gedenkplaats van

Marjan de Wilt

30-01-195917-09-2020
      Dit is een algemene kennisgeving om u op de hoogte te brengen van dit verlies. U kunt dit bericht delen met andere bekenden. Naast informatie rondom het afscheid kunt u hier ook zelf reageren. Uw herinnering, reactie of condoleance wordt zeer op prijs gesteld.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Jan Boon
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jan - MONSTER
        22 oktober 2020
        reactie 100
      • Gedenken
        reactie 99   |   niet OK

        Lieve Marjan
        Afgelopen zaterdag nam ik afscheid van OSO samen met een aantal lieve collega's. Jij hoorde daarbij.

        Tijdens de wandeling zijn we in een grote cirkel om jou heen gaan staan. Ik heb mijn herinneringen verteld. Mijn ontmoeting met jou in de onderwijsgroep van Olympus, waar we elkaar vonden in onze beelden over mooi onderwijs, waar we een ontwerp maakten voor het profiel van de school: "de school met talent", waar we samen een half jaar directielid waren. En daarna toen we samen verder gingen in het VMBO-team bij Fontys.
        Voor mij was je kracht dat je telkens weer mensen in hun kracht zette en tot de kern van de gedachten kon komen. Dat laatste betekende overigens dat voorbereide studiedagen net voor aanvang veranderde van opzet. Het kon immers beter.

        De bloemen liggen vrij in het bos, zoals jij nu ook weer vrij bent, waar je ook bent.
        Ik mis je en koester wat er was.
        Lieve groet, Elle


        Elle - Barendrecht
        7 oktober 2020

        Deel deze pagina:

      • Anouk Middelkoop
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Anouk - Breda
        6 oktober 2020
        reactie 98
      • Goede reis Marjan
        reactie 97   |   niet OK

        Met jou op studiereis naar Finland, wat was dat een ontzettend rijke ervaring, je schreef laatst nog in een app : " dat neemt niemand meer van ons af" . Je sprankelde daar met je initiatieven, humor, aandacht voor iedereen en betekenisvol. Zo ken ik je en zal ik je altijd blijven herinneren. Je vroeg mij wat ik het meeste zou gaan missen van onze studiereis en ik antwoordde : "jou".
        Dank voor alle prachtige jaren waar we samen hebben gewerkt bij Fontys, en waar we vriendinnen zijn gaan worden. Je bent mij zo dierbaar.
        Annemarie


        Annemarie - Oegstgeest
        30 september 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 96   |   niet OK

        Waardevolle herinneringen aan Jong Belegen 2006-2020


        Joyce - Rotterdam
        30 september 2020

        Deel deze pagina:

      • Kreekie…Marjan mijn theaterpartner en heel speciale vriendin.
        reactie 95   |   niet OK

        Hoeveel mensen op verschillende manieren van Marjan hebben gehouden wist ik wel. Dat ‘Jong Belegen’ niet het allerbelangrijkste in Marjan’s leven was, is een constatering, die ik altijd al had. Als je zo’n multi-talent bent als Marjan, dan zijn al je ondernemingen bijna even belangrijk.
        En toch, als we samen weer een nieuwe voorstelling hadden gemaakt, als Marjan weer een melodie had gecomponeerd bij een van mijn teksten, zodat het een prachtig ontroerend lied was geworden, als we weer huilend van het lachen een nieuwe ‘Buurvrouw & buurvrouw’ hadden geschreven of als we een staande ovatie oogstten in Zwolle of Emmen of Noord-Groningen, of waar dan ook in Nederland…dan waren we allebei intens gelukkig en had ik het gevoel dat Jong Belegen wel bijna het belangrijkste in mijn leven was.
        Dat hoofdstuk van ons beider leven is nu afgesloten. Met Marjan is een stukje van mijzelf gestorven. De herinneringen aan ‘ons’ zullen altijd blijven bestaan in mijn hart en de harten van de mensen die ons volgden en van onze voorstelling hebben genoten. De getuigen van onze intensieve prachtige samenwerking zullen ook nog voorhanden zijn, de cd’s, de video’s de foto’s.
        Het leven is vluchtig als een theatervoorstelling. Je kunt het niet vasthouden, het glipt tussen je vingers door voor je er erg in hebt. De tijd is om, het doek gaat dicht…nu al?
        Natuurlijk deelden we naast onze artistieke samenwerking ook nog veel andere dingen. In onze vaak lange autotochten naar voorstellingen en onze ‘inspiratie-uitjes en -weekends’ deelden we ook de verhalen, zorgen en filosofieën die goede vriendinnen met elkaar delen. Vaak zaten we op één lijn, soms ook niet en juist dat vormde dan weer een inspiratiebron voor een nieuw idee voor een lied of een scène.
        En Marjan was natuurlijk een echte trouwe attente vriendin. In tijden van zorgen of verdriet was ze er altijd evenals bij feestelijke gebeurtenissen, waarbij ze onze hele vriendenkring op onvergetelijke uitspraken of performances trakteerde.
        Ik ben dankbaar en trots om met haar te hebben kunnen werken. Ik ben heel blij met wat we voor elkaar hebben kunnen betekenen.
        Jong Belegen is voorbij, Duiz en Kreek komen nooit meer terug, maar verdriet en herinneringen delen met Olivia en met Marjan’s andere belangrijke mensen in haar leven geeft troost.

        With love,
        Joyce

        Joyce - Rotterdam
        30 september 2020

        Deel deze pagina:

      • Bij je horen
        reactie 94   |   niet OK

        Er moeten mensen zijn
        die zonnen aansteken,
        voordat de wereld verregent.
        Mensen die zomervliegers oplaten als het ijzig wintert,
        en die confetti strooien
        tussen de sneeuwvlokken.

        Die mensen moeten er zijn.

        Er moeten mensen zijn,
        die op hun stoelen gaan staan,
        om sterren op te hangen in de mist.
        Die lente maken van gevallen bladeren,
        en van gevallen schaduw,
        licht.

        Er moeten mensen zijn,
        die ons verwarmen
        en die in een wolkeloze hemel toch in de wolken zijn,
        zo hoog,
        ze springen touwtje langs de regenboog
        als iemand heeft gezegd:
        kom maar in mijn armen.

        Bij dat soort mensen wil ik horen…

        Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen,
        ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan.
        Er moeten mensen zijn
        die op het grijze asfalt,
        in grote witte letters
        LIEFDE verven.

        Mensen die namen kerven
        in een boom vol rijpe vruchten,
        omdat er zoveel anderen zijn
        die voor de vlinders vluchten
        en stenen gooien
        naar het eerste lenteblauw,
        omdat ze bang zijn voor de bloemen
        en bang zijn voor:
        “ik hou van jou”

        Ja,
        er moeten mensen zijn
        met tranen als zilveren kralen,
        die stralen in het donker
        en de morgen groeten
        als het daglicht binnenkomt
        op kousenvoeten.

        Weet je,
        er moeten mensen zijn
        die bellen blazen en weten van geen tijd,
        die zich kinderlijk verbazen
        over iets wat barst van mooiigheid.

        Ze roepen van de daken
        dat er liefde is
        en wonder,
        als al die anderen schreeuwen:
        “alles heeft geen zin”
        dan blijven zij roepen:
        “neen, de wereld gaat niet onder”
        en zij zien in ieder einde
        weer een nieuw begin.

        Zij zijn een beetje clown,
        eerst het hart
        en dan het verstand
        en ze schrijven met hun paraplu
        “I love you” in het zand,
        omdat ze zo gigantisch
        in het leven opgaan.

        Bij dát soort mensen wil ik horen
        die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
        ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan,
        de muziek gaat DOOR
        de muziek gaat DOOR
        en DOOR…

        Lieve vriendin,
        Zó blij dat we bij jou hebben mogen horen...
        Wat hebben we met jou veel leuke momenten, gekke momenten, gevoelige momenten, stille momenten, muzikale momenten, mooie momenten en nog veel meer prachtige momenten mogen mee maken.
        Een rugzak vol dierbare herinneringen.
        Lieve Marjan, we moeten je missen, maar deze rugzak gaat altijd met ons mee.
        Liefs van Arie en Gerry


        Arie en Gerry - Maasland
        30 september 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 93   |   niet OK

        mooie herinneringen aan een unieke vrouw.


        Piet Houtenbos - Maasland
        28 september 2020

        Deel deze pagina:

      • Lieve Marjan
        reactie 92   |   niet OK
        Ik leerde je kennen op de PA, Koningin Wilhelmina, in Rotterdam. Je zat in de studentenraad en alleen al om dicht in je buurt te zijn, ging ik er ook in. Je nam me mee naar je ouders waar ik hartelijk werd ontvangen.
        Op de piano speelde je liedjes van Herman van Veen voor me. We speelden een door jou geschreven theaterstuk over Vredesonderwijs in buurthuizen en scholen. Het IKV contracteerde ons.
        Mooie herinneringen die ik meedraag in mijn hart.
        Met Inez was ik altijd welkom bij jullie in Maasland.
        Lieve Marjan, je was voor mij een mooi en dierbaar mens en je hebt me meer gegeven dan dat je ooit hebt geweten. Goede reis naar het land waar ze je zullen opwachten.
        Lieve Olivia en familie en mensen die om je heen staan: veel kracht en verbondenheid bij het verwerken van dit grote verdriet.
        Arja

        Arja - Den Hoorn
        27 september 2020

        Deel deze pagina:

      • Ontelbare herinneringen
        reactie 91   |   niet OK
        Marjan en ik zijn samen opgegroeid. Ik ben een paar jaar ouder maar we deden al vroeg heel veel samen. Zo speelde Marjan veel liever met mijn auto’s en treinen, ze had al vroeg iets met auto’s met karakter.
        Ze werd ook lid van mijn NS-club, opgezet door een vriendje en mijzelf, en doneerde af en toe een kwartje dat dan vervolgens door mijn vriend en mij besteed werd om een kroketje te eten op station Vlaardingen Centraal, waar we naar de voorbijkomende treinen keken.

        Ook bouwden we een seinlampjes systeem tussen onze kamers waarmee we ’s avonds in code konden communiceren, en elkaar waarschuwen als het boekleeslicht uit omdat mama of papa de gang op kwam, ik weet alleen nog code 34 - die stond voor een vloek.

        Toen onze opa overleed kreeg mijn moeder zijn oude piano. Al gauw gingen Marjan en ik op pianoles bij mevrouw Hekkema, een in onze ogen toen al stokoude vrouw die ons probeerde de eerste beginselen van Piano spelen bij te brengen met boekjes van Folk Dean.
        Een paar jaren daarna kwam er ook een gitaar in huis, en zo ontwikkelde Marjan’s muzikale talent zich snel.
        Toen ik 18 was kocht ik van geld verdiend met vakantiewerk in de boterfabriek een tape-recorder. Al gauw maakten we samen audio opnamen waarbij Marjan met muziek meezong en imitaties deed van de Dick-voor-mekaar radioshow van André van Duin. We hadden heel veel lol samen.

        Marjan was ook heel dicht bij ons toen onze 3 kinderen geboren werden, en vanaf de eerste dagen was ze samen met Olivia het vrolijke en zorgzame “Di Tanti” paar dat er altijd was voor Tosca, Helge en Sicco. Het geboortefeest, met wel 100 mensen, was bij hen thuis, op de Kluiskade in Maasland. Ook tijdens hele heftige momenten, zoals toen Gea plotseling heel erg ziek werd in Ierland, waren Marjan en Olivia er als eersten bij om te helpen. Die zomer van 2008 zullen we ook nooit meer vergeten. Marjan is voor Gea altijd heel belangrijk geweest.


        Later deden we andere dingen samen. Ooit ontstond een idee om samen zomers bergwandelingen te maken in het Aosta dal in Italië.
        Het duurde even omdat ik niet in Nederland woonde, maar van 2006 tot 2009 hebben Marjan en ik, 4 keer een kleine week bergwandelingen gemaakt in het Gran Paradiso park.
        ’s Avonds aten we dan lekker Italiaans, dronken Grappa, rookten sigaren en bespraken het leven, het was elke keer weer heel leuk en bijzonder.

        Toen Frida, haar geliefde rode Volvo, kwam, maakten we samen een proefrit voor de koop door Amsterdam. Het was bij Marjan liefde op het eerste gezicht. We bezochten een paar keer het Volvo classic weekend in Rosmalen. Marjan genoot daar intens van en sprak met vele andere classic Volvo fanaten.
        Vanmiddag brengen we, op haar eigen wens, Marjan weg in haar eigen Frida.

        Marjan was heel veelzijdig, en vooral een mensen mens, ze wilde altijd veel mensen om zich heen hebben, en dat is haar ook heel goed gelukt.

        Ze was enorm sociaal, creatief en muzikaal, maar ook een uniek theater mens. En Onderwijskundige, leraar aan de Fontys Hogeschool, zorgzame dochter, bonusmoeder en dito oma, liefste tante, liefdevolle partner, beste zus, koordirigent, bandleider van de “Elastic Stockings”, schilder, en nog veel meer, te veel om hier zelfs maar te proberen op te noemen.

        Ik las deze week een treffende spreuk van schijfster Isabel Allende.
        “De dood bestaat niet, mensen sterven alleen als ze vergeten worden; Als je me kunt herinneren, zal ik altijd bij je zijn.”

        Marjan, we zullen jou nooit vergeten.

        Wim - Den Haag
        27 september 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie