gedenkplaats van

Martin Krieger

14-05-195611-03-2015
      Martin,
      Onze levenspaden hebben elkaar ruim 20 jaar en op vele momenten gekruist.
      Jij was een soort van broer voor me. We deelden lief en leed.
      Wat hebben we samen veel gelachen! Weet je nog dat Peter en ik gebroken uit het sheltertje kropen toen we bij jullie in Zeeland waren? Weet je nog hoeveel uren we hebben zitten bomen bij jullie in Macharen en bij ons Oss? Maar we hebben ook heel verdrietige momenten gedeeld. Samen rouwden we om je nichtje Sharine, om je vader Henk en om je vriend en mijn man Peter. Bij het afscheid van Henk reed je hem rond met een bakfiets. Een knipoog naar Stiefbeen en Zoon. Bij het afscheid van Peter was jij de 'spreekstalmeester', met een brok in je keel en met kloppend hart, maar ook met passie en overtuiging. Je zorgde mede voor een indrukwekkende herdenking.
      Je was een levensgenieter met een grote mond, maar een piepklein hartje. Aan de buitenkant de bluf van een Amsterdamse jongen, maar aan de binnenkant een gevoelige, creatieve jongen die kwetsbaar en onzeker was. Zo zal ik me je altijd blijven herinneren.
      Graag had ik je nog een keer geknuffeld en over je kale koppie geaaid, maar dat heeft niet zo mogen zijn. Vanaf nu kun jij voor altijd 'watch my back' ;-)
      Liefs,
      Marja

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Er moeten mensen zijn met tranen als zilveren kralen ...
        reactie 3   |   niet OK
        Voor Martin:

        Er moeten mensen zijn
        die zonnen aansteken,
        voordat de wereld verregent.
        Mensen die zomervliegers oplaten
        als het ijzig wintert,
        en die confetti strooien
        tussen de sneeuwvlokken.
        Die mensen moeten er zijn.

        Er moeten mensen zijn
        die aan de uitgang van het kerkhof
        ijsjes verkopen,
        en op de puinhopen
        mondharmonica spelen.
        Er moeten mensen zijn,
        die op hun stoelen gaan staan,
        om sterren op te hangen
        in de mist.
        Die lente maken
        van gevallen bladeren,
        en van gevallen schaduw,
        licht.

        Er moeten mensen zijn,
        die ons verwarmen
        en die in een wolkeloze hemel
        toch in de wolken zijn
        zo hoog
        ze springen touwtje
        langs de regenboog
        als iemand heeft gezegd:
        kom maar in mijn armen

        Bij dat soort mensen wil ik horen
        Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
        ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

        Er moeten mensen zijn
        die op het grijze asfalt
        in grote witte letters
        LIEFDE verven
        Mensen die namen kerven
        in een boom
        vol rijpe vruchten
        omdat er zoveel anderen zijn
        die voor de vlinders vluchten
        en stenen gooien
        naar het eerste lenteblauw
        omdat ze bang zijn
        voor de bloemen
        en bang zijn voor:
        ik hou van jou

        Ja,
        er moeten mensen zijn
        met tranen
        als zilveren kralen
        die stralen in het donker
        en de morgen groeten
        als het daglicht binnenkomt
        op kousenvoeten

        Weet je,
        er moeten mensen zijn,
        die bellen blazen
        en weten van geen tijd
        die zich kinderlijk verbazen
        over iets wat barst
        van mooiigheid

        Ze roepen van de daken
        dat er liefde is
        en wonder
        als al die anderen schreeuwen:
        alles heeft geen zin
        dan blijven zij roepen:
        neen, de wereld gaat niet onder
        en zij zien in ieder einde
        weer een nieuw begin

        Zij zijn een beetje clown,
        eerst het hart
        en dan het verstand
        en ze schrijven met hun paraplu
        i love you in het zand
        omdat ze zo gigantisch
        in het leven opgaan
        en vallen
        en vallen
        en vallen
        en OPSTAAN

        Bij dát soort mensen wil ik horen
        die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
        ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
        de muziek gaat DOOR
        de muziek gaat DOOR
        en DOOR

        ~Toon Hermans~

        Martin, jij was zo iemand. Je gooide confetti in de sneeuw. Je zette een zonnebril op als het regende. Je luisterde jazz op de puinhopen van het leven. Je verwarmde me met je humor en maakte het kind in me wakker. We hebben een mooie tijd gehad! Liefs, Marja

        Marja van Nierop - Oss
        11 maart 2017

        Deel deze pagina:

      • je zou nu 60 jaar zijn ...
        reactie 2   |   niet OK
        Martin,
        Gisteren was je geboortedag. Zestig jaar! Zou je het groots hebben willen vieren? Of liever in stilte voorbij hebben laten gaan? Het was ruim 10 jaar geleden de laatste verjaardag van Peter, jouw vriend en mijn man. We hebben het gevierd, zoals we toen het leven vierden. Lachen, lullen, lekker eten en drinken. Niet wetende dat ...
        Je hebt je 60ste verjaardag niet mogen vieren. Maar dat betekent niet dat je vergeten bent. Je blijft 'op mijn schouder' zitten.
        Liefs, Marja

        Marja van de Breevaart-van Nierop - Oss
        15 mei 2016

        Deel deze pagina:

      • 2016: Leven is als sneeuw ...
        reactie 1   |   niet OK
        Leven is als sneeuw,
        je kunt het niet bewaren.
        Troost is dat jij er was,
        uren, maanden, jaren.

        Marja van de Breevaart-van Nierop - Oss
        11 maart 2016

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie