gedenkplaats van

Theo Lems

14-10-195129-04-2020

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Herinneringen
        reactie 39   |   niet OK
        Herinneringen

        Mijn eerste herinnering stamt uit de verkeringstijd van Marjan en Theo.
        Ik zal een jaar of 13/14 geweest zijn.
        Theo zou mij wel eens laten zien hoe je moest zoenen, dus op Marjan haar slaapkamer gingen Marjan en Theo lekker zoenen/tongen en ik mocht dat bestuderen.
        Ik vond het helemaal niets.

        Een vakantieherinnering. Sandra was een jaar of 3 denk ik. En ze waren op vakantie in Frankrijk.
        In de buurt van Lac et Ocean. Dick en ik wilden ze bezoeken en wij hadden in de buurt gelogeerd en kwamen ’s morgens vroeg op de camping. Sandra liep al buiten te spelen en zag ons aankomen.
        En ging de tent in en riep, dat wij er waren. Op zo’n manier of dat het heel normaal was, dat wij daar kwamen. ( het was namelijk niet afgesproken)
        We gingen met zn allen naar het strand en Theo waarschuwde mij, dat de zee heel wild was en dat er een sterke stroming was. Het was in die tijd heel normaal als je topless was. Marjan dus ook, maar ik wilde dat niet en hield mijn bovenstukje aan. Dat bestond uit 2 driehoekjes en een paar touwtjes.
        We gingen de zee in en Theo en Dick hielden mijn handen vast, maar toch was de zee te sterk. We werden onderste boven getrokken en ik raakte ze kwijt. Toen ik bovenwater kwam zat mijn bovenstukje niet meer waar het hoorde te zitten.
        Theo heeft mij op zn rug weer terug gebracht naar de plek waar we zaten in het zand. Moniek en Sandra gingen Dick helemaal onder het zand begraven.

        Een andere herinnering is, dat ik een keer gekookt had waar veel knoflook in zat. Sinds die tijd heeft Theo nooit meer iets gegeten van wat ik gekookt had.

        Ik had een stereo installatie gekocht en ik moest alle bedradingen aansluiten en boxen installeren. Ik was er bijna de hele zaterdag mee bezig. Maar ik kreeg het niet voor elkaar. Er kwam geen geluid uit, dus Theo gebeld. Hij kreeg het natuurlijk wel voor elkaar. De bedrading was verkeerd gedaan.

        Regelmatig gingen Theo en Marjan op vakantie naar een huisje. Soms ging ik mee of soms ging ik een dagje op bezoek. Fiets mee natuurlijk. Mooie tochten gemaakt. Theo altijd voorop, want die kon ik niet bijhouden en hij wist altijd de weg.




        Jannie - Capelle aan den IJssel
        24 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • Kamperen op zolder
        reactie 38   |   niet OK

        Omdat ik het jongste broertje van Theo ben, heb ik veel herinneringen aan hem.
        Ik zal er een paar aantippen.

        Theo was 5 jaar ouder dan ik. Wij sliepen op zolder. Voor de broodnodige privacy had Theo een kamer met dekens, als wand.
        Wanneer hij op zichzelf wilde zijn behandelde hij zijn kamer als het Heilige der Heiligen. Alleen de hogepriester Theo mocht er dan komen.
        Maar heel vaak mocht ik bij hem op de kamer zitten en werd ik ingewijd in de popmuziek. Geweldig interessant natuurlijk. Hierin, én zijn haardracht, was Theo mijn voorbeeld.
        Ik weet dat vader en moeder Lems een weekend weg waren. Ook nu moest Theo om 13.00 uur bij 'De Zwervers' voetballen. De vorige keer had hij zich verslapen (verhaal Jan) en dat mocht geen 2e keer gebeuren. Hiervoor werd de hulp van mevr Visser, onze buurvrouw, ingeroepen. Ze klom de zoldertrap op en met haar zeer luide stem werd Theo te verstaan gegeven onmiddellijk zijn bed te verlaten.
        De reactie van Theo was overweldigend. Hij viel van schrik uit bed en stamelde: 'Ja mevr Visser, nee mevr Visser'. Volgens mij heeft hij die wedstrijd gewonnen.

        Jaren later, Theo en Marjan waren getrouwd en Moniek en Sandra waren geboren. Jannie kreeg een motor ongeluk in Frankrijk en lag in Besançon in het ziekenhuis. Theo en Marjan lieten letterlijk alles vallen en na Sandra bij ons te logeren te hebben gebracht, vertrokken zij naar Frankrijk om zus Jannie bij te staan.
        Dit tekent hoe Theo en Marjan in het leven staan. Is de nood aan de man, dan kun je op hen rekenen.
        Ik herinner mij een aantal dagen met twee kleintjes in huis, Sandra en Peter. Het was een feest!


        Willem - Ridderkerk
        19 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • In herinnering aan mijn broer Theo
        reactie 37   |   niet OK

        Lieve Marjan,

        Deze foto's zijn een aanvulling op de woorden (4 bladzijden) die ik ter herinnering heb geschreven aan mijn broer Theo. Zo krijg je een indruk van zijn leven in ons gezin, waar hij, net als ik, als kind (voor mij als maatje) opgroeide.
        Ik heb uiteraard nog veel meer verhaal, maar we moeten wat overhouden om aan elkaar te kunnen vertellen.
        Voor het gemis van hem, wens ik jou en de kinderen troost en kracht. Wat geweldig dat ook jij geloofd dat zijn geest nu bij onze Schepper is en leeft. Zo kunnen ook wij ons verdriet bij Hem neerleggen.

        Lieve groet,
        Jan


        Jan - Berkenwoude
        18 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • In herinnering aan mijn broer Theo. Blz 4
        reactie 36   |   niet OK
        Ze waren boos en rumoerig om hun lot. Bussen kwamen voor rijden en reden de stad in. Ze stopten bij het Hilton hotel. De rode loper lag uit. Piccolo’s en butlers stonden naast de loper op hen te wachten. Ze werden met alle egard binnengehaald..
        Het rumoer verstomde wat en toen ze binnen kwamen over de loper, werd het echt helemaal stil. Dit hadden ze nog nooit gezien. Die grote marmeren hal was zo indrukwekkend, er zwaaiden dubbele deuren open naar de eetzaal, klaar om aan te schuiven. Een beetje aarzelend liepen ze voorzichtig met een grote grijns naar binnen op het hoogpolig tapijt. De borden drie hoog, drie soorten bestek en drie glazen, grote schalen met heerlijk eten en fruit, kortom alles in overvloed. Toen ging er een gejuich op, dit was ondenkbaar wat ze hier zagen. Ze vielen aan, aten met de hand van de schalen. Borden en bestek werd niet gebruikt. Ze juichten, dansten en zongen, oh wat was dit een feest. De ene ober vond het ongemakkelijk, de ander genoot ervan. Ze gingen daar heerlijk slapen en de volgende morgen, alsnog naar huis.

        De dominee liet zien hoe wij in ons leven vaak hard moeten werken en ook geconfronteerd worden met tegenslagen. We zijn gered door Jezus en God brengt ons uiteindelijk naar zijn GROTE Feest.
        Dit kwam bij ons binnen. De dienst werd afgesloten door met elkaar het avondmaal te vieren.
        We stonden aan het avondmaal in een ronde cirkel om de tafel en gaven elkaar een hand en zongen een mooi lied ter ere van onze Heer. Het grote orgel speelde, tijdens de viering mooi gedragen liederen. Deze dienst heeft diepe indruk gemaakt op Theo en op ons.
        Wie had toen kunnen bedenken dat Theo twee maanden later, de prognose asbestkanker te horen kreeg.
        Dit waren wat herinneringen aan mijn broer Theo en met de afscheidsgroet die ik met hem gewend ben te doen, zeg ik,

        Mazzel jongen en TOT ZIENS.

        Jan - Berkenwoude
        18 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • In herinnering aan mijn broer Theo. Blz 3
        reactie 35   |   niet OK
        Buiten werden we vriendelijk bediend. We namen een voorgerechtje, nog een voorgerechtje en nog een. We vonden het zo lekker, het kwam er niet van, verder te komen dan het voorgerecht. We gingen weer verder richting Genua. Daar hadden we een camping gevonden, en heeft een agent ons op sleeptouw genomen. Hij vond dat we wat eenzijdig aten, nl blikken cornetbeef. Zijn moeder heeft ons de Italiaanse keuken laten proeven. Hij organiseerde ook onze uitjes en wij moesten in zijn Fiat500 mee. Aan het eind van de vakantie gaf hij Theo een eigen gemaakt schilderijtje mee. Een paar weken geleden gaf Theo dit aan mij om te bewaren. Dit schilderijtje ligt nu op mijn bureau als mooi herinnering aan onze excursie naar Italië, ons eerste reisje samen.
        Daarna zijn we een weekje met de GRV naar Terschelling geweest. Dit was een jongere reis. We hebben ons uitstekend vermaakt daar. Ik had last van hooikoorts, want we lagen op zakken gevuld met stro. Theo wilde het jaar daarna weer graag naar Terschelling, ik niet. Na zijn vakantie kwam hij met twee vriendinnen naar huis, dat waren Marjan Bakker en Corrie Slob.
        Jullie kennen het vervolg: Theo trouwde met Marjan en ik met Corrie.
        Met onze gezinnen zijn we een aantal jaren naar Tsjechië en Slowakije gegaan. Samen zijn we op bezoek gegaan bij dominee Arpad Pandy, 5 km voor de Oekraïense grens, een Hongaarse dominee die in Slowakije woonde met zijn familie. Theo had deze ds al meer bezocht om hulp te verlenen vanuit de kerk van Rotterdam-Oost. Zo werden we als gasten binnen gehaald.

        Tot slotte nog dit: Toen Theo met pensioen ging, wilde hij graag vrijwilligers werk doen. Zo kwam hij o.a. bij de voedselbank, maar nog mooier denk ik, vond hij zijn draai als beheerder van het Eneco park Boszoom bij de Grebbeberg. In januari 2018 hebben Corrie ik daar een bungalow gehuurd. Daar zagen we Theo helemaal in zijn element. Wat was dat mooi voor hen beiden. Alles regelen voor de gasten, problemen oplossen en genieten van het park, de bossen, de Grebbeberg en de prachtige omgeving bij Rhenen. Hij liet vol trots alles zien, fietste met ons in de omgeving.
        Ja en toen de zondag…
        We gingen daar naar NH-kerk, prachtig gebouw. De dominee had een preek over het leven na de dood. Ik zal die dienst nooit meer vergeten.
        De ds vertelde dat hij in het begin van zijn carrière, stage moest lopen in Kenia. Hij ging met het vliegtuig naar Parijs. Daar moest hij overstappen op een toestel naar Kenia. Het vliegtuig stroomde vol met seizoenarbeiders uit Kenia. Ze stonken behoorlijk, eindelijk konden ze na de oogst weer eens naar huis..
        Goed en wel in de riemen, werd er omgeroepen dat er een defect was met het toestel. Ze moesten er allemaal uit. Dit was een grote teleurstelling, nu ze eindelijk naar huis zouden gaan, ging het niet door!

        Jan - Berkenwoude
        18 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • In herinnering aan mijn broer Theo. Blz 2
        reactie 34   |   niet OK
        Vader en moeder Lems wilden graag hun vrienden wel eens bezoeken. Maar ja, met het drukke gezin was dat moeilijk. Gelukkig was onze oudere nicht Jannie Buitenhuis bereidt op te passen. Theo en ik hebben haar geduld behoorlijk op de proef gesteld. Gevolg was dat Jannie geen zin meer had om op te passen. Daarna was het de beurt aan haar oudere broer Wim Buitenhuis. Ook Wim werd getest!! Even voor de beeldvorming: we kwamen van de Bovenstraat met z’n negenen en hadden daar twee slaapkamers en GEEN badkamer. Op het nieuwe adres, Turpijnpad 10 hadden we 4 slaapkamers en een heel grote zolder, maar ook een badkamer met een betonnen lavet. Dat was luxe! Theo dacht, ik ga eens lekker lang in bad zitten. Na een half uur riep Wim, Theo uit bad! Ja, daar ging het spelletje beginnen. Theo kwam niet uit bad. Wim werd kokend kwaad en rukte de deur open, trok Theo met z’n haren uit het lavet. Oei, dat was een harde confrontatie. Wim bleef gelukkig ons regelmatig bezoeken. Het heeft dus geen gevolgen voor onze relatie gehad.

        Voetballen deden we graag. Naast ons huis hadden we een mooie groenstrook. Hier hebben we veel met de buurtjongens gespeelt. Zaterdags voetbalde Theo bij de vv De Zwervers uit IJsselmonde. Als pubers mochten we graag uitslapen. Op een gegeven ogenblik werd Theo geschorst omdat hij niet kwam opdagen om een wedstrijd te spelen. Hij moest op een zaterdagmiddag om 15.00 uur spelen en versliep het gewoon! Moeder had hem nu maar eens een keer niet wakker gemaakt.
        Theo en ik zijn altijd Feyenoord fans geweest en gebleven. In die tijd konden we nog een plek vinden om onder het hek door te kruipen en zaten in het stadion zonder entree kaart voetbal te kijken.

        De vakanties speelden een belangrijke rol in ons leven. Vader en moeder zorgden voor mooie vakanties. Een enkele keer ging de baby mee in een veilingkistje. Ondanks het feit dat er nog geen campings en badkleding bestond, zorgde vader ervoor, om eerst in een huif van een vrachtwagen en later in een grote legertent te kamperen. Alles ging mee, kasten, tafel en stoelen, ledikanten en fietsen. In het begin zelfs schilderijen, moeder hielt van gezelligheid. Vader liet de tent o.a. een keer op het strand van Monster neer zetten tussen het water en de duinen. Moeder was creatief en breidde onze badkleding. Dit kan je op een van de foto’s goed zien. Met een hand hielden Theo en ik onze kleine Wim vast in zee en met de andere hand onze gebreide zwembroek. Het kamperen werd ons zo met de paplepel ingegoten.
        Theo was net 18 jaar en had snel zijn rijbewijs gehaald, ik was 17 jaar. Het werd de hoogste tijd om met een auto de wereld in te trekken. Hij huurde een grote Opel en wij gingen met een klein tentje naar Italië. Moet je voorstellen, wij waren nog nooit in het buitenland geweest. Geld hadden we genoeg, want we pakten alles aan. Onderweg deden we even vader en moeder met Wim en Marieke aan in Zuschen bij Winterberg, die vierden daar hun vakantie. Theo en ik sliepen een nachtje in de auto, terwijl het er s ’nachts vroor. Maar goed we waren jong en wilden wat, dus de volgende morgen gingen we na het ontbijt alsnog op pad. Halverwege Duitsland moesten we even tanken, wat was nu het geval, ik had mijn portemonnee bij vader en moeder in de tent laten liggen. Dus hals overkop terug en weer een nacht met vorst in de auto geslapen. We reden over de St. Gotthardpas naar Italië. Boven even sneeuwballen gooien midden in de zomer en verder maar weer. Na zo’n reis word je hongerig. Bij een restaurant gingen we buiten zitten. Naar binnen durfden we niet zo erg. Dat deden we alleen bij hoge uitzondering, nl bij het 25 jarig huwelijk van vader en moeder in Kinderdijk! Dus dat was nog wel vreemd gebied voor ons.

        Jan - Berkenwoude
        18 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • In herinnering aan mijn broer Theo. (van Jan) blz 1
        reactie 33   |   niet OK
        Jij was nummer 4 in de rij van ons gezin. Als eerste jongen werd jij vernoemd naar Opa Lems en kreeg je de naam: TEUNIS LEMS.

        Theo was nog geen 10 jaar, toen hij melkboer, Kees van Buren, op zaterdag en in vakanties hielp. Het was in de tijd van de flessen, zwaar en breekbaar. Ik heb het ook eens geprobeerd, maar dit werd geen succes!
        Toen we wat groter werden, zo’n jaar of 10 – 14 gingen we spelen op de bouwplaats van de huidige Van Brienenoordbrug. Deze werd dwars door ons dorpje IJsselmonde gebouwd. Het gevaar lag op de loer. De lichtmasten van 40 meter hoog konden we in, hele diepe plassen waren er (hierin is ons buurjongetje verdronken), drijfzand en niet te vergeten de gigantische bogen van de brug zelf. Niets was bewaakt of afgezet. Wat was dat een heel andere tijd! We speelden daar met onze vrienden. Op zondag maakten we met de camera van vader, foto’s van het uitzicht op Rotterdam vanaf de bogen en nog wel in twee delig pak. Deze foto’s hebben we nog! We liepen daar een keer te schooieren toen Theo ineens wegzakte in het drijfzand. We schrokken enorm en Theo riep hard om hulp. Een van onze vrienden deed zijn sjaal uit en gooide die naar hem toe. Zo trokken we hem eruit.

        Theo hielp als kind regelmatig mee op de vrachtwagens van de bodedienst. Vanaf z’n 16e jaar werden dat ook verhuizingen. In februari j.l. heb ik een interview gehouden met hem over o.a. zijn band met Opa en Oma Lems en onze familie met alles wat daarbij hoorde. We zouden 16 mei a.s. een Lemzen reünie houden en hebben daarvoor een website geopend, dit interview staat op de website. Vanwege de coronapandemie gaat de reünie nu niet door.
        Hij bezorgde door weer en wind het Vrije Volk (rooie krant) op de Benedenrijweg.
        Na zijn middelbare school ging hij bij Croon & Co werken. Een van de eerste taken was de elektrische installatie van het St. Antonius verzorgingshuis in IJsselmonde. Toen dat opgeleverd werd heeft hij ons meegenomen en hebben wij zijn werk kunnen zien.

        Theo was niet altijd even makkelijk, hij had een sterke eigen wil. Dat was voor onze vader en moeder wel eens moeilijk! Maar als moeder jarig was, was hij het die met een behoorlijk cadeau thuis kwam. Zo liet hij zien dat hij van zijn moeder hield.


        Jan - Berkenwoude
        18 mei 2020

        Deel deze pagina:

      • Jethro Bakker
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Jethro - Amersfoort
        14 mei 2020
        reactie 32
      • Arja van Dijk
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Arja - Ridderkerk
        14 mei 2020
        reactie 31
      • Op Urk nog voordat Theo en Marjan getrouwd waren
        reactie 30   |   niet OK

        Hendrik Jan - Almere
        12 mei 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie