gedenkplaats van

Sarina Segers

06-01-198511-08-2008

Mijn getuigenis gaat over het korte maar toch zo aangrijpende leven van mijn dochter Sarina.
Op 6 januari 1985 kreeg ons Wendy er een zusje bij ,wat was ze fier met haar kleine zus .
Sarina was een mooie flinke baby die al snel opgroeide tot kleuter ,tiener en daarna een heel zelfstandige jonge vrouw werd.
Ze was een heel bezig iemand ,sportief en muziekaal.Ze speelde volleybal,was lid van de chiro,volgde dansles en muziekles
en haar hobby was viool spelen .
Na haar middelbaar onderwijs ging ze verder studeren in Leuven ,ze wou en zou kleuterjuf worden .


In december 2004 begon alle ellende .
Mijn man kreeg kort na elkaar 2 hersenbloedingen ,Sarina werd ziek en mijn zus die 7 jaar jonger is dan mij kreeg MS.
Er wordt soms gezegd: één komt nooit alleen en dat was in onze familie dus het geval,alles kwam tesamen .
Gelukkig herstelde mijn man vlug, maar met Sarina werd het niet beter .Ze had buikgriep gehad en een serieuze verkoudheid en ze bleef zich slecht voelen ,altijd moe en heel slap.Ik besloot de dokter er weer bij te halen .
Toen deze haar zag was hij er niet gerust in en hij deed een bloedname ,hij dacht dat ze ijzer tekort had want ze zag heel bleek.
's Anderdaags zou hij de uitslag doorbellen,maar het was niet de telefoon die 's anderendaags rinkelde maar wel de deurbel en toen ik de deur opende zag ik de dokter staan met papieren in zijn handen .
Ik wist direct dat hij geen goed nieuws bracht. We moesten direct met haar naar het universitaire ziekenhuis in Leuven .Het hemoglobine in haar bloed was alarmerend laag en ze moest zo vlug mogelijk behandeld worden .
Toen we op spoedgevallen aankwamen werd er direct een uitgebreidere bloedname gedaan en een paar onderzoeken en diezelfde dag kregen we te horen dat ze een heel zeldzame immuniteitsziekte had HUS/TTP. Ik had hier nog nooit van gehoord .
De behandeling werd direct opgestart,vanaf nu zou ze dagelijks plasmaferese moeten krijgen ,zo'n 15 zakjes nieuw plasma per dag en regelmatig dan ook nog een paar zakjes bloed .Het heeft lang geduurd eer ze zich beter voelde en na een opname van ongeveer 3 maanden mocht ze eindelijk naar huis ,maar om de 6 weken moest ze op controle.


In de periode dat ze thuis was deed ze plots epilepsie aanvallen en had ze een heel hoge bloeddruk. Met de MUG werd ze met spoed naar Leuven gebracht en die zelfde dag kwam ze op intensieve care terecht.Een paar dagen later kwam de prof met ons praten ,hij had niet zo'n goed nieuws .Haar nieren hadden samen slecht nog een werking van 15 % en ze moest dringend hemodialyse krijgen . Dit verliep niet zoals ze gewenst hadden en na een week hadden we terug een gesprek met de prof die ons toen vertelde dat haar beide nieren moesten verwijderd worden want haar toestand ging zienderogen achteruit en ze zou dan op de lijst komen te staan voor een niertransplantatie .
Daags nadien zou de operatie al gebeuren ,veel tijd om erover na te denken hadden we niet .
De operatie verliep goed en al vlug voelde ze haar beter ,volgens de dokters waren de boosdoeners van haar hoge bloeddrukken nu weg .Ze kreeg nu 3x per week hemodialyse ,maar al snel besloot Sarina dat ze dit niet zou blijven doen tot aan de transplantatie en daarom besloot ze om peritoniale spoelingen te doen ,dit kon thuis gebeuren en het was minder belastend voor haar jonge lichaam.
Er werd onder algemene anesthesie een katheter in haar buik geplaatst waarlangs de spoelingen zouden gebeuren maar al vlug zat deze niet meer in de juiste positie en moest hij terug geherpositioneerd worden. Toen hebben ze de catheter binnenin haar buik wel vastgehecht om weer een verplaatsing te voorkomen.Nadien gingen de spoelingen perfect.Alles werd thuis geinstalleerd door een gespecialiseerde verpleegster ,een toestel om de spoelingen te doen en 1x per maand werden de vloeistoffen en het materiaal dat hiervoor gebruikt werd geleverd bij ons thuis door baxter.Ieder nacht gebruikte ze 15 liter spoelvocht ,maar alles verliep prima .

In 2006 werden er veel onderzoeken en testen gedaan en al vlug was het jaar om , over de transplantatie werd er maar weinig meer gezegd en ze stond zelfs nog niet op de wachtlijst omdat ze voorlopig nog niet in aanmerking om te transplanteren.Wij stelde voor om over te gaan naar levende donatie , waarom namen ze dan niet een nier van ons als we haar daar me konden helpen ,maar neen daar gingen ze niet op in .
Bij de volgende controle had ze weer last van hoge bloeddruk ,haar medicatie werd aangepast maar tevergeefs .
Weer kreeg ze zware epilepsie aanvallen een ganse dag door .Na haar nieren was nu ook haar zenuwstelsel aangetast door de ziekte .De medicatie werd weer verhoogd en er kwamen nog andere pillen bij en eindelijk kregen ze haar bloeddruk onder controle .


Dag en nacht bleef ik bij haar in het ziekenhuis ,ik woonde op mijn werk.Overdag ging ik werken met een zoemer op zak zodat ik altijd en overal bereikbaar was en 's nacht was ik bij haar op de kamer .
Op een dag werd alles me teveel . De toestand van Sarina ,de revalidatie van mijn man na zijn hersenbloedingen en kwam er nog eens bij dat ze op de scan een gezwel gezien hadden in zijn hoofd ,waar we pas van wisten na een operatie of het een tumor of een cyste was.
Op dit alles nog de zorgen van onze oudste dochter die na 5 jaar huwelijk op straat werd gezet door haar man samen met hun dochtertje die toen 14 dagen oud was ,hij wou weer vrij zijn .Niemand had dit zien of voelen aankomen.
Eerlijk gezegd zag ik het allemaal niet meer zitten en wou er een eind aan maken ,weg van alle problemen .
Gelukkig heb ik toch nog op tijd de klik kunnen maken en ben ik direct naar de afdeling psychiatrie gegaan om hulp te vragen ,die heb ik ook direct gekregen .Ondertussen ben ik nu bijna 7 jaar in behandeling en hou ik me recht dankzij de medicatie en mijn kleindochtertje.

Sarina haar toestand was nu stabiel ,ging het vrij goed met haar en ze voelde zich ook prima.
Op 11 augustus 2007 zou Sarina in het huwelijksbootje stappen met een jongen die haar tot nu toe altijd door dik en dun gesteund had .Het zou een sprookjes huwelijk worden ,alles was geregeld tot in de puntjes ,hun lievelingsnestje was volledig in orde en alles verliep vlekkeloos.
Tot die ene dag in juni 2007 toen ze een hersenbloeding kreeg en bleek dat nu ook haar bloedvatenstelsel was aangetast door die ziekte .Weer werden we met de MUG naar Leuven gebracht en alles viel nogal mee .De ergste verlammingsverschijnselen herstelde zich .Het huwelijk moest wel worden uitgesteld door haar ziekenhuisopname maar uitstel betekende geen afstel zei het jonge koppel.
Na een verblijf van bijna 2 maanden moest ze naar een revalidatie centrum in Duffel.Ons Rientje ,ja zo noemden we haar meestal ,was een echte doorzetter en na 3 maanden therapie kon ze weer lezen en schrijven en ook haar fijne motoriek was terug in orde .Zover waren we alweer geraakt .De ene dag ging het al beter dan de andere maar ze luisterde en handelde naar de signalen van haar lichaam zei ze dan .Was er eens een mindere dag dan deed ze het die dag rustig aan .

Tussen haar ziekenhuis opname's door probeerde ze haar laatste jaar aan de hoge school af te maken wat niet altijd simpel was .
Af en toe moest ze weer worden opgenomen omwille van een buikvliesontsteking,maar meestal waren die opnames van kortere duur en kon ze weer vlug met haar peritoniale spoelingen beginnen .


Precies een jaar na de eerste hersenbloeding kreeg ze een 2de maar deze was zo fenominaal groot dat ze direct in coma geraakte en amper 45 minuten later lag ze al op de operatie tafel.De neurochirurg die de operatie zou uitvoeren gaf me de raad om haar nog eens stevig een knuffel te geven want het zou wel eens de laatste kunnen zijn. De kans dat ze de operatie zou overleven was zeer klein. Hij beloofde me alles op alles te zetten om haar erdoor te krijgen maar hij kon niks beloven .
Ik was voorbereid op het ergste . Toen ze met haar naar de operatiekamer vertrokken verwittigde ik mijn man en mijn andere dochter, de vriend van Sarina en mijn ouders .
Enkele uren later kregen we te horen dat de operatie gelukt was maar dat ze haar in een kunstmatig coma hielden .Ondertussen waren mijn man mijn oudste dochter en Ken de vriend van ons Rientje toegekomen en mochten we haar even zien .Ze was onherkenbaar .Haar lange geblondeerde haren waren afgeschoren ,overal zaten er buisjes en draden en haar hoofd was zo dik als een opgeblazen balon.Ze lag voor de zoveelste keer weer op intensieve care en ze kreeg 24u op 24 u nierdialyse en werd ze beademd.


Na zo'n 10 dagen besloten ze om de kunstmatige coma gelijdelijk aan af te bouwen, maar ons Rientje werd niet wakker .
3x hebben ze ons gevraagd om de machienes te mogen stop zetten ,maar dat was iets waar we niet konden over beslissen .Ze was reeds 2x van heel ver terug goed gekomen en dan zei ze dat er daar boven voor haar nog geen plaats vrij was . Het moest haar maar eens een derde keer lukken om er weer door te komen.
9 weken heeft ze in coma gelegen ,van in het begin van haar ziek zijn ben ik dag en nacht bij haar gebleven in het ziekenhuis en we besloten dan ook om haar thuis verder te verzorgen .Wat ik in het ziekenhuis deed kon ik thuis ook .Ik ben zelf verpleegkundige en met wat hulp van een thuisverpleegster en paliatieve zorgen zou dit wel lukken .
Op donderdag 8 augustus werd dit alles besproken met de medische staf en binnen de korste tijd zouden ze haar naar huis brengen .De zaterdag nadien kwam ons Wendy voor het eerst in die 9 weken met Lotte op bezoek .Ik sprak altijd tegen Sarina ook al was ze in coma en ook nu zei ik tegen haar dat Lotte er was om haar meterke te bezoeken en plots deed ze haar ogen open en keek in de richting van Lotte .Deze pakte op haar beurd naar de vingers van Sarina en zij pakte Lotte haar kleine handje vast .Toen sloot ze weer haar ogen en ze heeft ze niet meer open gedaan .


Op maandag 11 augustus omstreeks 6u30 was ze heel onrustig en heb ik haar toen geaspireerd en haar bloeddruk nog eens gecontroleerd ,deze was toen 9/4. Dit waren we niet gewoon . Ze keek angstig in mijn richting ,ik besefte dat de laatste minuten eraan kwamen ,ik sprak haar aan en zei : Rientje als je vind dat het genoeg is geweest laat ik u vrij in uw keuze ,om de strijd op te geven .Ik ben haar blijven vasthouden en op haar gezicht verscheen er een uitdrukking van opluchting .Ze is toen in mijn armen gestorven heel zacht en vredig. De lijdensweg die ze afgelegd had was heel lang en het kruis dat ze gedragen had heel zwaar en toch hebben we haar nooit horen klagen .Om 7u heb ik er dan de verpleegster en de dokter bij geroepen .

Het leek precies of ze had zitten wachten op een bezoekje van Lotte en normaal gezien de eerste verjaardag van hun huwelijk .
We hebben haar dan ook haar trouwkleed laten aandoen en de enige bloemen die er waren was het trouwboeketje dat ze had gekozen en een witte roos die Ken haar meegaf.
Tijdens de weken dat ze in coma lag had ik al alles voorbereid voor het geval ze zou overlijden ,want ik was bang dat als het moment er was ik niet meer in staat zou zijn om dit te doen en er iemand dit in mijn plaats zou regelen en dan zou het niet zijn zoals Ons Rientje het zou gewild hebben .Daar ik haar beloofd had dat ze altijd bij ons mocht blijven hebben we haar laten cremeren en de urne staat bij ons thuis. Na de crematie heb ik haar urne zelf uit de wagen mogen nemen en haar naar binnen gedragen.Ze kreeg een plaatsje in de living waar ze toch nog altijd bij ons is. Zelfs als we op vakantie gaan nemen we de urne mee ,ons Rientje hoort er nog altijd bij .


Nadat we te horen kregen van haar behandelende arts dat Sarina van haar hele toestand op de hoogte was ben ik blij dat we dit zo hebben beslist .Ze had tijdens een controle met de dokters gesproken en had hen ook gevraagd om ons hierover niets te zeggen ,omdat ons verdriet al zo groot was en ons dit wou besparen .
3 weken voor haar 2 de hersenbloeding is ze zelfs buiten ons weten om haar bankzaken gaan regelen .Ze had een vriend gevraagd om haar daar naartoe te brengen en heeft hem toen ook verteld dat ze voelde dat het einde naderde .Wat was onze dochter op haar 23 ste toch zo volwassen ,attent en zoveel meer. In haar laatste nieuwjaarsbrief die ze geschreven had wou ze ons laten weten dat ze ons bedankte voor alles wat we voor haar gedaan hadden en dat ze dit nooit zou vergeten. Ze had nu echt de betekenis van de begrippen liefde en familie leren kennen. We moesten vanaf nu eens even aan onszelf denken en niet aan haar en ze wou ook geen tranen meer zien.

Ik was altijd fier op haar en dat ben ik nog steeds .Ze was een voorbeeld voor velen .En zo iemand moet dan op een zo jonge leeftijd de strijd opgeven .
Ze heeft ons de rust in huis terug gegeven .



Iedere week dag in dag uit houden we het tafeltje waar de urne en haar foto opstaat levendig met geurige bloemen en een brandende kaars en boven haar foto hangt er één van haar violen en een lok van haar lange blonde haren . De vele mooie herinneringen die we aan haar hebben geven ons een dubbel gevoel. Blijdschap dat we ze hebben gehad en verdriet omdat er nooit meer zo'n momenten zullen zijn samen met haar.


De urne staat in een lantaarntje waar mijn man een klein lichtje in plaatste dat we bij duisternis laten branden . De spots aan het plafond zijn op haar gericht ,op iemand heel speciaal . Iemand om nooit te vergeten !
Toen Sarina gestorven is ,stierf er tegelijkertijd ook een stukje in mij .Ik weet dat het voor de overige leden van het gezin niet altijd even leuk is om me zo te zien ,maar mijn verdriet is nog steeds even groot en het gemis wordt nog erger .Nu na die jaren heb ik nog altijd zo'n spijt dat ik haar niet zelf heb kunnen de laatste zorgen geven omdat de dokters en de sociale assistent met ons aan het praten waren en de verpleegsters haar ondertussen hadden opgebaard .Ik heb ooit zoveel mensen opgebaard en mijn eigen dochter niet . Drie jaar heb ik alles voor haar gedaan, dag en nacht en dan dit speciale moment laat ik me uit handen nemen en dit doet nog altijd pijn .

In 2010 probeerde ik om mijn werk halftijds te hervatten ,maar daar mijn collega's het niet konden hebben dat ik regelmatig naar een foto van ons Rientje keek en veel over haar sprak ben ik weer moeten stoppen .Van hogerhand werd me gezegd dat zolang ik niet kon komen werken zonder aan mijn dochter te denken ze liever hadden dat ik terug in ziekteverlof ging .Ik heb toen geantwoord dat ze me dan nooit meer zouden zien want dat dit voor mij onmogelijk is om te werken daar waar ik onze dochter 3 jaar heb zien aftakelen en dan tenslotte ook overleden is .

Daarna ben ik 3 maand in dagtherapie geweest en deze therapie samen met de bijeenkomsten van OVOK hebben ons een heel stuk verder geholpen .

De steun en opvang die we van deze mensen kregen en nog krijgen doet wonderen.


Ik doe nu vrijwilligerswerk in een school en sta de juf bij in het eerste kleuterklasje .
Na alles wat ons gezin heeft meegemaakt zijn we een heel andere kijk op het leven gaan krijgen ,alles mag niets moet .
We doen het rustig aan en proberen zoveel mogelijk van onze kleindochter te genieten ,zij is ons Rientje in het klein ,ze lijkt op haar als 2 druppels water .
Het is niet eenvoudig te leven zonder uw kind ,dit is het ergste wat een mens in zijn leven kan overkomen,je wereld stort als een kaartenhuisje in elkaar ,niets kan de pijn die je voelt wegnemen.

Voor ons Rientje zelf ben ik blij dat ze nu van alle pijn en zorgen verlost is en dat zijn de enige troostende gedachten die we hebben .
Hierin zijn we het allemaal eens .Ons verdriet verwerken doen we allen op onze eigen manier ,ik praat heel graag over haar terwijl de andere familileden dit eerder niet doen .
Ons Lotte praat veel over haar meter Sarina en maakt ook regelmatig tekeningen voor haar die ze dan bij één van de vele foto's zet .Ook steentjes ,pluimpjes en knutselwerkjes vind ik bij de foto's ,dit zijn allemaal kadootjes die Lotte aan haar meterke schenk.
Mijn gedachten zijn steeds bij Sarina ,ik zie haar nog altijd even graag en hoop dat waar ze nu ook moge zijn dit allemaal beseft .Ze is en blijft mijn meisje ,mijn vriendin ,mijn hartedief.



Wij zijn Sarina dankbaar voor de mooie en fijne tijd die ze ons gaf, spijtig dat hij niet langer heeft mogen duren want we hadden samen nog zoveel plannen.

Rientje we missen u , je zal altijd in onze gedachten zijn.

Het gevoel dat ze nu gelukkig is en naar ons lacht,ons in de gaten houdt en op ons wacht ,verlicht zachtjes ons verdriet.


nooit meer...
nooit meer bellen
hoe het met je gaat.
Nooit meer geheimpjes delen
en vragen om goede raad.
nooit meer op bezoek of een uitstap met ons twee,
het gemis dat je er niet meer bent
draag ik altijd met me mee.
Ik had nog zoveel willen vragen en
leuke dingen met je willen doen,
het kan helaas niet meer,
het wordt nooit meer zoals toen.
Het ging allemaal sneller dan we ooit hadden gedacht,
maar ik troost me nu met de gedachte
dat jij boven op me wacht.

je mamieke
zoals je me altijd noemde
Schrijf condoleance
Bekijk condoleances
* verplichte velden

Gedenkplaats geopend door:

Stuur de beheerder een e-mail
Martine Graindor

Condoleances

Paola Keldermans
Er is een condoleance aan de nabestaanden achtergelaten door:
Paola Keldermans - Hechtel-Eksel
11 augustus 2016
condoleance 4
Paola Keldermans
Sarina zo lief,ze was ieders hartedief
zo'n leuke lach,dit elke dag
we voelen de kou ,want we missen jou
Lieve Rientje,xxx
Paola Keldermans - Blankenberge
20 december 2014
condoleance 3  |  
Laurence Dewil
Er is een condoleance aan de nabestaanden achtergelaten door:
Laurence Dewil - Villajoyosa
20 december 2014
condoleance 2
Willy&Suzy Buysse
In onze gedachten lieve Sarina xxx W&S
Willy&Suzy Buysse - Helchteren
11 mei 2014
condoleance 1  |  

Geef de nabestaanden uw steun en laat hier uw condoleance achter.

Het officiële condoleanceregister van Nederland

Samen blijven we jou herinneren…

Deel deze Memori en

help zo ook mee

condoleances en

herinneringen te

verzamelen