gedenkplaats van

Monique Hems

23-06-196611-10-2017
      Dit is een algemene kennisgeving om u op de hoogte te brengen van dit verlies. U kunt dit bericht delen met andere bekenden. Naast informatie rondom het afscheid kunt u hier ook zelf reageren. Uw herinnering, reactie of condoleance wordt zeer op prijs gesteld.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Familie Hems
        reactie 25   |   niet OK

        De familie Hems met alle neven en nichtjes die toen al geboren waren en in ieder geval één op komst. Monique in het midden achter Rudy op de driewieler. De foto is uit 1971.
        De 2e foto is gemaakt bij onze Gouden Bruiloft in oktober 2010. Dit is Monique zoals ik haar ga herinneren: vrolijk, blij, hartelijk en altijd geïnteresseerd in een ander.
        Lieve Monique, rust zacht. We zullen je missen


        Nellie Lambregts-Hems - Esbeek
        18 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • 33 jaar vriendinnen
        reactie 24   |   niet OK

        Mirjam Engelkes - Vlijmen
        17 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • 33 jaar vriendinnen
        reactie 23   |   niet OK
        Lieve Monique,

        Wie had kunnen denken dat het zo zou gaan, toen we elkaar leerden kennen. 33 jaar geleden. We zaten op de Pabo, in Tilburg. We zaten bij elkaar in de klas en hadden meteen een klik. Gingen samen uit. In Tilburg. Maar voordat we uitgingen, ging je eerst werken bij De Druiventros. Daar was je heel beslist in. Als jij iets in je hoofd had, gebeurde het ook. Als het mooi weer was, spijbelden we weleens en vertrokken we naar zee. Met onze winterjassen op onze buik op het strand. Onze namen in het zand geschreven.

        We gingen op kamers wonen, in Tilburg. Jij aan de Bisschop Masiusstraat, ik aan de Varkensmarkt. We gingen veel uit. Wat hebben we een heerlijke tijd gehad. Ik leerde Joost kennen. Jij Pieter. Ons afstuderen vierden we met een ‘Paborrel’ aan de Masiusstraat.
        Je kon zo smakelijk lachen om je eigen uitspraken. Altijd als ik jou zag was er meteen weer die klik. We konden zo’n lol hebben om onze eigen gedachtenkronkels en onbenulligheden. Met jou werden zware dingen lichter.

        Er waren veel parallellen in onze levens. Pieter en jij gingen samenwonen aan de Appelaar in Oosterhout. Joost en ik volgden aan de Europalaan in Tilburg. Jullie kochten een huis in Oosterhout, wij daarna in Engelen. Jullie gingen trouwen. Wij trouwden na jullie. Jij raakte zwanger en Amber werd geboren. Negen maanden later kregen wij Tijmen. Je werd weer zwanger en Iris werd geboren. Negen maanden later kregen wij Karlijn. We maakten er grapjes over. Jullie kochten een nieuw huis in Oosterhout aan het Kapucijnenhof, wij een huis in Vlijmen.

        Zo ontwikkelde onze levens en onze gezinnen zich en hielden we steeds contact.
        Het was altijd gezellig en leuk. Het voelde altijd goed. We hadden steeds weer die klik, hadden serieuze gesprekken èn veel plezier. Er was ook verdriet, over het verlies van je moeder en Frank, de vader van Pieter. De zorg om je familie.

        Jij zetten in je leven vaak een stap eerder dan ik. Je had eerder een baan, woonde eerder samen, trouwde eerder, kocht eerder een huis, had eerder kinderen. Ook nu ben je me weer een stap voor….Bij al die andere momenten heb ik daar nooit moeite mee gehad, maar nu wel. Deze stap die je nu moest zetten, die valt heel erg zwaar…

        Het afgelopen anderhalf jaar kende verdrietige maar zeker ook mooie momenten. Waarin we veel gewandeld en ook weer veel gelachen hebben. Onze laatste wandeling was op 22 september. We liepen door de bossen naar Het Houtse Meer. Samen met jullie hondje Kiki die eigenlijk niet naar binnen mocht. Tegen de ober zeiden we: ‘We zullen er de volgende keer rekening mee houden’. Me niet beseffende dat er geen volgende keer meer zou zijn…

        Naast verdriet en onzekerheid was er bij jou ook veel dankbaarheid. Verschillende keren zei je hoeveel steun je aan Pieter hebt gehad. Hoe fijn je het vond dat hij zo betrokken bij je was, steeds met je meeging, er voor je was, vertrouwen had in jullie uitstapjes en dit ook voor jullie samen regelde, zich verdiepte in de behandelingen, hier ook kritisch over was en in discussie ging met de artsen. Je hebt vaak gezegd: ‘Zonder Pieter had ik dit nooit allemaal kunnen doen, had ik dit nooit volgehouden’.

        Zo knap dat je naast de moeilijke momenten ook kon genieten. Je trip naar Barcelona met Pieter, waarbij je zei: ‘Ik kies niet voor angst maar voor vertrouwen’. Je bezoek met Pieter aan Amber in Sevilla. Zo trots was je op Amber dat ze haar trip naar Sevilla toch heeft doorgezet. Dat ze zo goed Spaans sprak en jullie rondleidden in Sevilla. Trots ook was je hoe Amber zo aktief was in haar werk, koor en genoot van haar studententijd in Nijmegen.

        Zo dankbaar was je dat je er voor Iris kon zijn in haar examenperiode. Trots dat ze zo haar plek heeft gevonden met haar studie, op haar kamer en haar sociaal leven in Delft, dat ze toch naar Milaan is gegaan. Je genoot van een familiedag bij de roeivereniging in Delft. Je vertelde hoe fijn je het vond dat jullie als gezin daar bij elkaar waren.

        Je hebt heel bewust jouw leven geleid. Hele duidelijke keuzes gemaakt. Je hebt genoten van de goede en mooie momenten die je ook zelf hebt gecreeërd. Jij hebt tot op het allerlaatste moment zelf de regie genomen over je leven en je afscheid. Dit getuigt van veel kracht en doorzettingsvermogen. En dit Monique, hoe jij jouw leven hebt geleefd en om bent gegaan met tegenslagen, is wat jij samen met Pieter aan je kinderen, aan ons door hebt gegeven.

        We zouden 10 oktober weer met elkaar afspreken maar je gaf aan dat je te ziek was.
        Ik heb op 9 oktober telefonisch afscheid van je mogen nemen.
        Dat vond ik heel zwaar maar ook zo fijn.
        Je zei; ‘Het is goed zo, ik heb een goed leven gehad’. Ik heb er toch anderhalf jaar bij gekregen’. Ook zei je: ‘Misschien is het hierna allemaal veel mooier’.
        We beloofden elkaar dat, als het zo mag zijn, we elkaar dan weer tegen komen.
        Lieve Monique, naast intens verdriet voel ik ook een intense dankbaarheid.
        Dankbaar dat je mijn vriendin was.
        Rust zacht.

        Mirjam Engelkes - Vlijmen
        17 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • Onze jeugd in Berkel-Enschot
        reactie 21   |   niet OK

        Met heel veel warmte denk ik terug aan onze jeugd samen in Berkel-Enschot. Onze diepe achtertuinen grensden aan elkaar en we konden zo makkelijk via het hofpad met elkaar in contact komen. Wij hoefden de straat niet op... wij hadden zo ons eigen paradijsje!
        De herinnering aan Monique en onze fijne tijd samen bewaar ik in mijn hart.
        Lieve familie, heel veel kracht en sterkte toegewenst! Het was een prachtig afscheid!


        Antje de Jong-Coppelmans - Berkel-Enschot
        16 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • Knitting is the new yoga
        reactie 22   |   niet OK

        Lieve Monique,

        Tikkende breinaalden, heerlijke geuren van versgebakken cake, we breien sokken...
        We inspireren elkaar ons leven te leven en zelf richting te geven!
        Monique maakt ieder jaar een rooster, we breien om de twee weken dan bij de een, dan bij de ander. We praten over dat wat ons in het leven raakt. We delen lief, we delen leed.

        Ik ben dankbaar voor de vele uurtjes tikkende breinaalden en het zinvolle samenzijn.
        Dankbaar voor de creativiteit die we hebben kunnen delen,. Vorige zomer hebben we nog een middag samen wat ebru- schilderingen gemaakt. Allebei niet fit maar we deden het toch..Vorige week woensdag waren we op zolder bij je en je vertelde ons dat je van alles zo vol hebt kunnen genieten. Je hebt zoveel gedaan, van alles ontdekt, gedaan en met plezier alle materialen aangeschaft, heerlijk! Dank je wel lieve Monique!
        Uit het oog maar voor altijd in ons hart!

        Voor Pieter, Amber en Iris heel veel kracht gewenst het warme verdriet te dragen en de mooie herinneringen te delen.

        Namens het breiclubje,
        Liefs,
        Karin


        Karin de Bruijn - Oosterhout
        16 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • Vakantie Dordogne 2013
        reactie 20   |   niet OK

        Wat een heerlijke vakantie hadden we in de Dordogne. Met drie gezinnen van alles samen gedaan: heerlijk gewandeld, gezellig gekookt, fanatiek gekaart, gekanood, mooie gesprekken gevoerd.
        Lieve Monique, we zullen je missen!
        Ellen, Daphne en Esmee.


        Ellen Bogaarts - Oosterhout
        16 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • Zoveel samen gedeeld ..
        reactie 19   |   niet OK

        Lieve Monique,
        We woonden allebei in de Appelaar. Jullie twee deuren verder.
        Na onze verhuizingen bleven we in contact.
        Onze kinderen gingen naar de Vrije School. Voor mij was je een creatieve stimulator.
        Je hielp me met de opdrachten voor mijn opleiding en stimuleerde dat ik een eigen praktijk zou beginnen. "We doen het met wat je hebt", zei je, "en wij komen volgende week bij je op cursus". Je volgde verschillende cursussen en kwam weer met een nieuw plan: het beschilderen van de container van de Montessori school. We hebben een half jaar nauw samengewerkt. Ik bewonderde je professionaliteit en je energie. Je poetste de container en was er bij toen de kinderen de container beschilderden. Wat waren we trots op het prachtige resultaat!
        Je werkte altijd geconcentreerd aan je tekeningen met allerlei materialen en zelfs met je handen. Je creatieve geest kwam steeds weer met nieuwe ideeën en beeldende vormgeving.
        Vier dagen voor je overlijden had je me uitgenodigd om een werkstukje mee te nemen van een van de projecten op de Montessori-school. Dat was jouw manier van afscheid nemen. We hebben de tijd genomen om onze vele herinneringen op te halen.
        Dank je wel, Monique, voor alles wat ik van je mocht leren en voor onze 'klik'.
        Heel veel sterkte Pieter, Amber en Iris.




        Marianne Geerts - Oosterhout
        15 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • Dag juf Monique
        reactie 18   |   niet OK
        Dag juf Monique.....Bram zat ooit bij jou in de klas, hij was daar erg op zijn gemak. Later zat hij bij jou op de Toverbal samen met Job....we hebben alle kunstwerkjes nog....nu met een extra herinnering aan jou....rust zacht lieve juf

        Erica Van Wees-Broers - Oosterhout
        15 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • Lang geleden......
        reactie 17   |   niet OK

        Echt lang geleden waren we achterburen in Berkel-Enschot.
        Samen spelen, tenten bouwen in de tuin en met z'n allen hebben we heel wat dagtripjes gemaakt.
        Wat was dat gezellig en wat hebben wij daarvan genoten!
        Wat oneerlijk nu..... en ongelooflijk.
        Heel veel sterkte voor iedereen met dit grote verlies.
        Rust zacht Monique.


        Corrie Korthout - Coppelmans - Berkel-Enschot
        15 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 16   |   niet OK

        Lieve Monique,
        Vroeger gingen we vaak logeren, ik met Conny en jij met Lia. Op deze foto ( mei 1974) was jij bij ons thuis in Middelbeers aan het logeren. Deze logeerpartijen waren altijd heel gezellig!
        Monique, heel graag hadden we jou nog langer in ons midden gehad, Rust zacht.
        Heel veel sterkte met dit grote verlies.


        Elly Dingen-Hems - Middelbeers
        15 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie