gedenkplaats van

Margreet Kerkemeijer

13-06-196020-10-2016
      Morgen kan het zomaar anders zijn.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Quote
        reactie 29   |   niet OK
        Afscheid nemen is met zachte hand dicht doen wat voorbij is en verpakken in goede gedachten ter herinnering.


        Thea Kerkemeijer - Duiven
        30 juni 2017

        Deel deze pagina:

      • Als jij er niet meer bent
        reactie 28   |   niet OK
        ALS JIJ ER NIET MEER BENT

        Hoe zal het zijn als het straks lente is
        en alles fris en vrolijk wakker wordt.
        Het tere groen en al het andere
        dat met het voorjaar heeft te maken.
        En dat jij er niet meer bent?

        Hoe zal het zijn als daarna de zomer komt
        en alles bruist van tomeloze bloei.
        Als men met vakantie gaat of juist weer
        terug komt van een fijne reis.
        En jij er niet meer bent?

        Hoe zal het zijn in het najaar van de dagen
        als warme tinten overheersen
        en ieder na geniet van wat er te genieten valt
        ondanks stormen, regen en wind.
        En jij er niet meer bent?

        Hoe zal het zijn als koning winter
        intocht houdt met speciale dagen in december
        als ieder warmte en geborgenheid zoekt bij elkaar.
        En jij er niet meer bent?

        Wij weten het niet, wij willen het nog niet weten,
        wij hopen alleen dat als jij er niet meer bent
        wij elke lente, zomer, herfst en winter,
        ons samenzijn met jou zullen herinneren
        als aller mooiste moment.

        Thea Kerkemeijer - Duiven
        30 juni 2017

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 27   |   niet OK

        Altijd samen in gedachten
        In gedachten voor altijd samen

        Liefs Jos


        Jos Kamphuis - Haaksbergen
        19 december 2016

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 26   |   niet OK
        Lieve Margreet.

        De herfst is bijna teneinde. De bomen hebben hun mooie gekleurde bladeren laten vallen. De herfst die jij als natuurliefhebster prachtig vond.
        Het is nu 5 weken geleden na dat bizarre ongeluk. Het voelt leeg in mijn hart en het doet pijn. Ook je fysieke afwezigheid geeft een enorme leegte.
        Ik heb de afgelopen weken veel foto's van je bekeken. Op een foto uit 1965 staan wij met vader, moeder en 5 zussen en 1 broer. Op de foto sta jij vóór mij en ik heb mijn armen om jou armen gelagen. Dit zegt iets hoe onze band in de loop der jaren is gegroeid.
        Toen jij de opleiding voor verpleegkundige volgde zat ik al een aantal jaren in de verpleging. Sindsdien hebben we elkaar steeds gevolgd. Jij kwam bij mij op bezoek in Doetinchem , maar ook naar Burgdorff en Davos in Zwitserland. Eenmaal weer terug in Nederland bezocht ik jou in Losser, Almelo, Amersfoort.
        Op veel foto's sta je met een sigaret in de hand en een flesje Grolsch. En lekker veel plezier maken.
        Je leven was tekort, maar ik ben ervan overtuigd dat je hebt genoten van alles wat je hebt ondernomen. Veel wandelen, fietsen, vakanties, dagjes uit. Regelmatig ging ik met je mee, maar ook met onze moeder hebben we leuke uitstapjes gemaakt. Met name op bedevaart naar Lourdes, wat een ervaring. Veel gehuild maar ook gelachen.
        Deze mooie herinneringen zijn me dierbaar.
        Margreet ik mis je vreselijk, mijn jongste zusje, het leven is niet meer zoals het was.
        Lieve groetjes Gera, xxx.

        Gera Kerkemeijer - Haaksbergen
        25 november 2016

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 25   |   niet OK
        Lieve lieve Margreet.
        Morgen kan het zomaar anders zijn.
        Het is nu 3 weken geleden dat jou dat vreselijke ongeluk is overkomen. Ik kan het nog steeds niet bevatten, dat ik je nooit meer zie en dan die lege plek aan tafel naast mij......
        Vreselijk.
        Ik mis je aanwezigheid, je humor, je gevatheid, je directheid, je lach .......
        en nog zoveel meer.
        Het doet pijn van binnen, een enorme leegte.
        Margreet ik hou van je, voor altijd in mijn hart.
        Je zus Gera.

        Gera Kerkemeijer - Haaksbergen
        11 november 2016

        Deel deze pagina:

      • Lieve Margreet
        reactie 24   |   niet OK
        Lieve Margreet,

        Wat zal ik je missen, als collega en als mens.

        Je hield van je werk en dat was te zien. Kritisch was je vaak, maar ook met de nodige humor deed je het werk. Je hield de grote lijnen in de gaten. Je stond open voor nieuwe ontwikkelingen. Altijd recht door zee. Als jij de persoonlijk begeleider van cliënten was, wist je zeker dat het goed geregeld was. Op het werk bespraken we vaak hoe dingen aan te pakken, op te lossen. Zo raar dat dit nu niet meer kan. Dat maakt me verdrietig. Ik heb veel aan je gehad als collega.
        Maar ook als mens. Je kon altijd leuk vertellen over de gewone dingen die je mee maakte. Over Jos en je familie. Het lopen van lange afstandswandelingen, waar we allebei van hielden. Boeken lezen. Vaak kreeg ik briefjes van jou met namen van nieuwe schrijvers, die je ontdekt had. Moet je ook eens proberen, zei je dan. Ook voor de dingen, die bij mij thuis speelden, had je altijd een luisterend oor en was je heel betrokken. Dat was fijn en deed me goed.
        Herinneringen blijven.

        Ik wens jullie als familie en Jos heel veel sterkte toe.
        Liefs Alice

        Alice ter Telgte - Enschede
        3 november 2016

        Deel deze pagina:

      • Elkaar's Eerste Vriendinnetje
        reactie 23   |   niet OK

        Lieve Margreet
        We waren elkaar's eerste vriendinnetje.
        Ik ben blij dat ik je twee jaar geleden (na een toch wel lange tijd!!) eens heb opgezocht en we onder 't genot van een glaasje wijn samen wat herinneringen hebben opgehaald:
        • We zullen zo'n 3 en 4 jaar oud zijn geweest
        • Jij was de oudste én de baas (dat was je immers al voorgedaan door die lange rij zussen boven je...)
        • De autopet was ons middel van transport; het hele Zwarte Land reisden we af
        • Eens mocht je bij ons logeren, dat was reuze gezellig, totdat het moment om te gaan slapen was aangebroken. Je was toch iets te ver van huis. Als een speer sjeesde je op de autopet terug naar huis, mijn moeder achter je aan rennend.
        • Bij jou thuis hebben we heel veel gelachen en echt vaak letterijk in een deuk gelegen; ik herinner me nog die lach van je moeder: met van die lange uithalen: "oe oe oe oe oe________" en zo'n omhoog klimmende toon.
        • Soms gingen we op visite bij Tante Cato en Ome Lammers. Dan kregen we een koekje of een snoepje, MAAR niet als we mensen uitlachten, dat mocht volstrekt niet van tante Cato!
        • De rabarber die we stiekem uit de tuin plukten, bleek een beetje zuur. Gelukkig wist jij daar wel raad mee. Als de kust vrij was in de keuken, klom je op het aanrecht met een zakje om de suiker te gappen, dat stond rechts boven in de kast. En dan zochten we een geheim plekje waar we het heerlijk opaten. (Ik lust 't niet eens meer) Dit ritueel ging goed totdat op een dag moeder Katrien jou op heterdaad betrapte.
        • Ik moet ongeveer 7 jaar oud zijn geweest, toen ik een bril kreeg; iedereen bij jou thuis vond mij nu knap... (foto bijgesloten)

        Nog steeds voelt het onwerkelijk, maar de bittere waarheid kan niet ontkend worden. Zo plotseling en veel te vroeg ben jij uit het leven gerukt. Helaas kon ik niet bij de herdenking en 't afscheid zijn, daarom wilde ik het bovenstaande graag met betrokkenen delen.
        Ik wens Jos, jouw familie en vrienden heel veel sterkte met dit grote verlies.
        Beste wensen, liefs Marjo


        Marjo Tenhagen - de Witte - Nieuw Zeeland
        30 oktober 2016

        Deel deze pagina:

      • Een witte roos
        reactie 22   |   niet OK
        Adem houdt op, warmte wordt kilte,
        diepe kilte als van de dood.
        En lachen wordt stilte, echo van
        vragen dat geen antwoord vindt.
        Maar een mensennaam kan niet vergaan,
        niet verzinken in het oneindig niets.
        Jouw naam heeft klank en toon gezet van
        hoe de jouwen verder gaan.
        In gemis, maar ook in vertrouwen dat leven léven wordt, gevochten en geknokt, geliefd en gelachen.
        Zo wordt ook jouw naam een witte roos aan ons hart, bloeiend voor altijd, geurig en welriekend,
        maar ook doornig en stekend.
        Want jij bent er niet als wij jou roepen: en ons zoeken zal nooit vinden worden, geen samen lachen
        en geen raken meer.
        Maar in de stilte zul jij bloeien aan ons
        hart als een schitterende herinnering, levend,
        tegen alle weerwil in.
        Nee, vergeten zullen wij jou niet.
        Wees gerust, rust maar zacht, rust in vrede.

        Ans en Anjo Spoelder-Kerkemeijer - Lochem
        26 oktober 2016

        Deel deze pagina:

      • Lieve Margreet
        reactie 21   |   niet OK
        Zoveel jaren samen gewerkt en gedeeld! Niet te bevatten dat je er nu niet meer bent!
        Zoveel samen gedeeld zowel privezaken maar ook binnen ons werk! Zal je echt missen als lief en warm persoon die goed kon relativeren maar ook de humor die we samen hadden. Zal je als collega ook erg missen. Je verstond je vak!
        Wens jos en de familie veel sterkte om dit grote verlies te dragen.
        Froukje

        Froukje Van der Til - Goor
        26 oktober 2016

        Deel deze pagina:

      • Lieve Margreet
        reactie 20   |   niet OK
        Lieve Margreet,

        Onvoorstelbaar wat jou is overkomen.....we hebben jaren samen op de Scherpenzeelhoek gewerkt en als het even kon ging je altijd op de fiets. Was ook het eerste waar ik afgelopen vrijdag aan dacht toen ik het vreselijke bericht kreeg. Wat was je een fijne en lieve collega, heel betrokken en betrouwbaar. Maar ook met humor en mooie verhalen....en ja daar namen we ook echt de tijd voor! Een bijzondere tijd....

        Wat een gemis voor Jos, familie en andere naasten van Margreet. Ik wens jullie heel veel sterkte toe!
        Je oud collega Ceciel Weening

        Ceciel Weening - EMMEN
        26 oktober 2016

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie