gedenkplaats van

martijn jongenelen

19-06-197927-04-2000
      lieve Martijn
      eindelijk na lange tijd hebben wij een webpagina voor jou,gemaakt door je tante Annemarie.Nooit hadden we kunnen bedenken dat ooit te moeten doen.We waren zo gelukkig met jou geboorte,je was zo klein en zo knappe baby,maar met jou komst waren wij ook gelijk overbezorgde ouders die je beloofde je altijd te zullen beschermen .helaas jochie mochten wij maar veel te kort van je genieten ,en konden we niets doen toen je
      zo ernstig ziek werd.we stonden machteloos ,nog iedere dag denken wij aan jou ,en je naam staat in ons
      hart geschreven en zullen je
      naam ook altijd blijven noemen.dag lieve Martijn onze kanjer.xxx veel liefs
      mama

      Overige informatie
      Als sterren konden spreken
      Als sterren konden zien
      Zou jij misschien vanavond
      Heel eventjes
      Naar ons willen zwaaien
      En twinkelen als groet
      Zodat we hier beneden weten,
      Hoe het zonder jou,
      verder moet.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 277   |   niet OK
        kaarsjes neer gezet want ik denk aan je, want je bent een zeer byzonder persoon geweest. Dat koester ik mijn hele leven lang.

        a Berklou - Oss
        9 november 2015
      • hallo, martijn
        reactie 276   |   niet OK
        Dat is lang geleden.
        De site is helemaal veranderd zie ik, maar je foto is verdwenen helaas. Er is heel veel gebeurd de afgelopen 2 jaar. Ik ben 7-12-2012 moeder geworden van een prachtige dochter Nina. De zwangerschap was ontzettend heerlijk, maar de bevalling was best wel traumatisch geweest, maar gelukkig was me kleine meid gezond. Helaas ging het de 6 e dag niet goed met mij. Ik kreeg een kraambed psychose, en moest opgenomen worden voor behandeling, samen met mijn kleine meid. 3 weken ben ik opgenomen geweest en kreeg daarna begeleiding thuis. Dit is geen makkelijke tijd geweest en heb behoorlijk moeten knokken om weer de oude te kunnen zijn en te genieten van alles wat ik nu heb. Ben er achter gekomen dat mijn moeder ook een kraambedpsychose heeft gekregen na de geboorte van mij. Helaas heeft zij niet de begeleiding en medicatie kunnen of mogen krijgen en heeft zij het gevecht toen verloren. Nu 3 weken geleden heb ik een hoofdstuk mogen afsluiten. Het gaat goed en ik voel me goed. Kan weer oprecht genieten van de kleinste dingen om me heen. Ik ben sterker en zelfverzekerder geworden. Op het moment zijn we druk bezig met regelen. Op 13 mei 2015 zal ik mijn ja woord geven aan mijn aanstaande man. Hoop dat het een mooie dag gaat worden, en dat we mooi weer mogen krijgen van boven.

        Ik mis mijn dierbare verloren mensen, maar door even stil te staan zijn ze toch nog eventjes dichtbij.
        Ik kom gauw weer eens op bezoek bij je graf.
        xxx mij

        anja verbruggen - oss
        10 maart 2015
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 275   |   niet OK
        Lieve Martijn  Joke en Moeder   ik zie tot mijn grote spijt dat ik de laatste was die hier iets op schreef dat doet zeer. Wij missen jullie nog steeds iedere dag . Waak nog steeds over ons alsjeblief we hebben dat allemaal nodig . Een hele dikke knuffel voor jullie alle drie xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

        annemarie timmers -
        30 januari 2014
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 274   |   niet OK
        Lieve Martijn Joke en moederWij hebben een zware tijd achter de rug en zijn er nog lang niet.Willen jullie een beetje over ons waken xxxxGert en Annete hebben 8 november een dochter gekregen Noortje een schat van een baby.Wij missen jullie nog iedere dag de donkere dagen voor kerst zijn weer begonnen lange avonden maar veel sterren aan de hemel.Een dikke kmuffel voor jullie xxxxxxxxxxxxxLiefs Annemarie

        Annemarie -
        10 november 2012
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 273   |   niet OK
        Lieve Martijn, morgen is het 12 jaar geleden dat jij bent overleden,we steken enkele kaarsjes aan voor jou,maar ook voor jouw moeder Joke,maarook voor de naaste die zijn achter gebleven. Lieve groetjes van ons ouders van *Claudia Aarts*

        Tonny & Leo -
        26 april 2012
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 272   |   niet OK
        Lieve Martijn en Joke, we proberen de kaarsjes bij jullie brandend te houden.
        Veel liefs.

        leo -
        10 december 2011
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 271   |   niet OK
        Lieve martijn

        Al weer een hele poos geleden dat ik je schreef. Ik heb zoveel veranderingen doorstaan de laatste tijd. Ik weet nu zeker dat er meer is tussen hemel en aarde. Nadat je moeder overleden was, is er veel gebeurd. Ik had een buurvrouw antoinet. Ik heb haar leren kennen doordat ik via de thuiszorg waar ik werk, bij haar moest komen werken. 12 weken heb ik daar in gevallen voor haar vaste huishoudelijk hulp. Ze vroeg of ik na dien nog eens een bakkie zou willen komen halen. Maar ja werk en prive moet je wel gescheiden houden vond ik. Maar een klein half jaartje later. werd ik weer ingezet om voor haar vaste huishoudelijk hulp in te vallen 3 weken. In die tijd hebben antoinet en ik een beginnende vriendschap gekregen en na die weken regelmatig op visite te gaan werd die vriendschap alleen maar hechter en hechter. We vertelde altijd alles aan elkaar. konden lachen en huilen samen. Ik hielp haar af en toe naar bed brengen, of haar voeten recht zetten die scheef in bed lagen. Ik ging met haar naar haar moeder waar ze nog nooit was geweest sinds ze verhuisd was, omdat haar kinderen nooit geen tijd hadden/ of wilde gewoon niet daarheen. We gingen zelfs samen gezellig naar de stad, maar het trieste ze moest altijd een leuke dag betalen door met kapotte billen een paar weken in bed te moeten liggen. Vond dat altijd zo zielig, want het was zo'n lief leuk mensje. Ze klaagde altijd van hevige pijnen. en belde me regelmatig op Huilend want ze had dan zo'n pijn. In haar benen en onder bij haar lies. Antoinet had een blaas stoma en een darm stoma.. En ondanks dat ze een dwarslaisy had, geloofde ik dat ze pijn had.
        Haar arts stuurde haar steeds door voor onderzoeken. Maar er kwam niets uit. Er werden urine testen gedaan maar er kwam niets uit. Ziekenhuis in ziekenhuis uit. Haar baarmoeder werd onderzocht. Maar haar blaas nooit.
        Het ergste wat ik dacht kwam ruim een half jaar later. Tumor in de blaas. Oh wat een verschrikking. Weer iemand die ik vertrouw en waar ik me op me gemak voel, iemand waar ik van ben gaan houden gaat Dood. Huilen geen gebrek. Maar er was hoop Haar blaas kon verwijderd worden en dan zou het euvel over zijn. Ze werd geopereerd. En die zelfde avond zat ik naast haar bed. blij dat de operatie goed verlopen was.
        Maar het rare. Rond 21 uur komt de arts of ik haar dochter was, want ze wilde een van de kinderen spreken.....
        Fout bericht. Haar blaas zat er nog in. de tumor was te groot. En haar darmen wilde niet op gang komen. Ook haar nieren waren niet meer optimaal. En antoinet was de volgende dag voledig van de kaart. En helemaal niet meer de antoinet die ik kon. Alsof ze ook geestelijk niet meer in staat was dingen te doen.
        Na een paar dagen besloten de kinderen dat ze naar huis kon gaan. En de hoop was dat haar darmen toch nog op gang kwamen anders zou ze zeer snel komen te overlijden.

        Gelukkig ben ik geaccepteerd door haar kinderen, en ik heb voorgesteld om hun te helpen. Ik heb gewaakt bij antoinet, ik heb mee geholpen met haar verzorging. 2 weken later 14 oktober 2011 is ze overleden aan de onmenselijke ziekte. Ik heb de kracht gehad haar te verzorgen en haar aan te kleden zodat ze toch netjes in de kist zou gaan liggen. Het idee haar Die avond in het mortuarium in een kist te zien liggen kon ik niet geloven.
        Maar wat er daarna is gebeurd.
        Heel merkwaardig...
        Ik had geen rust. 17 oktober 2011 Ik heb mijn neef martijn opgebeld want ik wilde wat leuks doen. Nou ja leuks. Ik ben met hem rond gaan rijden in de auto. en heb een hele spirituele ronde met hem gemaakt. En bij het laatste zei martijn jij gaat vanaf nu een heel ander leven leven. Jah daag dacht ik ik heb alleen maar ellende ik raak iedereen kwijt waar ik me hart voor open geef. dinsdag 18 oktober krijg ik een raar telefoontje van mijn peet oom, of ik thuis ben 20 oktober. Ja raar eigenlijk want 19 oktober werd antoinet gecremeerd.Maar goed kom maar zei ik. voor de crematie had ik samen met niels een enorm mooi bloemstuk laten maken. En de 20-10-2010 komen mijn 2 ooms en me 2 tantes aanzetten.Ze gaan zitten en geven me een envelope om 20:10. In die envelope zit geld.. Ze zeggen Anja dit is geld is voor jou. Alleen voor jou. En jij mag er mee doen wat je wilt. Maar wij hopen dat jij daar 1 ding van gaat doen. Maar ik hoefde niet na te denken want ik zei meteen oh dat is voor me rijbewijs.
        De dag er na meteen een afspraak gemaakt. Wel onwerkelijk. maar ik heb in december me eerste rijles genomen. Bij autorijschool Theunisse.
        Helaas heeft deze persoon misbruik van de situatie genomen, en mij het gevoel gegeven dat ik niet goed rijden kon. Hij heeft me zo onzeker gemaakt, maar wel heel veel lessen heeft laten nemen. Uiteindelijk adviseerde hij me om een proefles in een automaat te gaan nemen. ja nu had hij genoeg aan me verdiend denk ik en nu moest hij van me af, in de hoop dat ik toch nog bij hem zou blijven zodat ik hem nog veel meer geld zou geven. Maar niels had een proefles bij Van Galen genomen en mijn situatie uitgelegd. Gertjan adviseerde me de proefles automaat af te zeggen en bij hem een gratis proefles te nemen. Die proefles ging zo goed. Maar later kwam het aapje uit de mouw. Die Theunisse had wel zo'n schade aangericht door middel van schelden vloeken en zeer agressieve bewegingen te maken, aan me stuur trekken midden op de snelweg en vol op de rem stampen als hij vond dat ik moest stoppen of zelfs zomaar voor de gein dat ik bijna met me hoofd tegen de raam kleterde.dat ik gelijk dicht klapte als gertjan me tegen sprak al ik iets deed wat niet kon. Gelukkig is dat er nu bijna helemaal uit en ben ik klaar voor het examen.
        op 29 augustus heb ik me eerste tussentijdse toets. Ik hoop dat je me wilt steunen tijdens die dag, zodat ik me vrijstellingen met gemak mag halen.
        5september heb ik het grote examen. Ook deze dag zal ik me best doen, maar hoop dat jij en alle andere lieverds daar boven mij een flinke steun in de rug willen geven. Dan kan zal ik een gat in de lucht springen. Eindelijk vrijheid.

        na de gebeurtenis van antoinet.
        voel ik me vrij.
        En ik denk omdat ik alles waar ik mee zat eindelijk een plekje heb gegeven.
        Me frustratie bij oma omdat ik nooit mocht waken en ik haar wond nooit mocht zien die niet wilde genezen.
        Me boosheid dat ik door me pleegouders bij opa's sterven weg gehouden werd.
        En me schuldgevoel omdat ik tijdens jouw laatste ziekte tijd je in de steek gelaten had, teveel naar een verkeerde vriendin geluisterd had en daardoor wel naar je toe wilde maar het op een gegeven moment niet durfde.
        Ik was ook veel te jong om me aller grootste liefde weg te zien glippen. Dat je eigenlijk wel wilt helpen maar niet kunt.
        Gelukkig Heb ik je ouders en vooral je moeder gesproken en is mijn schuldgevoel gehoord en vergeven. Je ouders waren niet kwaad op mij.
        Maar bij antoinet Bepaalde ik zelf wat ik deed. en kon ik bij haar zijn en haar begeleiden naar haar laatste levens dagen. Ik heb gewaakt. Ik heb haar wond gezien en mee geholpen met verzorgen. En nu kon ik er wel voor haar zijn. En dat gaf me voldoening.
        Alsof alles zo moest zijn.
        Ik heb af en toe nog veel verdriet martijn. Maar af en toe een traantje laten lucht soms enorm op, en geeft me weer kracht om genoeg energie te behouden om weer door te gaan met de dagelijkse dingen. En dat is nu gelukkig zijn met me leven. En de mooie herinneringen aan alle dierbare die van boven af en toe mee komen kijken. Nooi maar dan ook nooit vergeten.
        Een heel verhaal he. maar ik moest het eventjes van me af schrijven.
        Op naar een nieuwe fase.
        Tot de volgende keer lieverd.
        Wil je de groetjes doen daar boven aan alle lieve mensen die ik ken.
        dikke knuffel van mij

        Anoniem -
        25 augustus 2011
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 270   |   niet OK
        Lieve martijn

        Al weer een hele poos geleden dat ik je schreef. Ik heb zoveel veranderingen doorstaan de laatste tijd. Ik weet nu zeker dat er meer is tussen hemel en aarde. Nadat je moeder overleden was, is er veel gebeurd. Ik had een buurvrouw antoinet. Ik heb haar leren kennen doordat ik via de thuiszorg waar ik werk, bij haar moest komen werken. 12 weken heb ik daar in gevallen voor haar vaste huishoudelijk hulp. Ze vroeg of ik na dien nog eens een bakkie zou willen komen halen. Maar ja werk en prive moet je wel gescheiden houden vond ik. Maar een klein half jaartje later. werd ik weer ingezet om voor haar vaste huishoudelijk hulp in te vallen 3 weken. In die tijd hebben antoinet en ik een beginnende vriendschap gekregen en na die weken regelmatig op visite te gaan werd die vriendschap alleen maar hechter en hechter. We vertelde altijd alles aan elkaar. konden lachen en huilen samen. Ik hielp haar af en toe naar bed brengen, of haar voeten recht zetten die scheef in bed lagen. Ik ging met haar naar haar moeder waar ze nog nooit was geweest sinds ze verhuisd was, omdat haar kinderen nooit geen tijd hadden/ of wilde gewoon niet daarheen. We gingen zelfs samen gezellig naar de stad, maar het trieste ze moest altijd een leuke dag betalen door met kapotte billen een paar weken in bed te moeten liggen. Vond dat altijd zo zielig, want het was zo'n lief leuk mensje. Ze klaagde altijd van hevige pijnen. en belde me regelmatig op Huilend want ze had dan zo'n pijn. In haar benen en onder bij haar lies. Antoinet had een blaas stoma en een darm stoma.. En ondanks dat ze een dwarslaisy had, geloofde ik dat ze pijn had.
        Haar arts stuurde haar steeds door voor onderzoeken. Maar er kwam niets uit. Er werden urine testen gedaan maar er kwam niets uit. Ziekenhuis in ziekenhuis uit. Haar baarmoeder werd onderzocht. Maar haar blaas nooit.
        Het ergste wat ik dacht kwam ruim een half jaar later. Tumor in de blaas. Oh wat een verschrikking. Weer iemand die ik vertrouw en waar ik me op me gemak voel, iemand waar ik van ben gaan houden gaat Dood. Huilen geen gebrek. Maar er was hoop Haar blaas kon verwijderd worden en dan zou het euvel over zijn. Ze werd geopereerd. En die zelfde avond zat ik naast haar bed. blij dat de operatie goed verlopen was.
        Maar het rare. Rond 21 uur komt de arts of ik haar dochter was, want ze wilde een van de kinderen spreken.....
        Fout bericht. Haar blaas zat er nog in. de tumor was te groot. En haar darmen wilde niet op gang komen. Ook haar nieren waren niet meer optimaal. En antoinet was de volgende dag voledig van de kaart. En helemaal niet meer de antoinet die ik kon. Alsof ze ook geestelijk niet meer in staat was dingen te doen.
        Na een paar dagen besloten de kinderen dat ze naar huis kon gaan. En de hoop was dat haar darmen toch nog op gang kwamen anders zou ze zeer snel komen te overlijden.

        Gelukkig ben ik geaccepteerd door haar kinderen, en ik heb voorgesteld om hun te helpen. Ik heb gewaakt bij antoinet, ik heb mee geholpen met haar verzorging. 2 weken later 14 oktober 2011 is ze overleden aan de onmenselijke ziekte. Ik heb de kracht gehad haar te verzorgen en haar aan te kleden zodat ze toch netjes in de kist zou gaan liggen. Het idee haar Die avond in het mortuarium in een kist te zien liggen kon ik niet geloven.
        Maar wat er daarna is gebeurd.
        Heel merkwaardig...
        Ik had geen rust. 17 oktober 2011 Ik heb mijn neef martijn opgebeld want ik wilde wat leuks doen. Nou ja leuks. Ik ben met hem rond gaan rijden in de auto. en heb een hele spirituele ronde met hem gemaakt. En bij het laatste zei martijn jij gaat vanaf nu een heel ander leven leven. Jah daag dacht ik ik heb alleen maar ellende ik raak iedereen kwijt waar ik me hart voor open geef. dinsdag 18 oktober krijg ik een raar telefoontje van mijn peet oom, of ik thuis ben 20 oktober. Ja raar eigenlijk want 19 oktober werd antoinet gecremeerd.Maar goed kom maar zei ik. voor de crematie had ik samen met niels een enorm mooi bloemstuk laten maken. En de 20-10-2010 komen mijn 2 ooms en me 2 tantes aanzetten.Ze gaan zitten en geven me een envelope om 20:10. In die envelope zit geld.. Ze zeggen Anja dit is geld is voor jou. Alleen voor jou. En jij mag er mee doen wat je wilt. Maar wij hopen dat jij daar 1 ding van gaat doen. Maar ik hoefde niet na te denken want ik zei meteen oh dat is voor me rijbewijs.
        De dag er na meteen een afspraak gemaakt. Wel onwerkelijk. maar ik heb in december me eerste rijles genomen. Bij autorijschool Theunisse.
        Helaas heeft deze persoon misbruik van de situatie genomen, en mij het gevoel gegeven dat ik niet goed rijden kon. Hij heeft me zo onzeker gemaakt, maar wel heel veel lessen heeft laten nemen. Uiteindelijk adviseerde hij me om een proefles in een automaat te gaan nemen. ja nu had hij genoeg aan me verdiend denk ik en nu moest hij van me af, in de hoop dat ik toch nog bij hem zou blijven zodat ik hem nog veel meer geld zou geven. Maar niels had een proefles bij Van Galen genomen en mijn situatie uitgelegd. Gertjan adviseerde me de proefles automaat af te zeggen en bij hem een gratis proefles te nemen. Die proefles ging zo goed. Maar later kwam het aapje uit de mouw. Die Theunisse had wel zo'n schade aangericht door middel van schelden vloeken en zeer agressieve bewegingen te maken, aan me stuur trekken midden op de snelweg en vol op de rem stampen als hij vond dat ik moest stoppen of zelfs zomaar voor de gein dat ik bijna met me hoofd tegen de raam kleterde.dat ik gelijk dicht klapte als gertjan me tegen sprak al ik iets deed wat niet kon. Gelukkig is dat er nu bijna helemaal uit en ben ik klaar voor het examen.
        op 29 augustus heb ik me eerste tussentijdse toets. Ik hoop dat je me wilt steunen tijdens die dag, zodat ik me vrijstellingen met gemak mag halen.
        5september heb ik het grote examen. Ook deze dag zal ik me best doen, maar hoop dat jij en alle andere lieverds daar boven mij een flinke steun in de rug willen geven. Dan kan zal ik een gat in de lucht springen. Eindelijk vrijheid.

        na de gebeurtenis van antoinet.
        voel ik me vrij.
        En ik denk omdat ik alles waar ik mee zat eindelijk een plekje heb gegeven.
        Me frustratie bij oma omdat ik nooit mocht waken en ik haar wond nooit mocht zien die niet wilde genezen.
        Me boosheid dat ik door me pleegouders bij opa's sterven weg gehouden werd.
        En me schuldgevoel omdat ik tijdens jouw laatste ziekte tijd je in de steek gelaten had, teveel naar een verkeerde vriendin geluisterd had en daardoor wel naar je toe wilde maar het op een gegeven moment niet durfde.
        Ik was ook veel te jong om me aller grootste liefde weg te zien glippen. Dat je eigenlijk wel wilt helpen maar niet kunt.
        Gelukkig Heb ik je ouders en vooral je moeder gesproken en is mijn schuldgevoel gehoord en vergeven. Je ouders waren niet kwaad op mij.
        Maar bij antoinet Bepaalde ik zelf wat ik deed. en kon ik bij haar zijn en haar begeleiden naar haar laatste levens dagen. Ik heb gewaakt. Ik heb haar wond gezien en mee geholpen met verzorgen. En nu kon ik er wel voor haar zijn. En dat gaf me voldoening.
        Alsof alles zo moest zijn.
        Ik heb af en toe nog veel verdriet martijn. Maar af en toe een traantje laten lucht soms enorm op, en geeft me weer kracht om genoeg energie te behouden om weer door te gaan met de dagelijkse dingen. En dat is nu gelukkig zijn met me leven. En de mooie herinneringen aan alle dierbare die van boven af en toe mee komen kijken. Nooi maar dan ook nooit vergeten.
        Een heel verhaal he. maar ik moest het eventjes van me af schrijven.
        Op naar een nieuwe fase.
        Tot de volgende keer lieverd.
        Wil je de groetjes doen daar boven aan alle lieve mensen die ik ken.
        dikke knuffel van mij

        Anoniem -
        25 augustus 2011
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 269   |   niet OK
        Lieve Martijn & Joke, laten enkele kaarsjes voor jullie branden.
        Liev groetjes, Tonny & Leo ouders van * Claudia Aarts*

        Leo & Tonny -
        20 april 2011
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 268   |   niet OK
        Hoi martijn

        Ik ben voor de verandering weer eens op deze site komen kijken. en ik zag dat de kaarsjes bijna op waren dus heb er een stel voor je aan gestoken. Gelukkig dat er altijd 1 blijft branden hier. Mijn kaarsje in mijn hart blijft vooraltijd branden. Vergeten doe ik je nooit meer. je bent altijd zo byzonder geweest. Binnenkort moet ik weer van iemand afscheid nemen. Soms denk ik dan houd het nooit op. Mensen aan wie je je vertouwen en je liefde geeft worden doodgewoon van je weg getrokken. Sinds de zomer had ik voor niels contact gezocht mijn zijn enige oom, tante, en nichtje. Niels wist er niets van omdat ik niet wist of hun wel contact met niels wilde hebben. Ik was heel blij dat ze eigenlijk ook op zoek waren naar niels, maar hem nooit konden vinden, in de telfoonboek, maar ook niet op internet. Sinds de zomer hebben we een heel erg leuk en goed contact. Het voelt gewoon warm thuis komen zo fijn. Maar nu blijkt zijn tante dood ziek te zijn. Ook de dodelijke vorm waar jij, en je moeder en mijn vriendin de strijd aan verloren zijn. Bij haar zit het in haar hoofd. 2 de ene is redelijk groot en zit te diep, en de ander is een soort spinneweb. In eerste instantie zeiden ze dat het stabiel was, maar sinds vorige week had ze weer een mri scan gehad en nu blijkt het juist te gaan om een zeer kwaadaardig en snel groeiende gezwellen te gaan. Proberen om nog uit alle macht te vechten met chemocuur en eventuele bestraling, maar ik ben zo bang dat het allemaal te laat is. Sorry dat ik het hier schrijf martijn maar ik heb het wederom best wel moeilijk mee. Gewoon omdat het niet te beseffen is. Morgen gaan we naar amsterdam omdat haar kleinkindjes jarig waren 16 maart, en dan gaan we ook meteen naar niels zijn tante. Ik heb zo sterk het gevoel dat dat de laatste keer is. Wil daar niet aan denken en positief blijven maar lukt niet op het moment. Ik hoop dat je bij haar ook een beetje een oogje in het zeil houd en als het zover is haar de weg naar de mooie plek waar jij bent te wijzen. Dit zijn ook weer momenten dat ik ook weer aan jou denk, en dat voelt alsof je verscheurd word.
        Oh ja ik ben trouwens begonnen met rijlessen. Haha ik ben al op de helft. Me theorie heb ik afgelopen maandag gehaald. wel na 3 keer proberen, maar ik heb het gehaald. Ik hoop dat me praktijk toch wat sneller en beter gaat dan de theorie. Dat ik in een keer mag slagen. Oh dan spring ik echt een gat in de lucht. Wil je me helpen om daarin een beetje geluk te krijgen?
        Love you martijn
        dikke kus
        anja

        Anoniem -
        19 maart 2011

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering