gedenkplaats van

Nelly Goedemondt

03-05-194320-03-2012
      Juli 2011......Ik kwam bij je langs en je vertelde me dat je je niet zo lekker voelde. Een verdoofd gevoel links van je gezicht, algehele malaise, geen energie.... Daarop de huisartsen post gebeld. Deze zeiden dat wanneer de klachten niet toe zouden nemen we de volgende dag contact op moesten nemen met de eigen huisarts. Zo gezegd zo gedaan. De huisarts dacht aan een tia en we werden door gestuurd naar de neuroloog. Deze liet een scan maken van je hoofd. Nou mevrouw Goedemondt....de uitslag is niet zo goed! U heeft uitzaaiingen in uw hoofd dit veroorzaakte uw klachten. Omdat het uitzaaiingen zijn konden ze er niets aan doen. Alleen vijf keer bestralen met de hoop de tumoren slapende te houden.....In Augustus ben je bestraalt. Je had bergen energie. Wat ook kwam door de dexamethason. Je vroeg je af; hoe kan dit nu, waarom ik en hoe nu verder? Tja inderdaad hoe nu verder. Wat moet je met de boodschap dat je niet meer beter wordt en dat je nog enkele maanden te leven hebt. De bron van de kanker is niet bekend. Er worden scans etc aangevraagd. Maar het zal zoeken worden naar een spelt in de hooiberg. Omdat je lichaam verder geen klachten geeft. Je valt af, je energie neemt af. Iedere week, iedere dag lever je iets in van je eigen ik. Je wordt afhankelijk. Iets wat je verafschuwt. Je kan niet meer zelf met je autootje de hort op, Erwin en ik komen bij je thuis om je te helpen. Helpen met de dagelijkse dingetjes die je zolang mogelijk zelf wilt blijven doen. Je wasje, de afwas, de boodschappen, je huishouden....Regelmatig kwam de huisarts op bezoek. Deze hield vinger aan de pols. En dit vondt je ook prettig. In deze gesprekken heb je met ons en met de huisarts besproken dat je menswaardig van de aardbodem wilt verdwijnen. In die zin de regie in handen wilt blijven houden. Er is geen lol meer aan zei je; zie mij hier zitten. Ik kan niets tot nauwelijks meer zelf. Ik ben harstikke afhankelijk. Wat voor lol is er aan. Met oudjaar kwam ik op bezoek. Je deed de deur niet open. Geheel in de war en uitval van je linkerzijde (arm,been,zicht). via de huisartsen post met spoed opgenomen in het ziekenhuis. En daar heb je je oud en nieuw doorgebracht. het vocht rondom de tumorgen bleek toegenomen. dit veroorzaakte de uitval. Je werd onzekerder. En terecht. Want niks zo erg als iets wat in je hoofd groeit. wat a la minuut uitval en erger kan veroorzaken. Verschrikkelijk. Je veranderde van een zelfstandige sterke vrouw in een afhankelijke onzekere moeder. Oh wat was dit verschrikkelijk om te zien. Elke dag leverde je steeds meer van jezelf in.  Ma dit verdien je niet. Je hebt al zoveel in je rugzak zitten, waarom moet jou dit overkomen. Het enige wat Erwin en ik hoopte was dat je de regie in handen kon blijven houden.....Vele gesprekken met ons en huisarts volgde. Je kreeg de griep....na twee antibiotica kuren was je nog meer dan opperdepop. Tot dat je op vrijdag 16 maart in bed belanden. De buurtzorg zou je komen wassen (was eerder in die week al afgesproken), die vrijdag lukt het je niet om uit bed te komen. Je was moe, op en ontzettend benauwd. Je vertelde ons dat je drie weken geleden eigenlijk al besloten had de euthanasie aanvraag bespreekbaar te gaan maken. Tot die vrijdag had je dit niet hardop uitgesproken. Toen wel.....Erwin en ik zagen het al aankomen, en we zagen ook een moeder die aan haar einde van haar latijn was. Die keihard geknokt had om de kanker te overwinnen....Die aan het kortste eind trok en niet meer kon. het strijden was voorbij. De koek was op! Je hebt steeds je grenzen verlegd. Geprobeert om er links om of rechtsom nog iets van te maken. Helaas het werd je niet gegunt.... De huisarts is erbij geroepen, omdat het weekend was en de scen-arts nog langs moest komen zou de dag van overlijden uitkomen op die week erop woensdag of donderdag.....En dat is een hele lange tijd als je na heel veel wikken en wegen eindelijk durft uit te spreken dat het genoeg is en je dan nog dagenlang  mens ONwaardig in je bed ligt te liggen tot dat de tijd daar is. Je was benauwd, erg benauwd, je hapte naar lucht. Pijn had je niet. Tenminste lichamelijke pijn niet. Daar heb je morfine op, maar wat moet je met geestelijke pijn! Want die was gotnondejuu aanwezig. Vanaf die dag hebben Erwin en ik je niet meer alleen gelaten. we zijn 24 uur per dag bij je geweest. En wat is dat waardevol geweest. We hebben gesproken, geknuffelt, gelachten,gehuild en nog zoveel meer. Die tijd is erg waardevol  geweest en pakt niemand ooit nog af. Op zondag zei je; ik kan niet meer.....dan maar pallitatieve sedatie. Ik trek het niet meer. Door op onze strepen te staan, en doordat jij ook duidelijk was in het geen je wilde wederom de huisarts laten komen. Na gesprekken, en na een bezoek van de scen arts is vervroegd ( dus ipv woensdag of donderdag ) op dinsdag 20 maart de euthanasie toegepast. We hebben met zijn allen naar die tijd toegeleeft. De tijd ervoor was kostbaar,kwetsbaar, verschrikkelijk maar ook mooi. Het was echt goed zo Ma......Je hebt je strijd gestreden. Maar ooh wat is dit verdrietig en wat doet dit zeer. Want niemand wil zijn moeder missen. Met wie moet ik nu bellen, ruzie maken en knuffelen zoals wij konden? De vrede en rust die je op je gezicht had toen je overleden was.....daar put ik mijn rust uit. Maar oh Ma wat ga ik je missen! Hou van jou, nu,dan, straks en voor altijd. Geef je Pa en Thijs een dikke kus.....Ma rust zacht...tot ooit    x     je dochter Carla

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Liefs van mij xx
        reactie 19   |   niet OK

        Karin Bloemen - Geen Kind Meer
        Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt
        Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind
        Je wilt er over praten, maar niet op haar manier
        Je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier
        Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
        En dan opeens dan is 'ie er die dag

        De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten
        En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte
        De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw
        Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou

        En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
        Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten
        De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
        De dag waarna je nooit meer kind zult zijn

        Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
        En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd
        De machteloze frasen van je genegenheid
        En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt
        De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
        En dan zo graag nog één keer zeggen zou

        De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
        Van dan af aan wat grijzer verft al hou je niks te klagen
        Je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij
        En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
        Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
        En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
        De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
        De dag waarna je nooit meer kind zult zijn


        carla reginald - halsteren
        1 augustus 2016

        Deel deze pagina:

      • Jenny Smits
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jenny Smits - Halsteren
        30 juli 2016
        reactie 18
      • Dromen, denken, voelen.....
        reactie 17   |   niet OK

        Zittend in de tuin, zonnetje, borreltje, vrolijk fluitende vogels op de achtergrond.....je kon er zo van genieten.
        Als ik nu in de tuin zit......geniet ik en denk ik aan jou!


        carla reginald - halsteren
        25 maart 2016

        Deel deze pagina:

      • Jenny Smits
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jenny Smits - Halsteren
        20 november 2015
        reactie 16
      • Jenny Smits
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jenny Smits - Halsteren
        23 oktober 2015
        reactie 15
      • HENK VAN AERT
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        HENK VAN AERT - HALSTEREN
        18 oktober 2015
        reactie 14
      • never forget........
        reactie 13   |   niet OK

        Mis je ma, meer dan dat een ander weet. X


        je dochter Jansens - Halsteren
        5 augustus 2015

        Deel deze pagina:

      • Jenny Smits
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jenny Smits - Halsteren
        21 juni 2015
        reactie 12
      • Foto
        reactie 11   |   niet OK

        Voor jou Ma.
        Niet lijfelijk zichtbaar maar ik voel dat je er iedere dag bent x


        Carla Reginald - Halsteren
        5 februari 2015

        Deel deze pagina:

      • Muziek
        reactie 10   |   niet OK

        carla reginald - halsteren
        21 december 2014

        Deel deze pagina:

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering