gedenkplaats van

Roelof Pot

10-11-197011-11-2016
      In de bloei van zijn leven en met grootse plannen voor de toekomst is na een tragisch motorongeval uit ons leven weggerukt

      Roelof Pot

      Zo onwezenlijk, zo oneerlijk, zo niet te begrijpen voor ons.
      Je liefde, je kracht, je warmte en je lach, we zullen je missen elke dag.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Foto
        reactie 36   |   niet OK

        Een paar mooie gedichten die ik heb gevonden


        Emke Pot - Vogelenzang
        19 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Gedicht van Marloes. Ik mis je.
        reactie 35   |   niet OK

        Marloes heeft dit prachtige gedicht ontworpen en geschreven voor haar lieve papa.


        Emke Pot - Vogelenzang
        19 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Toespraak Laurens
        reactie 34   |   niet OK
        Lieve Emke, Marloes, familie en vrienden van Roelof,

        Er zijn eigenlijk geen woorden voor. Na de eerste schok, volgde ongeloof, spijt, diepe bedroefdheid en nu vooral tranen. Roelof was uniek. En terwijl ik dat zeg hoor ik Roelof lachend zeggen: "net als iedereen Laurens, iedereen is uniek." Dat was typisch Roelof. Broodnuchter, met veel relativerende humor.

        Van de vele geweldige herinneringen die ik aan Roelof heb, wil ik er drie met jullie delen.

        Mijn eerste ontmoeting met Roelof was uniek. Hij sloeg me volledig in elkaar. Om daarna bezorgd te vragen of ik wel doorhad dat Pencak Silat Bonkot een full-contact sport was. "Nu wel," zei ik. Waarop Roelof reageerde met: "mooi, dan gaan we nog een rondje. En nu wel je solar plexus dekken, anders ga je weer voor gaas." Netjes mijn solar plexus dekkend, ontdekte ik toen wat een beenveeg was. En ik ging weer voor gaas. Er zijn niet veel vrienden die ik zo ontmoet heb. Eigenlijk maar één: Roelof. Uit die ontmoeting ontstond een hechte, warme, bijzondere vriendschap die vooral tijdens onze studententijd zeer intens was. Daarna zagen we elkaar minder, maar als we elkaar zagen, dan was het goed.

        Roelof vroeg niet graag om hulp. Hij deed het liefst alles zelf. Toch was hij niet te beroerd om hulp te vragen als hij wist dat hij het niet alleen af kon. Zo belde hij me op een dag in lichte paniek op met een uniek hulpverzoek. Hij zou een vrouw op bezoek krijgen en wilde een goede indruk op haar maken. In een onbewaakt ogenblik had hij haar bij hem thuis uitgenodigd. En daar zat hem het probleem. Roelof was niet zo'n opruimer. In zijn studentenkamer waren de kasten meestal leeg en de vloer vol. Vaak lag er ook een motor in onderdelen door de kamer. Nu waren dat er twee. We zijn samen een hele dag bezig geweest zijn kamer op te ruimen. Ik weet niet of het geholpen heeft, maar ze zit hier nu wel. Emke, voor jou ruimde hij die kamer op.

        De laatste herinnering die ik met jullie wil delen is er één die voor mij Roelof typeert. Tijdens een verhuizing was ik samen met een vriend bezig de wasmachine naar boven te tillen. Vier verdiepingen hoog. Acht trappen op. We hadden een wat onhandige constructie bedacht met spanbanden en stonden met elkaar te overleggen hoe we het ding naar boven gingen krijgen zonder door onze rug te gaan. Roelof keek dat wat vermaakt aan, gromde op een gegeven moment iets over dingen niet te moeilijk maken, en tilde de wasmachine op om er vervolgens in zijn eentje die acht trappen mee op te lopen. Met een rechte rug. In een tempo waarmee de meeste mensen zónder wasmachine in hun handen de trap oplopen. Eenmaal boven, zette hij de wasmachine neer op de juiste plek, sloot hem aan en gromde tevreden: "zo doe je dat, niet praten, gewoon tillen."

        Je was uniek Roelof, helemaal niet zoals iedereen. We gaan je vreselijk missen!

        Laurens Bonnema - Dordrecht
        18 december 2016

        Deel deze pagina:

      • Roelof in z'n element In Vogelenzang
        reactie 33   |   niet OK

        Martsen Bosma - Westerbroek
        8 december 2016

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 32   |   niet OK

        Lieve Roelof, wat hebben we een mooie vakantie gehad. Bij de Moezel. Nooit gedacht dat dit onze laatste vakantie samen zou zijn. We hadden nog zo veel plannen en wensen. In ons hart zal je altijd bij ons blijven. Maar je stem, je humor en het gevoel dat we veilig waren missen we verschrikkelijk. Ook is Marloes haar maatje kwijt. Samen sleutelen, knutselen, de banden verwisselen van de auto enz enz deden jullie samen. Als ik kon zou ik alles opgeven om je weer hier te krijgen! We houden van je .


        Emke Pot - Vogelenzang
        4 december 2016

        Deel deze pagina:

      • Voor Roef
        reactie 31   |   niet OK

        Verbijsterd, lieve Roef. Je was de leukste collega ooit. Wat hadden we een leuke tijd bij Fluor Daniel in de 90-ies. Ik ben en zal je nóóit vergeten!
        ♥ Lucy Steen-van der Schuit


        Lucy Steen-van der Schuit - Santpoort-noord
        30 november 2016

        Deel deze pagina:

      • Jacqueline Schadee
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jacqueline Schadee - Haarlem
        23 november 2016
        reactie 30
      • een mooi en bijzonder mens
        reactie 29   |   niet OK
        We kenden Roelof nog maar kort, veel te kort. Roelof startte enkele maanden geleden als coordinator preventief onderhoud bij onze Technische Dienst. En eerlijk is eerlijk, we moesten die eerste weken nog best aan elkaar wennen. Want Roelof was uniek en eigenzinnig. Maar snel daarna voelde het zeer vertrouwd.
        Het leek alsof hij al veel langer bij het team hoorde, alsof hij er altijd al was.
        Je kon op hem rekenen. Als Roelof een afspraak met je maakte, dan wist je dat het goed kwam. Het was zijn eer te na om je teleur te stellen. Dat zat heel diep van binnen en hij vond het ook oprecht vreemd als anderen niet die zelfde instelling hadden. Hij sprak je daar op aan, op zijn manier: fatsoenlijk, recht door zee en met niet teveel woorden.
        In het werk kon hij er enorm van genieten als de zaken goed geregeld waren en soepel liepen. Bij Roelof was het pas goed als het perfect was. Gek van techniek, een vakman, dus geen half werk. En als het nodig was om daar een paar uurtjes vroeger voor uit bed te komen, of later dan verwacht door slecht weer naar huis te moeten rijden, dan was dat maar zo.

        Ik heb heel erg genoten van zijn verhalen over thuis, Emke en Marloes zijn gezin, het motor rijden en de vakanties. Niet te vergeten het klussen aan het huis, het huis waar hij zich thuis voelde en waar hij enorm trots op was. Zo trots dat hij het via Google maps aan iedereen liet zien die interesse toonde. Breed lachend vertelde hij me over een van de laatste klusjes, namelijk het schilderen van de schoorsteen waarvoor een grote steiger werd opgebouwd; dat was toch eigenlijk best wel hoog gaf hij toe. Vroeger geen probleem, maar het was nu wel duidelijk dat we geen 20 meer waren.

        We merkten, dat er naast het harde werken nog energie was voor allerlei andere zaken. Op een vrijdagmiddag trof ik hem aan in onze werkplaats. Hij was aan het sjouwen met een afgedankt stuk brandslang. Voor mijn thuisbrouwerij vertelde hij. Ook daar kon hij gepassioneerd over praten met de andere bierliefhebbers en collega brouwers.

        Zijn verjaardag zou vorige week gevierd worden. Roelof vond het fijn om ons te trakteren op een paar zelfgebakken taarten.
        Toen we s‘middags in de lunchpauze in guur weer een rondje liepen door de polder, twijfelde hij nog.....twee of misschien drie? Twee hartige taarten en een appeltaart, ja dat moest het worden. Dat ging wel lukken want het - tot keuken verbouwde - voormalig postkantoor had hij immers uitgerust met een fijne grote dubbele oven. We grapten nog of we hem moesten opgeven voor Heel Holland bakt, maar dat wimpelde hij resoluut af. Al die aandacht zou ook niet passen bij Roelof.

        Door samen te werken, maar vooral door dit soort verhalen leerden we elkaar in relatief korte tijd toch goed kennen. Roelof maakte verbinding met je en was ook oprecht geïnteresseerd in het verhaal van de ander.

        Zijn professionele aanpak was heel prettig en we hadden erop gerekend nog lang zo samen door te kunnen werken. Het is onbegrijpelijk dat dat niet kan. We zullen de inzet, daadkracht en zijn technisch inzicht heel erg gaan missen.
        Maar Roelof, je zult vooral in onze gedachten blijven als een mooi en bijzonder mens.

        Rene Meerman

        Rene Meerman - Utrecht
        22 november 2016

        Deel deze pagina:

      • een dag vol ongeloof
        reactie 28   |   niet OK
        Maandag 21 november, een weekje vrij, even rustig aan, beetje klussen, de ‘pekelmotor’ klaar maken, een dagje weg met Colinda…., telefoon…, mijn moeder belt ‘Roelof Pot staat in de krant’…, tragisch motorongeluk…, ongeloof, verdriet…, onwerkelijk, zoeken op internet… vreselijk. Een vreemde dag voorbij, sleutelend in de werkplaats, denkend aan de tijd op de HTS, dezelfde passie: motoren, techniek, sleutelen en rijden. Roelof, Ritzo en ik op motorrijvaardigheidscursus, samen naar de CC-races te Tolbert. Mooie herinneringen, zo zal het blijven…..
        Via deze weg willen Colinda en ik, Emke, Marloes, familie en vrienden veel sterkte wensen om met dit vreselijke gemis om te kunnen gaan.
        Steven Blaauw
        Oldekerk (Groningen)

        Steven Blaauw - Oldekerk
        21 november 2016

        Deel deze pagina:

      • Rineke en David-Jan IJzerman
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Rineke en David-Jan IJzerman - Harderwijk
        20 november 2016
        reactie 27

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie