gedenkplaats van

Pierre Mathieu

15-11-194303-04-2014
      Pierre André Mathieu (Bandung, Indonesië, 15 november 1943) is een voormalig top volleybalcoach. Hij was onder meer actief als bondscoach van de Nederlandse nationale vrouwenploeg, waarmee hij zevende werd op het wereldkampioenschap en vijfde op het Europees kampioenschap.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Herinnering
        reactie 12   |   niet OK
        Sterven is het begin van een herinnering. Hoop dat alle mooie herinneringen een troost zijn, vooral deze speciale dagen.

        Siny Pots - Almelo
        16 april 2016
      • De laatste keer.
        reactie 11   |   niet OK

        Met je vrienden voor de laatste keer op de tribune bij Draisma Dynamo op 8-3-2014. Deze foto wilde jezelf gemaakt hebben. De jaren daarvoor , als ik een foto van je maakte, kreeg ik altijd te horen dat het geld kostte. Ik mis je nog steeds op de tribune. Hou het boven maar goed in de gaten.

        Groet, Nannie


        Nannie Vendelbosch - Apeldoorn
        3 april 2016
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 10   |   niet OK
        Je was een topcoach.

        Cees de Leeuw - Zaandam
        21 december 2015
      • 1958
        Persoonlijke reactie...
        reactie 9   |   niet OK
        De herinnering aan Pierre blijft levendig ! Norbertus ULO Tilburg.

        Frans de Croon - Cuijk (NB)
        7 april 2015
      • Nannie Vendelbosch
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Nannie Vendelbosch - Apeldoorn
        4 april 2015
        reactie 8
      • Persoonlijke reactie
        reactie 7   |   niet OK
        Lieve Anja,
        De tijd houd géén schaft en dendert door.
        Een jaar is niets, doch verdriet blijft groot en haast ontroostbaar.
        Vandaag staan we stil bij jouw man en onze vriend.
        Mooie herinneringen blijven.
        Gesprekken over Indonesië waren bijzonder.
        Beide keken wij er, ieder op zijn manier, op terug.
        Andere gesprekken, dan alleen over volleybal, hadden wij gemeen.
        Bijna ook al weer een jaar geleden, dat wij gedrieën, jij, Astrid en ik, in de Dynamohal zaten om een wedstrijd " te volgen ". Dus niet!!!
        De social talk was belangrijker en het aperitief in de kantine.
        Nog even en dan gaan wij gedrieën onze afspraak inlossen.
        Wij wensen je op deze dag extra kracht.
        Neem een gebakje en toost vanavond op Pierre. Wij doen het eveneens.
        Op Pierre, die uiteindelijk zijn rust mocht krijgen.

        Liefs en groetjes,
        Astrid en Henk, Buitenpost


        H.J Woudstra - B uitenpost
        3 april 2015
      • Ninja
        reactie 6   |   niet OK
        Lieve Anja, beste Alain en overige familieleden,

        De tijd staat niet stil, de herinneringen blijven gelukkig altijd bestaan. Levendig voor de geest kan ik meerdere situaties en momenten samen met Pierre voor mij halen. Van de eerste kennismaking in Dorpshuis Swanla te Zevenhuizen (alle spelers keurig op een rij, waarbij Pierre vervolgens langsloopt en iedereen een handdruk geeft en je zeer indringend aankijkt) tot en met het laatste bezoek aan zijn ziektebed. Zelfs op die dag wist hij van geen ophouden en hebben we nog een "pepper" oefening in de kamer gedaan. Pierre wilde zelfs nog gaan fietsen want hij zou mij als neo-triatleet wel even eraf rijden... Wat een spirit, wat een geloof in eigen kunnen. Alles durfde hij aan te pakken en Pierre ging altijd voor de winst; des te pijnlijker was het voor mij om in die doordringende oogblik ongeloof en teleurstelling te zien omdat Pierre besefte dat deze strijd niet te winnen viel.
        Er is geen trainer die zo vaak het bloed onder mijn nagels gehaald heeft. Maar de warme band en het contact dat Pierre en ik na afloop van onze samenwerking gehouden hebben, behoeft geen verdere uitleg.
        Carpe diem, Joris

        Joost van der Hoek - Barendrecht
        3 april 2015
      • bob de ruiter
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        bob de ruiter - alphen a.d.rijn
        3 april 2015
        reactie 5
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 4   |   niet OK
        Lieve Anja,

        Ik heb altijd een grote bewondering voor Pierre gehad.Altijd vond ik het prettig om met hem te praten, vooral over onze passie volleybal.
        De korte tijd bij Deltalloyd/amvj zal ik nooit vergeten.
        Ik hoop dat je, zonder Pierre, nog vele jaren in goede gezondheid
        verder gaat.
        Ik probeer dat ook na het verlies van Iet en weet dat het altijd moeilijk
        blijft. Lieve Anja all the best .
        Vriendelijke groet, harry de haas

        harry de haas - uithoorn
        3 april 2015
      • Jaar geleden geschreven voor NL Coach
        reactie 3   |   niet OK
        De droefheid over het overlijden van Pierre Mathieu (70) kwam eerst. Daarna volgden al snel de vele prachtige verhalen die over deze bijzondere volleybalcoach de ronde hebben gedaan. Mathieu was een verhalenverteller, hij was de meester van de psychologie en de man van de trucs om de tegenstander nog voor de wedstrijd op achterstand te zetten.
        Die stories lijken de achterban, zijn vrienden, collega’s en de media meer te zijn bijgebleven dan de tien nationale titels (met Turnhout, Starlift, Ruisbroeck, Kortrijk en Nesselande) die Mathieu achter zijn naam kreeg. Coaches met een gouden ster, eerbewijs voor tien kampioenschappen, zijn er niet veel in Europa.
        Hij won, met Starlift, in 1983 ook een Europese beker, de Europa Cup 3, waarbij hij, de leraar weg- en waterbouw, Bredase schooljongens inhuurde die in Voorburg, 80 kilometer van huis, de Italianen van Roma uitjouwden. ‘Italianen zijn daar gevoelig voor’, zo verklaarde Mathieu zijn ingreep.
        Mathieu was uitdagend. In 1986 liet hij zich op de cover van het maandblad Volleybal afbeelden, met een glas champagne in de hand, leunend tegen zijn Mercedes van de Duitse Bundesligaclub Moerser SC. Daarnaast stond de Peugeot van zijn vrouw, verdiend bij Brevok. ‘Het huis is van Stoop (sponsor van Starlift) en de tuin van Kortrijk’, liet Mathieu erbij zetten.
        Mathieu ging soms te ver. Zijn psychologische trucs wekten hier en daar woede. Hij plaatste een tuinkabouter in het veld voor de wedstrijd tegen Martinus, om de kleine spelverdeler Avital Selinger (1.76) belachelijk te maken. ‘Van zo’n tuinkabouter kunnen we niet verliezen’, sprak hij.
        In de Belgische finale met Kortrijk gaf hij zijn eigen steraanvaller voor het oog van de camera een klap voor in het gezicht, toen die bij de stand 12-12 in de beslissende set het veld uit wilde. Mathieu noemde het powerpsychologie. ‘De jongen, die ik had geslagen, kuste me na afloop.’
        Naast zijn meesterstukken in de nationale competities van Nederland, België en Duitsland had hij graag op het hoogste niveau, de Olympische Spelen, een grootmeesterlijke rol gespeeld. Hij nam in 1998 de nationale vrouwenploeg onder zijn hoede, maar hij botste met ervaren speelsters als Cintha Boersma, Henriëtte Weersing en Erna Brinkman. Er werd geen medaille gewonnen in Sydney. De nationale ploeg kwalificeerde zich niet eens.
        De man die zich ‘de meester’ liet noemen vond zichzelf te veel in de kantlijn van het topvolley beland. Hij had het legendarische team van Martinus willen coachen, samen met Peter Murphy, maar Dé Stoop, de liftenfabrikant van Starlift, hield hem in 1985 aan zijn contract. Daarna werd Arie Selinger de grote man in Amstelveen.
        Mathieu kon op de grondlegger van het goud van Atlanta afgeven. In een interview met de Volkskrant was hij scherp: ‘Ik zet vraagtekens: waarom heeft meneer Selinger in 1984 geen goud gehaald met de Amerikaanse vrouwen? Waarom wonnen ze negen keer van China en verloren ze de tiende keer, in de olympische finale? Waarom is hij nu niet de grote man in de USA? Waarom heeft Alberda wel de gouden plak gehaald? Waarom heeft Gerbrands wel de Europese titel gehaald?’
        Dat was Mathieu op zijn scherpst, haast vilein, maar met kennis van zaken. Die volleybalcoach nam in 2006 afscheid van zijn geliefde metier en overleed op donderdag 3 april aan alvleesklierkanker. Hij bleek, acht jaar, na zijn pensioen bepaald niet vergeten.
        John Volkers.

        John Volkers - Amsterdam
        3 april 2015

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering