sven Kramer, maar Erben Wennemars zeker jaloers op zou zijn. Mijn lijf is op en hangt nu letterlijk en figuurlijk met draadjes aan elkaar. Althans functioneert erdoor.

Voor mij is het nu een teken om het leven los te mogen laten.
Dat gebeurde geleidelijk en het heeft mij de kans gegeven om iedereen die van betekenis was in mijn leven als Lianne, blijmoedig en positief afscheid te nemen.

Ik hoop dat iedereen mij in herinnering houdt zoals ik ben.
Zelf geloof ik dat ik naar een betere plek mag gaan waarin al mijn beperkingen niet meer bestaan. Ik zal daar volop genieten. Ik hoop nog eens een knipoog te mogen geven naar de aarde.

Ik sluit daarom ook graag af met tot ziens!

Veel liefs Lianne