gedenkplaats van

Sybine Jansons

01-01-200601-01-2006
      Hoe lang duurt verdriet?De school heeft in de hal een monument voor een leerling die, nu zeven jaar geleden, werd vermoord; Sybine Jansons. De meeste leerlingen, die nu op school zitten weten niet waar het monument voor staat en weten ook niet wie Sybine Jansons was.
      De leerlingen vertellen het verhaal van Sybine Jansons en zoeken antwoord op de vraag: “Is het belangrijk dat we blijven herdenken?”

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 12   |   niet OK
        Bijzonder om dit te vinden. Ik herinner me dat ik, toen net bekend was dat ze vermist was, ik iedere avond voor haar bad. Ik was toen 10. Ik kon me niet herinneren hoe het uiteindelijk was afgelopen. Bijzonder om dat, zo'n 11 jaar later te lezen. Wat is het leven van dit meisje op een verschrikkelijke manier ten einde gekomen. Ik wens de familie alle goeds toe.

        marijke -
        16 november 2010

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 11   |   niet OK
        Ik weet het nog als de dag van gisteren het nieuws dat Sybine Jansons was verdwenen, zoektochten, oproepen van de ouders aan de dader, en uiteindelijk het verschrikkelijke bericht dat Sybine dood was aangetroffen in een kanaal. Verschrikkelijk als je dit overkomt, bijna niet te bevatten. Ik ben sinds gisteren in het boek begonnen 'In het bos zijn de wilde dieren' waarin vader Arjen het hele gebeuren zeer uitvoerig beschrijft, en ook zelf onderzoek doet naar de verdwijning van zijn dochter. Het boek raakt me diep. Het is voor mensen die zo iets verschrikkelijks niet hebben meegemaakt bijna niet voor te stellen hoe het is om op deze manier je kind kwijt te raken. Ik heb veel respect voor Arjen hoe hij alles zo goed op papier kon zetten. Het boek deed heel veel met mij omdat je weet dat het allemaal werkelijk zo gebeurd is, en het is alsof je even over de schouder van de familie Jansons meekijkt, en alles nog een keer meebeleefd, ook al besef ik dat je het als buitenstaander toch nog steeds anders beleefd dan de familie en kennissen van Sybine, toch doet het je wel wat, zeker als ik de foto van een lachende vrolijke sybine op de voorkant van het boek zie.

        Danny van Rooyen -
        22 november 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 10   |   niet OK
        Telkens als ik (jonge) meisjes alleen (vooral in het donker) op stille wegen zie fietsen, moet ik aan Sybine denken. Ik spreek ze vaak ook aan, als ik die jonge meisjes zo alleen in het donker zie fietsen; ik wil geen nare berichten meer horen/lezen over viespeuken die jonge meisjes oppakken. En die meisjes die ik aanspreek, zullen wel denken, "wat een rare vent, mij gebeurt toch niks". Toch een waarschuwing naar alle ouders, je kunt je (jonge) dochter niet meer alleen in het donker over stille wegen laten fietsen. Ik hoop dat het Revius Lyceum tot in lengte van jaren het monument ter nagefdachtenis aan Sybine in stand zal houden én dat er aandacht blijft worden besteed aan het verschrikkelijke lot dat zowel Sybine als haar familie heeft getroffen. Zelf heb ik jaren geleden bij de directie van het Revius een klacht ingediend dat mijn dochter moest nablijven en alleen in het donker naar huis moest fietsen. Er is mij toen beloofd dat het (verplicht) nablijven zou worden afgeschaft.

        Hans -
        18 november 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 9   |   niet OK
        vandaag.. precies 10 jaar geleden.. nog steeds kan ik het niet bevatten, en dat zal ik ook nooit kunnen. ons oude buurmeisje, die niemand ooit iets kwaad deed.. waarom? waarom moest sybine dit noodlot treffen? we zullen het helaas nooit verder weten.. toeval zo zal het blijven. je was een leuke meid sybine, en je zal nooit vergeten worden hier!

        Anoniem -
        26 januari 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 8   |   niet OK
        Wat een mooi filmpje. Ik woonde destijds in Maarn en de verdwijning van Sybine heeft diepe indruk op me gemaakt. Toen het radionieuws bekendmaakte dat ze dood gevonden was, lagen we nog in bed en hebben mijn man en ik allebei gehuild, terwijl we Sybine niet kenden... Ik ben nog vaak langs de plek in het bos gelopen waar haar fiets gevonden is en heb er altijd even stilgestaan en aan haar ouders en zusje gedacht!

        Adriane -
        8 augustus 2008

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 7   |   niet OK
        Mooi om te weten dat Sybine niet vergeten is. Ik herinner me nog de tijd na haar verdwijning en de impact die dat op Maarn had, zelfs als negenjarige was dat duidelijk te merken. Ook de dag van haar vondst en begrafenis staan nog in mijn geheugen. Maarn zal haar zeker niet vergeten en ik ook niet.
        Christine

        Christine -
        16 november 2006

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 6   |   niet OK
        Dit maakt mij ziel kapot vanhet pijn...ik vind het heel erg moeilijk om weer terug te denken, naar die nare jaar...1999, voor mij een van de pijnlijkste jaren na 1996. waarom haar? Ik hoop dat heel veel mensen aan haar denken, dat we samen haar steeds in ons hart blijven dragen, en licht die voor altijd blijft branden. Ik mis haar verschrikkelijk veel, ik heb veel meegemaakt, maar dat Sybine hier mij en haar familie alleen achterliet doet het pijnste.Ik hoop dat iederen elk jaar januarie, in de tijd dat sybine dood werd aangetroffen, een half uur voor nemen,en stilte om haar te gedenken. Ik weet dat ze vanuit de hemela naar ons kijkt, laten we in vrede leven voor haar en ons naasten. ik mis je Sybine

        Jonathan

        Jonathan Walta -
        31 augustus 2006

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 5   |   niet OK
        Toevallig kwam ik dit tegen; ik zat zelf in de tweede klas toen dit gebeurde, en heb het van zeer dichtbij meegemaakt. Wat goed dat er na zoveel jaren nog aandacht voor is, zeker omdat de mensen die het destijds hebben meegemaakt het nooit zullen vergeten.

        Lianne -
        18 juli 2006

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 4   |   niet OK
        Ontroerend, weer even terug in de tijd. De rillingen liepen over mijn rug bij het zien van het filmpje en bij de gedachten over de vermissing en de brute moord, 7 jaar geleden. Ik zat zelf pas in de brugklas toen dit gebeurde. Maar elk jaar in januari als er weer een jaar voorbij was en er bij het monument in de hal weer een kaars brandde, gingen mijn gedachten weer terug en verbaasde ik me hoe snel de tijd voorbij gaat. Gelukkig is ze nog niet vergeten en dat moeten we zo houden.

        Robin -
        9 april 2006

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 3   |   niet OK
        Het was ontroerend. Het geeft aan hoe hard de klap bij leerlingen; docenten en bestuur van het Revius is aangekomen. Een compliment voor Roos dat zij hieraan heeft meegewerkt. Hoewel het verdriet voor Hanna en haar ouders nooit zal verdwijnen moet het een troost zijn dat nog steeds velen, ook in Maarn, Sybine niet zijn vergeten.

        nel verrips -
        8 april 2006

        Deel deze pagina:

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering