gedenkplaats van

Ton van der Heide

06-02-194427-07-2016
      Levensverhaal

      Zo ben je er, zo ben je er niet meer…..

      Volkomen onverwacht is Ton in de vroege ochtend van woensdag 27 juli overleden.
      Het is bijna niet te bevatten dat de scheidslijn tussen leven en dood zo flinterdun kan zijn …….

      Voor Ton is er geen morgen meer en gisteren is voorbij. Hij heeft zijn leven geleefd, de dag aanschouwd en de nacht gedroomd. Hij heeft de liefde gevonden bij Loura en ruim 53 jaar lief en leed met haar gedeeld. Dat was een liefdevol leven waarin ze het geluk hebben gekoesterd van een gezin en het leven doorgegeven.
      Die verbondenheid zal blijven want liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

      Ton was een lieve zorgzame man die wist wat hij wilde en het liefst de regie ook had. Hij was een realistische man die wist dat ook voor hem het moment zou komen waarop hij afscheid van het leven zou moeten nemen. Hij had daarvoor al wat voorbereid. Hij had zijn wensen ten aanzien van zijn afscheid geformuleerd, de muziek en gedichten uitgezocht en een boekje ter nagedachtenis gemaakt maar het was nog niet klaar……….dat het nu al zo ver was heeft hem ook verrast.



      Levensverhaal:

      Ton werd op 6 februari 1944 geboren als zoon van Frans van der Heide en Annie Wildeman. Antonius Franciscus waren zijn doopnamen maar in het dagelijkse leven werd hij Ton genoemd.
      Hij groeide op in een Katholiek gezin samen met een zus en drie broers.
      Uiteraard ging Ton naar de Katholieke school en daar werd beoordeeld of je misdienaar of koorlid werd. Daarvoor kwam meneer Sleumer op school en liep door de klas terwijl de kinderen zongen en wees dan aan; misdienaar of koor. Ton kon mooi zingen en werd geselecteerd voor het koor. Tijdens een mis in de St. Joseph kerk heeft hij een keer het Kyrie Eleison solo mogen zingen.
      De Katholieke kerk bleef verbonden met het leven van Ton ook nadat hij om de liefde de overstap had gemaakt naar de Hervormde kerk. Tijdens latere reizen werd altijd een kerk bezocht en een kaarsje aangestoken voor de Heilige Antonius zijn naamgever en Ton is ingeslapen in de overtuiging van een weerzien na de dood.

      Na de lagere school ging Ton naar de ambachtschool waar hij koos voor de gawalo richting maar hij had veel liever een hogere opleiding willen volgen, hij was heel leergierig en het leren ging hem gemakkelijk af.

      Ton kon na de ambachtschool aan het werk bij een loodgietersbedrijf het was zwaar en hard werken. Op zijn eerste werkdag zei de werkgeefster: “ga maar naar het Academiegebouw daar zit Karel de Lange op het dak, ga die maar helpen”. Ton ging er naartoe maar het was nog donker en hij liep door de gangen te zoeken waar hij moest zijn. Op een gegeven moment kwam hij boven bij een grote zaal en zag aan het eind van de zaal een verlicht gat, daar moest hij zijn. Op de tast vond hij een lichtschakelaar en deed het licht aan en stond meteen oog in oog met twee lange rijen geraamtes die hem grijzend aankeken.
      Later werd één van de geraamtes gebruikt om een grap uit te halen met een collega die tussen de middag naar huis ging om te eten. Ton en zijn collega’s voorzagen een geraamte van een plateau met wielen en aan beide kanten bonden ze een touwtje. Toen de collega de trap opkwam werd het geraamte van de ene kamer naar de andere getrokken over de overloop. De collega schrok zo dat hij achterover van de trap viel en zijn kunstgebit brak.

      Op een gegeven moment kwam Loura aan de Achterweg wonen. Ton was veel op straat en dwong als “grote Tonnie” respect af bij de andere jongens. Hij zag Loura en zei meteen: “die is voor mij daar blijven jullie van af”.
      De liefde was niet direct wederzijds, Loura vond hem eerst maar een eigenwijze vent zoals hij daar in de deuropening stond met zijn kuif en bakkebaarden in de krul gekleed in een te korte groene broek met rode sokken.
      In die tijd was het liedje “Tell Laura I Love her” een grote hit en Ton wist het hart van zijn Loura te veroveren met een bos bloemen op haar 15e verjaardag.
      Verliefd liepen ze in het Fongerslaantje te fantaseren hoe mooi het leven zou zijn als we samen een kindje zouden hebben, heel naïef achteraf zei Loura want we hadden echt helemaal niets.

      Toch werd de fantasie werkelijkheid en op 23 augustus 1962 trouwden Ton en Loura in het Stadhuis van Groningen, de trouwauto was een Citroën traction, geleend van een kennis, de rest van de familie ging te voet naar het stadhuis.
      Ze moesten eerst inwonen bij Loura thuis waar na vijf maanden Harma werd geboren.
      Ton ging twee jaar lang iedere morgen naar de Volkshuisvesting met de vraag of ze al een huis voor hem hadden. Hij had de kruk soms nog in de hand als er al geroepen werd; “we hebben nog niets”.
      Na 24 maanden kregen ze eindelijk een woning toegewezen aan de Ruyterstraat die ze met uitzondering van een loper op de trap helemaal konden inrichten. Tijdens de periode dat ze bij Loura haar ouders in woonden hadden ze goed kunnen sparen.

      Ze waren de koning te rijk! En vanaf dat moment zijn wij alleen maar vooruit gegaan vertelde Loura. Het waren de jaren van economische groei en daar hebben wij ook van mee geprofiteerd. ’s Avonds en op zaterdag was Ton ook aan het werk om wat bij te verdienen en al snel konden we de traploper ook kopen.
      Vier jaar na Harma werd Franc geboren en met een zoon en een dochter was het gezin van Ton en Loura compleet.

      Ton wilde zich graag verder ontwikkelen en ging een jaar na de geboorte van Franc bij het gasbedrijf werken. Hij ging er weliswaar in salaris op achteruit maar kreeg wel de mogelijkheid om te leren.
      Vanaf dat moment ging Ton gedurende heel wat jaren, één avond in de week naar school. Franc herinnert zich dat hij zich altijd verheugde op de thuiskomst van Ton omdat hij op de terugreis van school naar huis langs cafetaria Kroon kwam en soms raspatat meenam. Vlak voor een examen sloot Ton zich op in de slaapkamer met de gordijnen dicht om te studeren en dan moesten de kinderen stil zijn.
      Nadat hij de avondopleiding had afgerond werd er een leraar ziek en werd Ton gevraagd zijn plaats in te nemen en zo kwam hij bij toeval in het onderwijs terecht. In eerste instantie bleef hij bij het gasbedrijf werken waar hij verschillende functies heeft vervuld en gaf daarnaast soms wel 4 avonden per week les aan de Jan van der Laanschool en later aan de Streekschool.
      Ton hield van lesgeven en het was fijn voor zijn leerlingen dat Ton een man uit de praktijk was die wist waarover hij sprak.
      Later heeft hij de overstap gemaakt naar Kenteq het kenniscenrum voor technisch vakmanschap waar hij wist door te groeien tot regiomanager en daar is hij tot zijn pensionering met veel plezier blijven werken.

      Ton had het druk met zijn werk en studie en kreeg door de week niet veel van het gezinsleven mee. Loura zorgde voor de huishouding en de kinderen tot zij oud genoeg waren om zich na school te redden. Toen ging zij samen met haar vriendin Martha bij een bedrijf in woninginrichting werken, ze hadden een duobaan, zodat ze op elkaars kinderen konden passen.

      Wat Ton door de week mistte werd in de vakanties ingehaald want dan was hij er voor meer dan 100% voor zijn kinderen.
      Franc was drie toen het gezin voor het eerst op vakantie ging naar Noord Holland en na vier jaar gingen ze naar het vakantiehuis van de werkgever van Loura in Benidorm. Omdat een camping voor de kinderen leuker was werd daar uiteindelijk voor gekozen. Dit werd Camping Tamarit in Spanje, die ze vervolgens 23 jaar bezocht hebben.
      Op weg naar Spanje werd in Eijsden, een plaatsje in Zuid-Limburg, op de camping overnacht. Nadat Ton gestopt was met werken werd op deze camping ieder jaar een plek in het voorseizoen gehuurd en stonden Loura en Ton er van april tot en met juni.

      Wat niet onvermeld kan blijven in het levensverhaal van Ton is zijn enorme fascinatie voor Ierland. Bij toeval leerde hij het land kennen maar was er op slag verliefd op. De natuur, de rust, de geschiedenis, de muziek, de dichters alles vond hij fantastisch.
      Vooral de schrijver James Joyce en de dichter William Butler Yeats spraken hem erg aan. De tekst op de rouwkaart is van deze dichter, die zijn inspiratie ontleende aan de Keltische mystiek.
      In het Nederlands gaat de tekst als volgt:
      Kijk onverstoord
      Naar leven en dood
      Ruiter rijdt voort.
      Op 17 maart wordt de nationale feestdag van Ierland gevierd. Het is St. Patricksday waarbij de beschermheilige van het land wordt herdacht.
      Tijdens deze feestdag worden grote optochten gehouden waarbij groen de kleur is. Loura en Ton hebben een keer in deze optocht meegelopen en dat was een grote eer. Ton is ook een Groninger in hart en nieren dus werd tijdens de optocht de groene vlag en sjaal van FC Groningen hoog gehouden.

      Ton volgde het voetbal wel maar had geen seizoenskaart van FC Groningen en kwam eigenlijk nooit in het stadion. De keer dat Ton er wel was met een buurman werd hij gefotografeerd als “supporter van de maand”zijn foto werd gepubliceerd en het leverde hem opnieuw vrijkaarten op.

      Op een gegeven moment kreeg Harma verkering met Henk; hij was welkom en de band is altijd goed geweest.
      Henk was eerst vertegenwoordiger in snoepgoed en stal daarmee meteen het hart van Franc. Later werd hij vertegenwoordiger in dezelfde branche waarin Ton werkzaam was geweest en daardoor hadden beide altijd stof tot praten.
      Ook met Chandra was de klik er meteen. Ton en zij hebben beide een uitgesproken mening maar respecteerden elkaar daarin. Vanaf het begin heeft zij Ton in haar hart gesloten en voelde ze zich welkom in de familie.

      Genoten heeft Ton van het feit dat hij opa werd van Bart, Larissa, Quinten, Ruben en Elena. Hij had ze graag op schoot en mocht ze graag zelf bedachte verhalen vertellen. 3 jaar geleden werd hij voor het eerst overopa van Zoë en 10 maanden geleden van Jonah Sev en binnenkort zal hij voor de derde keer overopa worden. Opa was trots op zijn kleinkinderen en achterkleinkinderen.

      59 jaar was Ton toen hij door een reorganisatie gebruik kon maken van een regeling tot vervroegde pensionering.
      Vanaf dat moment hebben Ton en Loura het leven 24 uur per dag gedeeld.
      Twee jaar ervoor waren ze naar hun huidige woning aan De Held verhuisd. Samen hebben ze 13 jaar de vruchten mogen plukken van een leven hard werken. Het was jammer dat Ton naast de diabetisch waaraan hij leed ook steeds meer lichamelijke klachten kreeg want door het zware werk wat hij had gedaan had hij een versleten rug, knieën en heupen.
      Qua doen en laten was er een groot verschil tussen de Ton toen hij aan het werk was en de Ton na zijn pensionering.
      Toen hij aan het werk was kwam hij iedere dag thuis met een mop en had volop verhalen en was altijd een gangmaker, na zijn pensionering werd hij stiller en zijn wereld werd ook veel kleiner.
      Toen iemand met het oog op de pensionering aan Franc vroeg “heeft je vader ook hobby’s?”antwoordde hij: “ja, mijn moeder”. ’s Morgens zat Ton eerst in zijn kantoortje achter de computer waar hij misstanden bij energiemaatschappijen en providers uitzocht. Vervolgens belde hij met deze bedrijven en kon zich opwinden over de wachttijden de keuzemenu’s en de antwoorden die hij op zijn vragen kreeg. Verder deed hij stamboomonderzoek, verdiepte zich graag in de geschiedenis en cultuur van Ierland en Groningen.
      ’s Middags ging hij er samen met Loura op uit. Paddepoel, Mediamarkt, boodschappen bij de Lidl en AH, iedere dag had een eigen bestemming. En altijd even ergens een kopje koffie drinken. Iedere zaterdag met de bus naar de stad waar bij de Hema stamppot werd gegeten voor 2,50. Ton genoot er dubbel van omdat hij de stamppot vanwege zijn diabetisch eigenlijk niet mocht hebben maar de verboden vruchten zijn het lekkerst en omdat je veel voor weinig kreeg.
      Harma zei: “mijn vader had ook een fascinatie voor lekker eten en dan het liefst zoveel en zo lekker mogelijk voor weinig”.

      Bijna 4 jaar geleden is het 50 jarige huwelijksfeest gevierd met een fantastische dag in Volendam. En de second honeymoon ging vervolgens naar Las Vegas ook een grote wens van Ton.
      In de daarop volgende jaren zijn er drie mooie cruises gemaakt.

      Nog niet zo lang geleden had Ton besloten om zich toch te laten opereren aan zijn heup zodat het lopen beter zou gaan. Een rollator of andere hulpmiddelen daar wilde hij niets van weten maar hij was blij met de kleine elektrische scooter die hij van Loura kreeg.


      Ton was een levensgenieter die genoot van alles wat het leven hem bood, gezelligheid, lekker eten en drinken, theater en vakanties en hij stond ondanks de lichamelijke beperkingen nog volop in het leven en keek iedere avond weer uit naar de volgende dag. De contacten met familie en vrienden zijn voor Ton ook altijd erg waardevol geweest.


      Vorige week dinsdagavond was een fijne avond, Loura had een goede uitslag uit het ziekenhuis gekregen en Ton besloot zichzelf aan het einde van de avond nog even te trakteren op een loempia. Hij at het op in de keuken en kwam met het laatste hapje bij Loura. Het laatste hapje voor Nero zei Loura, zijn geliefde hond die altijd zijn laatste hapje kreeg, en at de helft van het laatste hapje waarna Ton weer de helft van het laatste stukje nam en zo ging het door tot het op was.
      Vervolgens is Ton lekker gaan slapen.
      De volgende ochtend werd Loura om kwart voor zes wakker door de ademhaling van Ton. Het ging niet goed met hem en hij bleek niet meer aanspreekbaar. De hulpdiensten waren snel ter plaatse maar konden helaas niets meer voor Ton doen.

      Aan een waardevol leven waarin hij veel heeft betekent voor Loura, de kinderen, kleinkinderen en kleinkinderen is te vroeg en volkomen onverwacht een einde gekomen.
      Wat blijft zijn de herinneringen aan een lieve, zorgzame man die zijn leven geleefd heeft zoals hij dat zelf graag wilde en daarmee dat van zijn dierbaren heeft verrijkt.

      Ton van der Heide namens allen die je lief hebben rust zacht.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • 2016
        Mooi Limburg
        reactie 23   |   niet OK

        Er zijn vele kaarsjes voor je aangestoken in je geliefde Limburg.

        We hebben veel aan je gedacht in de vakantie.

        Dikke kus


        Bjorn van Gils en Marloes de Noord - Groningen
        27 augustus 2016
      • Jouw zelfgemaakte boekje met songteksten en gedichten!
        reactie 22   |   niet OK
        Cast a cold eye
        On Life, on death.
        Horseman, pass by!
        (W.B. Yeats)











        Antonius Franciscus van der Heide
        (Ton)
        1944-2016


        The lake isle of Innisfree

        I will arise and go now, and go to Innisfree
        And a small cabin build there, of clay wattles made
        Nine bean-rows will I have there, a hive for the honey-bee,
        And live alone in the bee-loud glade.



        Het Meereiland Innisfree

        Ik wil hier alles laten en heengaan, en gaan naar Innisfree
        Een hut zal ik bouwen, gemaakt van bies en klei
        Ik zal er negen rijen bonen hebben, een korf voor de honingbij,
        En in het zacht gegons zal ik wonen, alleen.

        W.B. Yeats

        Caledonia

        I don't know if you can see
        The changes that have come over me
        These last few days I've been afraid
        That I might drift away
        I've been telling old stories,
        singing songs
        That make me think about where I've come from
        That's the reason
        why I seem
        So far away today

        Chorus:
        Oh, but let me tell you that I love you
        That I think about you all the time
        Caledonia, you're calling me,
        And now I'm going home
        If I should become a stranger
        You know that it would make me more than sad
        Caledonia's been everything I've ever had

        Now I have moved and I've kept on moving
        Proved the points that I needed proving
        Lost the friends that I needed losing
        Found others on the way

        Danny Boy

        Oh Danny boy the pipes the pipes are calling
        From glen to glen and down the mountain side
        The summer's gone and all the flowers dying
        'Tis you 'tis you must go and I must bide

        But come ye back when summer's in the meadow
        Or when the valley's hushed and white with snow
        'Tis I'll be here in sunshine or in shadow
        Oh Danny boy oh Danny boy I love you so

        But when ye come and all the roses falling
        And I am dead as dead I well may be
        Go out and find the place where I am lying
        And kneel and say an ave there for me

        And I will hear tho' soft you tread above me
        And then my grave will warm and sweeter be
        For you shall bend and tell me that you love me
        And I will sleep in peace until you come to me

        Under Ben Bulben

        Cast a cold eye,
        On live, on death.
        Horseman pass by!








        Onder Ben Bulben

        Kijk onverstoord
        Naar leven, naar dood
        Ruiter rijd voort!


        W.B. Yeats

        O do not love too long

        Sweetheart, do not love too long
        I loved long and long,
        And grew to be out of fashion
        Like and old song

        All through the years of our youth
        Neither could have known
        Their own thought from the other’s
        We were so much at one



        O bemin niet te lang

        Liefste, bemin niet al te lang:
        Ik beminde lang, zo lang
        En raakte uit de mode
        Als een oude zang

        Geen van beide kon weten
        Door onze jeugdjaren heen
        Wat de ene of andere dacht,
        Zozeer waren we een

        The Isle of Innisfree
        I've met some folk who say that I'm a dreamer
        And I've no doubt there's truth in what they say
        For sure a body's bound to be a dreamer
        When all the the things he loves are far away.

        And precious things are dreams unto an exile
        They take him through a land across sea
        Especially when it happens he's in exile
        From that dear lovely Isle of Innisfree.

        And when the moonlight peeps across the rooftops
        Of this great city, wondrous though it be
        I scarcely feel the beauty or the magic
        I'm once again back home in Inisfree.

        I wander o'er green hills and dreamy valleys
        And find a peace no other land could know
        I hear the birds make music fit for angels
        And see the rivers laughing as they flow.

        And then into a humble shack I wander
        My own sweet home and tenderly behold
        The folks I love around the turf fire gathered
        On bended knees, their rosary is told.

        But dreams don't last though dreams are not forgotten
        When we are back to stern reality.
        And though they pave the footways here with gold dust I still would choose the Isle of Inisfree.
        “Hallelujah”

        Now I’ve heard there was a secret chord
        That David played, and it pleased the Lord
        But you don’t really care for music, do you?
        It goes like this
        The fourth, the fifth
        The minor fall, the major lift
        The baffled king composing Hallelujah

        Hallelujah
        Hallelujah
        Hallelujah
        Hallelujah



        Gegroet u allen.


        Harma van der Heide - GRONINGEN
        2 augustus 2016
      • Mijn afscheid van jou, papa!
        reactie 21   |   niet OK
        Papa
        Afgelopen woensdagochtend om 6 uur ’s ochtends zat ik met een schok rechtop in mijn bed in de caravan op jouw geliefde camping De Oosterdriessen in Eijsden. Ik pakte gelijk mijn mobiel, maar ik had geen appje of gemiste oproep. Door mijn onrust ben ik toch opgestaan en om half 7 belde Chandra; ik heb slecht nieuws, je vader is net overleden! Wat een schok!
        Nu staan we hier, jouw zoon en jouw dochter, voortgekomen uit de liefde tussen jou en mama. Wij, die vandaag afscheid van jou moeten nemen.
        Toen José bij ons was om de uitvaart te bespreken en vroeg of één van ons wilde spreken zei ik spontaan, ja, want hoe moeilijk ik dit ook vind en vond om het voor te bereiden, weet ik dat jij het fijn vindt dat ik dit doe.

        Papa, ik haal een aantal herinneringen aan jou op die voor mij heel dierbaar zijn, omdat het belangrijke momenten in mijn leven zijn geweest en die jou als vader tekenen:
        In Spanje, waar wij jarenlang op vakantie zijn geweest heb jij ervoor gezorgd dat ik in 1978 Suzanne, een Duits meisje, leerde kennen. Dit is het begin geweest van een vriendschap die tot op vandaag bestaat. We hebben in de jaren daarna heel veel logeerpartijtjes over en weer gehad. Ook in december 1981. Suzanne en ik gingen in Groningen naar een discotheek en ik leerde Henk daar kennen. Nadat we thuis kwamen, vertelde Suzanne jou dass die Harma einen Jungen kennengelernt hatte. Toen ik echter naar boven was, vertelde ze jou dat de jongen in kwestie vertegenwoordiger was en een trouwring om had.
        In de 2 weken erna heb ik Henk een aantal keren ontmoet en hij nodigde mij al snel uit voor een feestje van zijn werk, inclusief overnachting.
        Door de waarschuwing van Suzanne heb jij vervolgens alle telefoonboeken van Groningen en omstreken doorzocht om te achterhalen wie Henk was, waar hij woonde enz.
        Henks trouwring bleek later trouwens een zegelring die op moment van de ontmoeting omgedraaid aan zijn vinger zat en Henk heeft mij aan het einde van het feest keurig ’s nachts thuisgebracht.
        Toen ik 1983 naar Eelde ging verhuizen om met Henk te gaan samenwonen, had ik het idee dat jij er totaal geen moeite mee had dat ik het huis uitging. Belachelijk natuurlijk dat ik daarmee zat, want ik had er zelf voor gekozen, maar ik wilde eigenlijk wel dat jij het moeilijk zou vinden dat je kleine meid het nest verliet….toen ik dit in een huilbui aan mama opbiechtte, kwam jij ’s avonds naar mijn kamer, deed de deur open, pakte me vast en gaf me zonder woorden een knuffel en een zoen en toen deed je de deur weer dicht.
        In 1988 werd Bart vier weken te vroeg geboren en werd heel erg ziek door een streptokokkenbacterie. Toen kwam je een keer in het ziekenhuis zonder mama, ik weet het nog precies. Ik sprak toen mijn zorgen uit dat Bart wel eens heel veel zou kunnen overhouden aan zijn ziekte. Jij sprak toen de woorden; ook van een gezond kind weet je niet wat de toekomst brengt en wat er van een kind terechtkomt. Die woorden hebben mij ontzettend geholpen op dat moment en ik heb er later vaak aan teruggedacht. En kijk nou naar onze zoon, wat een prachtvent is hij geworden.
        Franc vertelde mij afgelopen week nog dat jij in een gesprek met hem over het geloof, vertelde, dat toen Bart zo ziek was, hij tot God had gebeden: God als je er dan écht bent, dan vraag ik je nu één keer één ding voor mij te doen: Help mijn kleinzoon!! Dit hoor je pas na 28 jaar.
        Toen larissa in 1990 geboren werd, was mama bij haar geboorte. Jij hebt toen tijdens de hele bevalling lopen ijsberen op de gang van de verloskamers en wat was je blij dat het een meisje was en we haar naar mama vernoemd hebben. Ondanks je blijdschap kon je het toch niet nalaten om te zeggen of ze niet gewoon Loura had kunnen heten.
        Ondanks het feit dat je nooit met zoveel woorden hebt gezegd dat je trots op ons bent, weet ik dat je het was, op ons je kinderen, je kleinkinderen en je achterkleinkinderen, Zoë en Jonah Sev en het kleine mannetje dat elk moment geboren kan worden.
        Papa, je uitspraken zullen ook door ons tot in den treure gebruikt gaan worden. I sing for you a song my sweetheart, hij is not mooi maar keihard, deze uitspraak deed je vaak onder het genot van een drankje of twee of drie, of kört armpie. Je arm is dan niet lang genoeg om bij je voorhoofd te komen, of ‘die liefreier’. Hij bedoelde daarmee iemand die niet veel voorstelt of iets deed wat jij afkeurde.
        Lieve pap, het is nu tijd om je gedag te zeggen en afscheid te nemen. Dit is tot nu toe het allermoeilijkste dat ik in mijn leven heb moeten doen.
        Je hebt ons plotseling verlaten, dat is voor ons vreselijk, maar ik denk dat het voor jou goed is. Jou is hierdoor een hoop pijn en leed bespaard gebleven en dat biedt mij/ons troost.
        We zullen er voor mama zijn en haar steunen, want dát is voor jou het allerbelangrijkste, want mama was jouw leven.



        Ik wil eindigen met een gedicht:

        Je leven
        is voor altijd anders
        als je vader
        niet meer tastbaar
        in je leven is.

        Niet meer tastbaar,
        maar wel voelbaar
        in de herinneringen
        die je aan hem hebt.

        Soms doen
        die herinneringen
        pijn, omdat je hem mist.
        Soms doen die herinneringen
        je goed, omdat je weet
        dat hij van je hield.
        Soms zijn
        die herinneringen
        een hand op je schouder
        en helpen ze je
        om je leven
        zo zinvol mogelijk
        te leven.

        Je leven is
        voor altijd
        anders geworden.

        Lieve papa, ik hou van je en ik hoop je ooit weer te zien! Dag papa!

        Harma van der Heide - GRONINGEN
        2 augustus 2016
      • Hallelujah: Leonard Cohen
        reactie 20   |   niet OK

        Papa's zelfgekozen muziek.

        Harma van der Heide - GRONINGEN
        2 augustus 2016
      • Isle of Inisfree/Donny Fleming
        reactie 19   |   niet OK

        Papa's zelfgekozen muziek.

        Harma van der Heide - GRONINGEN
        2 augustus 2016
      • Dannu Boy/The Celtic tenors
        reactie 18   |   niet OK

        Papa's zelfgekozen muziek.

        Harma van der Heide - GRONINGEN
        2 augustus 2016
      • Caledonia/The Celtic tenors
        reactie 17   |   niet OK

        Papa's zelfgekozen muziek.

        Harma van der Heide - GRONINGEN
        2 augustus 2016
      • Veel te jong!
        reactie 16   |   niet OK
        Beste loura en familie,
        Ton is net zoals onze moeder veel te vroeg heen gegaan. Wij konden afscheid nemen en hebben daar ook tijd voor gehad. Wat naar moet het voor jullie zijn dat jullie die tijd niet is gegeven, al was het maar een dag. Wat een schok moet het zijn om dit afscheid te verwerken en een plekje te geven. Wel is het fijn te weten dat hij geen pijn heeft gehad en heeft genoten van het leven. Fijn dat hij tot het laatste moment ook de kinderen en kleinkinderen heeft gezien en als een echte Bourgondiër heeft genoten van lekker eten. Wij wensen jullie veel sterkte toe om dit plotselinge verlies te verwerken en om te gaan met de stilte die hij achterlaat. Heel veel liefs, malinda, Elmer, Sietske en Sebastiaan

        Malinda Miener - Den haag
        1 augustus 2016
      • Lieve Loura en familie
        reactie 15   |   niet OK
        Wat zijn we afgelopen woensdag geschrokken toen we op vakantie in Duitsland het telefoontje van Harma kregen met het verschrikkelijke bericht dat Ton was overleden. De tijd stond voor ons even stil. Ongeveer 30 jaar geleden hebben we jullie leren kennen als onze nieuwe buurtjes in de Tormentilstraat en is er een echte vriendschap ontstaan. Voor wat betreft Ton daar konden we bijna altijd een beroep doen was het niet voor zolder verbouwen, dan wel kijken naar een nieuwe caravan etc. Ook de vele gezellige avonden in de tuin met een wijntje erbij en na de verhuizing de maandelijkse bijeenkomst we kijken er met zoveel plezier op terug evenals de stedentrips en de vakanties in Spanje en Limburg die we samen hebben doorgebracht. Ton wat zullen we jou, je humor en je fantastische verhalen missen.
        Rust zacht laiverd.
        Loura en familie heeeeeeel veeeeeel sterkte de komende tijd.

        Liefs
        Jacob en Tineke de Noord.

        Jacob en Tineke de Noord-Wagter - Groningen
        31 juli 2016
      • Beste Loura en familie,
        reactie 14   |   niet OK
        Verschrikkelijk om te horen dat Ton, onze 'vakantiebuurman' is overleden. Met Ton hadden we op Tamarit altijd lol. Hij was altijd voor een grapje in, speelde postbode met mijn broertje Joey, zorgde ervoor dat ik bevriend raakte met Marloes, hield de puber-liefdesperikelen in de gaten en kwam voor me op toen een vakantievriendje volgens hem oneerlijk was geweest :). Zeker als ik hieraan terugdenk, is het ongelofelijk en onwerkelijk dat Ton er niet meer is.

        Loura, ik wens jou en de rest van de familie heel veel sterkte met dit enorme verlies.

        Groeten,
        Gina Goemaat-Breederland








        Gina Goemaat-Breederland - Zuidland
        31 juli 2016

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering