Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Ton Schrijvers

06-06-193807-02-2021
      Onze lieve, stoere, sportieve vader, en trotse opa.
      Zorgzaam maatje van Roos.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      Tips over condoleren of herinneringen delen?

      • Mooie herinneringen dank!
        reactie 46   |   niet OK
        Met groot verdriet heb ik via via vernomen dat Ton op 7 februari 2021 is overleden. Voor mij betekent Ton veel. Zoals Jan Heinen al schreef, Ton had ontzettend veel aandacht voor zijn leerlingen, zo ook voor mij. Bij hem tijdens de pauzes zitten in zijn kamer was soms pittig maar Ton gaf altijd goede raad en advies hoe vervelend soms de consquenties waren. Hij had ook aandacht voor mijn persoon en mede dankzij hem, heb ik met goed gevolg mij Havo-diploma gehaald. Na mijn afstuderen ben ik nog naar het Vitus geweest om mijn scriptie aan Ton te overhandigen.....in dezelfde kamer waar we goeie, mooie doch pittige hebben mogen voeren. Ton was erg trots dat ik een mooi vervolg aan mij carrière heb kunnen geven.
        Ton rust zacht, dank voor alles! Je blijft altijd in mijn herinnering!
        Ik wens de familie heel veel sterkte!

        Aykut Alan

        Aykut - Baarn
        25 maart 2021

        Deel deze pagina:

      • Rust in vrede
        reactie 45   |   niet OK
        Ik heb je leren kennen als een vrolijke en aardige man .

        Els - Huizen
        19 maart 2021

        Deel deze pagina:

      • Altijd in mijn hart
        reactie 44   |   niet OK
        Beste Ton,
        Je was een vriend van mijn vader en ook mijn gymleraar en conrector op het Vituscollege. Je was er bij toen mijn broertje van 19 jaar, na een niet te overwinnen ziekte, thuis in Laren in 1977 zijn laatste adem uitblies. Je hebt hem daarna verzorgd. Daarom zit je voor altijd en altijd al in mijn hart. Ik wist niet dat je was overleden., maar kwam daar pas achter na het vreselijke bericht dat jouw zoon Huib, die ik heb leren kennen bij HCAW, net door een noodlottig ongeval is overleden. Het is teveel om te bevatten en het verdriet is te groot. Mijn gedachten zijn bij jouw familie en ik wens ze veel kracht en weet zeker dat alle verdriet uiteindelijk plaats gaat maken voor alleen maar de allermooiste herinneringen.
        Roy Janssen

        Roy - Bussum
        17 maart 2021

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 43   |   niet OK
        Jeetje Ton, je was eigenlijk altijd in mijn leven. Vanaf mijn 11e tot eigenlijk nu nog steeds.....
        Eerst het Vitus, daarna "concurrenten" bij HCAW in het softbal. En op het eind van mijn moeders leven kwam ik je altijd op 9 november tegen, haar verjaardag, als je een bloemetje kwam brengen. En eigenlijk was je nog steeds dezelfde Ton uit 1970. Uiteraard nog geintereseerd in wat 'jouw' leerlingen nu deden in het leven. Een mooi mens!
        Net verneem ik dat jouw zoon Huib, een goede vriend van me sinds de jaren 70, door een noodlottige val om het leven is gekomen....
        Jullie zijn nu met z'n 3en, Roos, jij en Huib, net zoals jullie begonnen begin jaren 60
        Rust zacht, Toon Paulussen

        Toon - Naarden
        16 maart 2021

        Deel deze pagina:

      • Zo veel mooie herinneringen
        reactie 42   |   niet OK
        Beste familie en vrienden van Ton, of 'mijnheer Schrijvers',
        Ton is een van de docenten aan wie ik geweldige herinneringen heb. Ik was leerling op 't Vitus van 1987 tot en met 1994. Mijn herinneringen hebben niet zo zeer te maken met Ton als gymdocent maar vooral als begeleider van de feestcommissie. Dat deed hij samen met Derk Gerritsen toen. In de pauze commissievergadering bij Ton op zijn kantoor. Het mooiste kantoor van de school, met uitkijk over de sportvelden. We voelden ons de directie van 't Vitus. De feesten zelf waren altijd legendarisch. We maakten vuilnisemmers met sangria in de RR. Als feestcommissie dronken we pas na het feest onze eerste alcoholische versnapering maar we waren toch teut omdat we de appeltjes uit de sangria snoepten.
        Mijn meest dierbare en ook hilarische herinnering was zelfs buiten school. Ton ging op 5 december bij hem in de buurt op bezoek als Sinterklaas en ik mocht een keer met hem mee als Pietje. De hele avond zakte de snor van de Sint af. Ik heb de kinderen in een hoekje van de kamer opgesteld bij volgens mij een orgel of keyboard waar de vader des huizes de sinterklaasliedjes speelde, ik heb de longen uit mijn lijf gezongen, terwijl moeders achter ons de snor weer opplakte. We hebben zo gelachen die avond. Voor mij als meisje van 16/17 natuurlijk een indrukwekkende ervaring, met een leraar van school zo de huizen langs. Dát hij dat deed is vast heel tekenend.
        Ik schrijf dit met een glimlach op mijn gezicht. Hopelijk putten jullie kracht uit alle berichten. Bijzonder veel sterkte gewenst met het verwerken van het verlies. Mijnheer Schrijvers heeft in de levens van veel leerlingen het verschil gemaakt en daar ben ik hem dankbaar voor.
        Met warme groet, Liesbeth van Aspert - van Ewijk

        Liesbeth - Veghel
        2 maart 2021

        Deel deze pagina:

      • denken aan......van 1964 tot 2021
        reactie 41   |   niet OK
        Toen ik afgelopen zomer bij Ton langs ging was het Corona tijd. Spontaan langskomen kon eigenlijk niet.
        Maar omdat het stralend weer was konden we buiten zitten. De gastvrouw vroeg nog wel "wie ze kon zeggen wie er was." Toen begon ik maar met : "een oud leerling, oud vakgenoot, oud oppas, oud buurtgenoot, oud clubgenoot "en dat leek me wel voldoende . Ton was in korte broek en bretels en ik in wielrenkleding.
        Nu zat hij wat bedachtzaam en leken dingen wat ver van hem af te staan.
        In andere tijden zou mijn aanwezigheid bij hem vragen hebben opgeroepen. Want hij was altijd benieuwd hoe dingen gingen en het waarom. Ook al leek hij bekend met alles, toch vaak weer enthousiast interesse tonend naar de persoon.
        Overal waar ik hem in het verleden tegen kwam was hij enthousiast. Zijn enthousiasme trok me over de streep om gymleraar te worden. ( ook omdat we de brugoefening voor de toelatings-test oneindig met hem konden oefenen !) Bij de Interscholaire met Amersfoort of regionale school-softbaltoernooien was hij vaak de wat brutale coach die ons wist op te zwepen zodat we er net wat meer uit haalden.
        In zijn HCAW tijd wist hij met veel plezier te melden dat "zijn jongens" het bijzonder goed hadden gedaan maar toch met 8-3 hadden verloren. Hij was fanatiek maar kon er ook een draai aangeven omdat niet alles succesvol kon zijn. En verliezen hoort er ook bij. Maar hij kon ook zo " trots "zijn wanneer hij een kunstje had geflikt en de tegenstander een loer had gedraaid.
        En hij was een goede gastheer en hield samen met Roos van het plezier om te feesten en gezelligheid te creëren. Ons vader ging graag even langs om een borreltje te drinken. Bij mijn oppas beurten op de Anne Frank laan was er altijd echte Cola, een dropveter of een zakje chips of gevulde koek. Beter kon je het als oppas niet treffen.
        Fijn dat veel van hun beider eigenschappen in ( klein) kinderen zichtbaar blijven.
        Wel triest dat er weer een mooi mens niet meer met ons in de "levende wereld "verblijft.

        Wim Hageman

        wim - bussum
        19 februari 2021

        Deel deze pagina:

      • Ton en het Vitus
        reactie 40   |   niet OK
        Beste Huib, Frits, Robin,


        In een mail over Tons overlijden aan de huidige rector van het Vituscollege heb ik Tons betekenis voor de school als volgt samengevat:
        “Ton werkte vanaf 1964 als docent lichamelijke oefening van de school en was in de jaren zeventig, tachtig en negentig afdelingsleider van de bovenbouw havo en conrector; een groot deel van die tijd was hij tevens plaatsvervangend rector. In 1999 nam hij afscheid van de school; hij had toen al enkele jaren getobd met zijn gezondheid.
        Ton was voor veel leerlingen (met name van de havo, maar ook bijv. voor de leerlingen van de feestcommissie) en voor veel collega’s een inspirerende figuur. Hij was een enthousiast en deskundig docent, een zeer betrokken afdelingsleider en als conrector heeft hij vele jaren samen met zijn collega’s van de schoolleiding het beeld van de school bepaald, intern en extern.”

        Een sterke kant van Ton was dat hij als docent én als afdelingsleider veel aandacht had voor de leerlingen die het leren niet makkelijk afging, die ondersteuning nodig hadden in de vorm van adviezen, oppeppende praatjes, studieschema’s of af en toe een vaderlijke correctie. Ook leerlingen die moeite hadden zich voor de studie te motiveren of met hun gedrag binnen de schoolregels te blijven, kon hij vaak door de juiste combinatie van aandacht, begrip en strengheid binnen boord houden en naar het havo-diploma begeleiden.

        Voor mij persoonlijk geldt, dat de samenwerking met Ton vele jaren in ruime mate heeft bijgedragen aan mijn werkplezier. We voelden voldoening als we iets voor een leerling of een groep leerlingen, voor een collega of voor de school hadden kunnen betekenen of tot stand brengen. Maar we hadden tevens veel plezier tijdens het werk en ook als we het werk als zwaar ervoeren, kon er altijd gelachen worden.

        Jan Heinen

        Jan - Hilversum
        15 februari 2021

        Deel deze pagina:

      • Mentor bij Ton
        reactie 39   |   niet OK

        Beste Huib, Frits, Robin en familie.
        Opeens is het onvermijdelijke daar, Ton is niet meer.
        Treurig. Einde aan het leven van een kleurrijke mens.

        Ik ga terug in de tijd.
        Toen ik in februari 1975 als 25 jarige op het Vitus ging werken was ik meteen mentor van 4 Havo.
        Ton werd mijn begeleider vanuit de schoolleiding.
        Wekelijks aanvankelijk en later zoals het uitkwam, kwamen we samen, meest rond lunchtijd, Ton met een door Roos gevuld broodtrommeltje, om over mijn lessen en de mentorleerlingen te praten.

        De manier van aanpak van met name lastige havo jongens, was zeer adequaat. Ton leefde zich in, de leerling voelde zich gezien en een oplossing was nabij.

        Ton was in voor het opnemen van nieuwe leerlingen, zoals Janita van der Vinne, de eerste blinde leerling. Later ontvingen we een Vietnamese bootvluchteling, die Frans sprak. Ton was zeer betrokken bij deze leerlingen.
        Zoals altijd, met zijn kladblok aantekeningen makend in dat kleine handschrift.

        Een tragisch moment was het overlijden van Elske van Attekum ten gevolge van een ongeluk. Ton stond de leerlingen en mij bij om dit verdriet te verwerken. In deze verdrietige tijd hadden we veel steun aan elkaar.

        De para dagen waren een hobby van Ton.
        Ik heb er heel wat zien langskomen, te beginnen met vormingsweken in Friesland, waar Ton steevast met Ruud Hehenkamp een kijkje kwam nemen, daarna met blinde kaart in de Achterhoek naar een kampeerboerderij lopen, en opeens ging het roer om en was het afgelopen met de vormingsachtige activiteiten:
        de Ardennen.
        Ton presenteerde het als een heel heftige ervaring waar iedereen aan mee moest doen, wij als mentoren ook.
        Hij maakte ons flink bang met halsafsnijdende abseil tochten en met het kruipen door het zgn geboortekanaal in een grot. We waren niet meteen dolenthousiast, voordeel was wel, dacht Ton, dat de leerlingen heel erg afgemat zouden zijn. Was dat maar waar.

        We deden een aantal jaren samen de feestcommissie van de leerlingen. Eensgezind om 3 uur 's nachts nog de vloer aanvegen.

        Bovenstaande foto's dateren uit 1980, genomen tijdens de repetities voor een lustrumcabaret.
        Ton 's lievelingsrol was die van de middelste foto: de lastige leerling,

        Roos was op de achtergrond aanwezig, door de traktatie op Ton's verjaardag: beschuit met aardbeien, en ook in eigen persoon tijdens de diploma uitreiking waar Roos door Ton een roos aangeboden kreeg.

        Lieve Ton, ik ben heel blij je te hebben gekend en met je te hebben samengewerkt.


        Maddy - HIlversum
        14 februari 2021

        Deel deze pagina:

      • reactie 38
        Jos Baaij

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Jos - Bussum

        14 februari 2021

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 37   |   niet OK
        Beste Huib, Frits, Robin en familie

        Wij hebben bericht gekregen dat Ton overleden is. We wisten dat het niet zo goed met hem ging. Ieder overlijden is treurig. Ieder leven dat stopt maakt verdrietig. En doet vooral ook denken aan de dingen die je samen gedeeld hebt, hebt meegemaakt.
        In ons geval zijn dat vele Vitus-jaren. Voor mij, Lili, van 1978 t/m 2005 en voor Wil van 1978 t/m 2005.
        Gedurende veel van die jaren hebben wij met Ton in zijn functie van afdelingsleider samengewerkt.
        Waar ik, Lili, met veel plezier aan terugdenk zijn de bezoekjes die hij bracht als wij met de leerlingen van havo 4 op werkweek waren ergens in het land, op een boerderij. We voelden ons altijd erg gesteund als Ton langskwam op dag 3 of 4.
        Zijn luisterend oor tijdens mentorbesprekingen, ruimte voor andere inzichten en ideeën en zijn vermogen om jou het idee te geven dat lastige dingen samen konden worden opgelost. Allemaal prettige herinneringen aan een fijne samenwerking.
        Voor mij, Wil, geeft de foto goed weer hoe ik me hem herinner. Iemand met oog voor de individuele leerling, authentiek, altijd in voor een grap. De HAVO leerlingen waren zijn kinderen. Ik was vele jaren HAVO mentor en heb fijne herinneringen aan de samenwerking met Ton.
        Wij wensen jullie een troostrijk samenzijn, Lili Wolfs en Wil Schraven

        Wil - Utrecht
        13 februari 2021

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie