gedenkplaats van

Ton Tilburgs

08-05-195408-10-2016
      "Ik heb mijn best gedaan"

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Dag opa
        reactie 8   |   niet OK

        We zullen nog vaak terug denken aan de fijne uitjes met jou!

        Slaap zacht!

        Liefs Jason en Mandy


        Jason Tilburgs - Almere
        30 november 2016
      • Een herinnering....
        reactie 7   |   niet OK

        M de Vos - Utrecht
        12 november 2016
      • De Wijden Meren met Ton
        reactie 6   |   niet OK

        Magriet De Vos - Bilthoven
        7 november 2016
      • Bewondering en respect
        reactie 5   |   niet OK
        Ik kan een kaarsje voor je aansteken maar hoe sympathiek ook, ik doe het niet. Als ik denk aan de afgelopen tijd dan is het woord wat bij mij opkomt ‘respect’ en die knop zit niet op deze webpagina.

        Respect voor de wijze waarop jij omging met deze slopende ziekte in -zoals je zelf schreef- deze ‘shitperiode’. Toch heb jij, samen met Tien die er altijd was om de juiste randvoorwaarden te scheppen, uit deze ‘shitperiode’ gehaald wat erin zat en waarschijnlijk wel meer dan dat.

        Met bewondering heb ik gezien hoe je plezier bleef houden in zo’n beetje alles wat er aan activiteiten georganiseerd werd. Ik denk zelf aan de bezoekjes aan de Amstelkade, de ‘avonturen’ in de Botanische tuinen waar je menig bezoeker verbaasde als je plotseling opstond uit de rolstoel en ging lopen als we vastliepen in grind of gras, het bezoek aan het Rietmuseum wat ik onze vorige Weeribben-vakantie gemist gehad. Dank daarvoor, het zorgde bij mij weer voor voldoende inspiratie.

        Ik denk ook aan de zaterdagavonden als jij op de bank zat met één oog op voetbal, en met één oor het gedoe aan de scrabbeltafel in de gaten hield. Met jou als jury kwam ik vaak weg met het voordeel van de twijfel. Zo heb ik menig potje gewonnen. Ook toen het praten moeilijker werd bleef je dat doen al gaf dat soms wat ergernissen als je hele verhaal met waarom en hoe op moest schrijven tussen twee kakelende zussies door.

        De gewone dagelijkse gang van zaken en tijd doorbrengen met vrienden en familie, dat was jouw ‘bucketlist’. Voor jou geen grote verre reizen of een lijst van dingen die je je hele leven al had willen doen. Dit was en bleef voor jou de moeite waard ook toen er langzaam maar zeker steeds meer van lijf en leden werd afgeknabbeld.

        Of je daarvoor je best moest doen? Ik geloof het niet, daarvoor zag het er te natuurlijk uit. Voor mij een voorbeeld. Het ga je goed.
        Ol

        Margriet de Vos - Bilthoven
        18 oktober 2016
      • Van Zoe
        reactie 4   |   niet OK
        Lieve Papa,

        Volgens mij heb jij weleens gedacht 'ik ben als vader tekort geschoten'. Ik heb dat als heel anders ervaren. Alle avonden waarbij jij mij hielp met mijn huiswerk. Altijd met hetzelfde onuitputtelijke geduld. De deur die altijd openstond. De pool tafel die in huis werd gehaald. Avonden muziek luisteren, met vrienden voetbal kijken en onze vakanties samen. Jij hebt er voor gezorgd dat ik al mijn opleidingen succesvol afgerond heb. Niemand was dan trotser op mij dan jij. Het liefst geef je je ouders het eeuwige leven. De garantie dat er altijd wel iemand achter je staat. Weet dat ik nooit het gevoel heb gehad dat ik tekort gekomen ben. Jij hebt mij gemaakt tot wie ik nu ben. Daar kan ik je niet genoeg voor bedanken. Je hebt weleens gezegd dat je je het meeste zorgen maakte om mij. Dat hoeft niet papa. Ik kan alles aan. Liefs Zoe

        Zoe Tilburgs - Mijdrecht
        18 oktober 2016
      • Voor papa
        reactie 3   |   niet OK
        Weet je dat ik eigenlijk best veel op jou lijk?
        Dat mijn gezicht neutraal staat maar ik toch boos kijk?
        Dat ik net als jij kan genieten van de stilte en het staren?
        Alsof je op dat moment al je gedachtes even kan laten varen.
        Dat ik net als jij kan genieten van mooie muziek en goed geluid?
        Dat ik na 10 minuten zon al kan genieten van een goed gebruinde huid?
        Dat ook ik kan genieten van simpele dingen om mij heen op elk moment?
        Of was dat bij jou allemaal al bekend?
        Weet je dat ik eigenlijk best veel op jou lijk.

        Kus Dide

        Dide Tilburgs - Mijdrecht
        18 oktober 2016
      • Speech Hans Tilburgs
        reactie 2   |   niet OK
        Herinneringen aan ons broertje
        Opgegroeid op Oostenburg met zijn zessen op twee kamers. Met zijn drieën in een bed, dat was gebruikelijk in die tijd. De kleinste was hij niet van ons, juist de langste. Maar wel de jongste, vandaar mijn broertje.
        We werden door onze ouders in twee kampen verdeeld: de twee kleintjes en de twee grootsten. Ton en ik (de twee kleintjes) en Ria en Kees (de twee grootsten). Ondanks dat het leeftijdsverschil tussen de jongste en de oudste slechts vijf jaar was.
        In onze kleutertijd droegen we vaak dezelfde kleren. Bij de nonnen is ons leerproces begonnen. In de zomervakantie logeren op het platteland om aan te sterken. De eerste keer bij een echtpaar op leeftijd, daar hebben we vissen geleerd. Zelfs allebei 1 vis gevangen! Een hobby die we zijn blijven voortzetten. Je vond het maar niks logeren in een pleeggezin. Daar kwam een einde aan toen we verhuisden naar Slotervaart, wat een weelde een vierkamer woning! Daar hebben we een mooie tijd gehad: veel speelruimte, onze eigen voetbalveld, met echte doelen en netten, vlotje varen en uiteraard met bijbehorend nat pak. Uiteraard als broers zijnde vlogen we elkaar regelmatig in de haren (Tilburgs temperament he ;-) ). Als pa het zag knipte hij met zijn vingers en zei: Boven komen! Ieder aan een kant van de kachel, tot we bedaard waren en zei pa: wegwezen! Ondanks alles waren we twee maatjes.
        Op de lagere school ondersteunden we al een goed doel: oud papier ophalen voor een reis naar Australië voor opa en oma van Gemst. Dit hebben we trouw twee jaar lang gedaan. En waren daar mee de belangrijkste financier van de reis. Een van onze eerste bijbaantjes was lampenkappen maken (die in menig huiskamer gehangen heeft).
        Tijdens onze middelbare school tijd, waren we in het verkeer niet altijd even gelukkig en kwamen we niet ongeschonden uit de strijd. Gek genoeg ging rijden op de brommer (Kreidler) met een snelheid van bijna 95 km/u wel altijd goed.
        De middelbare school ging niet zoals gepland. Je bleef zitten en kon de MULO niet afmaken, omdat de MAVO er achteraan zat (andere leerwijze). Pa zei: dan maar werken en naar de avondschool. Echter voor de avondschool was je te jong. De directeur van de avondschool gaf je een kans om toch naar de MAVO te gaan. Deze heb je keurig afgemaakt en je loopbaan startte bij Delta Lloyd. Maar je wilde meer. Je ging naar de avond HAVO en behaalde succesvol je diploma. Niet meer de jongste zijnde, besloot je om naar de Pedagogische Academie te gaan. Onderwijzer worden was je roeping. Wat waren we trots dat je dat had bereikt! Ik denk dat je leerlingen zich geen betere onderwijzer konden wensen. Je wist uit eigen ervaring waar de valkuilen zaten.
        Naast een goede onderwijzer was je ook zeer sportief. Voetbal, volleybal en tafeltennis waren jouw sporten. Voetbal was de sport die wij samen deelden. We hebben twee jaar lang zelfs in 1 elftal gevoetbald en zijn kampioen geworden. Een wedstrijd om niet te vergeten: je werd onderuit gehaald en we kregen een strafschop. Je wilde zelf de strafschop nemen, ik was echter aanvoerder en eiste de bal voor me op. Het mooiste was dat we kampioen werden, omdat jij het tweede doelpunt maakte.
        In de tijd dat onze kinderen klein waren logeerden ze geregeld bij elkaar. Vooral Daniëlle en Zoë konden (en kunnen) het goed met elkaar vinden. Zwemmen bij de Jagersplas, wat zelfs uitmondde in een renpartij om het onweer te ontlopen. De sinterklaasintochten in Edam (bij Ria en Kees) herinneren onze kinderen zich nog goed.
        De jaren regen zich aaneen. Na de scheiding kwam jij geregeld bij ons over de vloer. 12 jaar geleden kwam Tineke in jouw leven en kreeg je de boel weer op de rails. Tot 6 jaar geleden kanker werd geconstateerd, wat een rotziekte. Met veel doorzettingsvermogen en met Tineke als privé-verpleegster (op de outfit na dan), kwam je er weer bovenop. Gelukkig heb je ondanks die ziekte, een aantal goede jaren gehad. Na vijf jaar schoon verklaard, echter kort daarna was de tumor in je keel terug. Een nieuwe operatietechniek was nog een mogelijkheid om de tumor de baas te worden, dit mocht echter niet zo zijn. Verdere behandeling was niet meer mogelijk, een gegeven dat je dapper accepteerde. Een van de weinige lichtpuntjes in deze tijd was dat je heldere dranken mocht drinken en laat bier nou hieronder vallen! Tineke deed alles voor jou om het leven zo prettig mogelijk te maken.
        Afgelopen juli werden we uitgenodigd om een week in de Weerribben op een vakantiepark door te brengen. Prachtig weer en wat een fijne week hebben we gehad. Een dierbare herinnering voor velen van ons. Een vakantie in Normandië met ons vieren was nog gepland, die tijd hebben we niet gekregen, omdat je gezondheid achteruit ging.
        Afgelopen zaterdag heb je toch nog onverwacht de strijd verloren en vredig ben je ingeslapen. Tineke mijn laatste woorden zijn voor jou: je kan op ons rekenen!

        Hans Tilburgs - Zaandam
        14 oktober 2016
      • Speech Tineke Tilburgs “Ik heb m’n best gedaan…”
        reactie 1   |   niet OK

        De test die op de rouwkaart staat heb ik als uitgangspunt genomen voor mijn verhaal over Ton. Het zijn woorden die ik hem in de loop van de 12 jaar dat we elkaar gekend hebben vaak heb horen zeggen. Aanvankelijk vond ik dat wel eens zorgelijk…heb weleens gedacht:”Doe je niet teveel je best?” “Vergeet je niet te genieten”
        Inmiddels denk ik daar anders over…..maar laten we bij het begin beginnen…

        Toen Ton en ik elkaar ontmoetten waren we allebei al rond de vijftig dus er was veel bij te praten.
        Nou is dat wat mij betreft geen enkel probleem maar Ton was geen prater en later heb ik pas begrepen hoe uitzonderlijk woordrijk hij in dat eerste jaar van onze relatie is geweest.

        Ook toen kwam de tekst “Ik heb m’n best gedaan” vaak voorbij….vaak om aan te geven “dat dingen misschien wel beter hadden gekund maar niet door hem…”
        Wat dat betreft getuigt zo’n tekst van relativeringsvermogen en zelfkennis…en da’s ook heel wat waard.
        Gaandeweg kon ik zijn leven van die 50 jaar die ik gemist had een beetje reconstrueren.

        Er zijn hier in de zaal mensen die dat beter kunnen,daar meer van weten,daar wel bij waren…daar zullen we wellicht straks ook nog wat meer over horen.

        Ik denk dat er zo rond z’n zeventiende jaar een draaipunt is geweest.
        Tot die tijd had hij ongetwijfeld ook voor van alles en nog wat “hard z’n best gedaan” maar dat stond in z’n ruigere jaren vooral in het teken van “je best doen om te genieten”…gesteund door een arsenaal aan middelen die daarvoor toen nog wat ruimer voor handen waren.
        En zo reed hij dus op een dag met een verdoofd hoofd de relatief nieuwe fiets van z’n broertje Hans - en z’n eigen hoofd- aan gort.

        Ik geloof dat hij een week in coma heeft gelegen en de beschermengel die toch ergens op z’n schouder moest zitten kon voor het eerst in actie komen.
        Die heeft z’n werk goed gedaan want na een langdurige ziekenhuis opname kon hij volledig genezen weer naar huis.
        Ergens rond die tijd moet de beslissing gevallen zijn om ook maatschappelijk gezien z’n best te gaan doen.

        En zo begon hij aan de bekende weg van kamers,huizen,relaties,huwelijken en kinderen.
        En bij dat alles heeft hij ongetwijfeld weer erg z’n best gedaan…om een goede vriend of echtgenoot te zijn,een goeie vader…een goeie meester en later een goeie ambulante begeleider.

        Dat alles viel ongetwijfeld niet altijd mee maar daar hebben we allemaal moeite mee.
        Wanneer ik foto's en films uit die tijd bekeek zocht ik vaak naar tekenen dat hij er ook lol in had…die waren soms moeilijk van z’n gezicht af te lezen maar nu weet ik dat dat gewoon een aangeboren chagrijnig trekje was en dat hij wel degelijk kon genieten van de dingen die hij deed.
        Toch ben ik daar altijd over blijven twijfelen en zei dingen als: “Een feestje is meer dan een geslaagde catering”…
        Maar voor hem was een “geslaagde catering”op zich een feestje….dat begon langzaam tot me door te dringen…
        Je kunt ook genieten van je best doen….
        Ik leerde-mede door deze tijd- dat genieten en je best doen,geluk en ongeluk,goede en slechte tijden niet scherp te onderscheiden zijn…de gevoelens die het oproept laten zich niet afgrenzen…ze zijn er altijd,allemaal..onvoorspelbaar en vervlochten.
        Oppervlakkig beschouwd zou je denken dat de eerste 6 jaar van onze relatie gekenmerkt werden door “Genieten”en de tweede helft door “Afzien”,maar zo simpel was het dus niet….

        Toen Ton ziek werd in 2010 kwam er uiteraard een stuk angst en onzekerheid onze relatie binnen maar ook vecht- en levenslust.
        Ton ging weer ontzettend z’n best doen….en niet alleen Ton…alle mensen om hem heen…. de familie,de vrienden,de collega’s en de professionals in de zorg…iedereen…
        Wat niet betekende dat alles goed ging,of lukte…er ging ook veel mis,er waren misverstanden en soms schuurden belangen of mensen langs elkaar heen…werkten dingen niet…
        Maar al die moeite die gedaan is heeft ons dingen opgeleverd:
        Nog 6 waardevolle levensjaren en de voldoening achteraf dat het gelukt is om de extra tijd goed te gebruiken.
        En toen bleek ook hoeveel lol hij toch had in het leven,zelfs toen er steeds verder geknabbeld werd aan z’n mogelijkheden….steeds meer dingen hielden ermee op en iedere keer vond hij toch weer een modus die genoeg was…
        Eigenlijk tot op het laatste moment.
        Je best doen helpt…moeite doen….

        Dat deden we met z’n allen en dat zijn we blijven doen….ook voor deze bijéénkomst.
        We hebben geprobeerd er iets mooi van te maken waarbij gehuild en gelachen kan worden en waar we nu en later van kunnen genieten.





        Tineke Tilburgs-de Vos - Mijdrecht
        14 oktober 2016

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering