Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Alles wat daar tussen ligt, ja dat is mijn bestaan. Voor de een is het veel te lang, voor de ander veel te kort. De een is blij dat het zover is, de ander die is bang. Ik mis die niet meer bij mij zijn, het word kouder om me heen. En in mijn menselijkheid vraag ik me af waarom zo jong en zo snel? Credo, Mien Bestoan Ede Staal

Overige informatie
Peter Oudekerk was een echte vakman, loodgieten was zijn vak. Hij werkte meer dan 30 jaar bij Union-Windt BV, en met heel veel plezier. Zijn droom was om te gaan varen over de wereldzeeën. Het land achterlaten en het grote avontuur tegemoet. De sterren zien stralen in de geheimen van de zee des nachts. Hij heeft ruim een jaar gevaren met de MS AEGIR, wat een fantastische tijd voor hem was.

Toen hij 58 was is hartfalen bij hem geconstateerd. Zijn hart was in slechte staat en we waren allemaal erg bang dat hij spoedig zou sterven. Gelukkig ging het 2e jaar goed maar het 3e en 4e jaar waren jaren van grote zorg. Mijn vader werd steeds magerder en magerder. Alleen zijn buik werd steeds dikker omdat zijn hart steeds slechter werd. Het kip en ei verhaal, het een versterkt het ander. Wellicht had hij -gezien zijn jonge leeftijd- op de lijst voor een donorhart moeten komen. Wellicht had hij nooit moeten accepteren dat hij zijn goed helpende vochtafdrijvers niet meer kreeg maar een goedkoop alternatief. Veel vragen maar geen antwoorden.

Zaterdag 1 oktober lag hij in het ziekenhuis en raakte hij veel vocht uit zijn tere lichaam kwijt. De pompfunctie van het hart was slechter geworden en er werden andere medicijnen aan hem gegeven. Tijdens het aantrekken van zijn pyjama die ochtend, kreeg hij een hartstilstand, de cardioloog besloot te stoppen met reanimatie en wij zagen hem weer toen hij was overleden.

Mijn hart huilt...
Het doet zoveel pijn om je vader daar te zien liggen, zo roerloos en zo stil. Geen glans meer in je ogen, geen glimlach op je gezicht. Het is onbeschrijfelijk anders geworden. Mijn vader is nu dood....