gedenkplaats van

Nelleke Groenenberg

07-02-196517-06-2017
      “Iets vocht groot in haar eigenste zelf”

      Ze laat een grote leegte achter.

      Mama en Papa ✝
      Elly en Jos, Chiel en Marjolein, Bart en Eva
      Ottelien, Roos en Marieke
      Cor en Moniek
      Nico en Ingrid, Antoinette en Jochem

      Correspondentieadres:
      Gasthuisstraat 25b
      6981 CP Doesburg
      condoleance-nelleke@groenenberg.be

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • don't stop
        reactie 4   |   niet OK

        Jouw muziek!

        Elly Klein Reesink - Doesburg
        25 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 3   |   niet OK

        Elly Reesink - Doesburg
        2 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Dag Nelleke
        reactie 2   |   niet OK
        Nelleke was een boekenmens; haar flat was afgeladen met boeken.
        Ze besteedde haar laatste geld liever aan een boek dan eten: food for thought.
        Boeken zijn aan de ene kant tastbare objecten, die je naar believen kunnen pakken en openen, of juist sluiten en weer weg zetten. Anders dan huisdieren of planten, waarvan de laatsten ook nooit een lang leven beschoren waren. Anders ook dan mensen, voor wie je hard je best moest doen om aansluiting te hebben. Boeken zijn er altijd, en vertellen hun verhalen desnoods keer op keer, en leveren geen weerwoord op de commentaren de je in de kantlijn schrijft, of de nadruk die je met een onderstreping op bepaalde woorden legt. De woorden staan dan wel zwart op wit, maar representeren vluchtige ideeën vluchtig die op meerdere manieren te interpreteren zijn. Woorden zijn net mensen.

        Sommige boeken hebben goud-op-snee; zijn gemaakt om in de kast te staan en lang mooi te blijven. Er zijn ook boeken die van had tot hand gaan, die worden herlezen en stukgelezen. Nelleke was zo’n boek met verkleurde bladzijden, ezelsoren en onderstrepingen. En veel commentaren in de kantlijn.
        Geen luchtig zomerboek voor in de strandstoel, maar een boek waar je tijd voor moest maken. Met hoofdstukken die je soms moest herlezen. Omdat je wist dat het thema belangrijk was, zonder het echt te begrijpen.
        Soms leken er pagina’s te ontbreken, en werd de lezer gedwongen de verhaallijn door te trekken. Ook een boek dat je op het laatst minder snel leest omdat je het aantal resterende pagina’s ziet slinken, wetend dat zal eindigen bij de laatste pagina.

        De laatste tijd hebben we veel gesproken, en hoe absurd sommige ideeën leken, vaak waren ze op een bepaalde manier wel consistent en beargumenteerbaar. Ik moest zinnen en woorden op een weegschaal leggen. Dat leverde lange, soms zware gesprekken op. Maar van een unieke schoonheid. You can’t always judge a book by its cover.

        Nico Groenenberg - Utrecht
        25 juni 2017

        Deel deze pagina:

      • Nel
        reactie 1   |   niet OK
        Het is zoooo onwerkelijk en niet voor te stellen dat wij jou nooit meer zien, kunnen vasthouden, met je praten, lachen, huilen..
        Gewoon nooit meer...zusje Nel

        Elly Klein Reesink - Doesburg
        22 juni 2017

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie