Gedichten na een overlijden

Ik heb het eerst niet willen zien,

ik kon het niet geloven.

Maar langzaam zag ik het begrip,

diep in je ogen doven.

Ofschoon je nog steeds bij ons was,

had jij ons al verlaten.

De dag kwam langzaam dichterbij,

dat ik niet meer met je kon praten.

Het brak m’n hart je zo te zien,

zo langzaam afgegleden.

Je geest die eens zo helder was,

Leefde slechts in ’t verleden.

Daar, in je eigen wereldje,

kon ik je niet bereiken.

Ik kon je taal niet meer verstaan,

alleen maar naar je kijken.

Bedankt voor alles wat je deed,

in al die andere jaren.

Ik zal je zo je vroeger was,

diep in mijn hart bewaren.

Jij die naast mijn bed zit

en liefde fluistert in d ehele kamer.

Jij die rustig ademhaalt

en mij laat gaan wanneer ik wil.

Soms worden we samen een gevoel,

dat maar op één plek kan bestaan

en dat is overal tegelijk.

Dan zijn we de fluistering zelf.

Er zijn geen woorden voor een zieke,
van wie je weet; zij redt het niet
Je streelt haar wang, je ziet haar ogen,
je bent bevangen door verdriet.
Toch ben je dankbaar voor haar einde,
dat na zoveel moedig strijden kwam,
omdat het niet alleen haar leven,
maar ook haar lijden overnam.

Langzaam maar zeker

ontglipte je ons,

werd steeds minder lichaam,

enkel glimlach en traan

uit ogen die keken

al over de grens

en toen moest je gaan.

Ik wist niet

dat dood

zo zachtjes zou komen,

zo wezenlijk vredig,

geen sprong in de diepte

maar meer een verglijden,

een zachtjes wijken.

Even mochten wij nog

in jouw vrede verblijven,

toen moesten wij terug,

terug naar het leven,

wat deed dat pijn.

De diepte die gaapte

aan onze kant.

veel geleden, moegestreden

eindelijk bevrijd

weggegleden uit het heden

naar een pijnloze tijd

Een mengeling van pijn en tranen
slechts af en toe een sprankje hoop
Gedreven door een sterke wilskracht
hoewel het onheil nader sloop
Je gedachtenis zal immer blijven
te vroeg ben je van ons heengegaan
We houden van je en zijn je dankbaar
voor alles wat je hebt gedaan

Het is heimwee,
dat zo zeer doet
dat me doet terug verlangen.
Dat de dagen van je ziekte
vaak zwaar waren,
ben ik niet vergeten,
maar heimwee doet me zeggen:
je was er nog,
ik kon je nog aanraken,
ik kon nog met je praten.

Het is heimwee,
dat me terugvoert
naar de dagen
van geborgenheid
en de dagen
die gewoon waren
de dagen overvol van geluk,
ook al hadden we onze misverstanden
en woordenwisselingen.
Het is heimwee dat me
telkens weer doet
overlopen van verdriet.

Je hebt nu rust gevonden
al is vol droefheid ons hart.
Je lijden zien en niet kunnen helpen
dat was onze grootste smart.

Ik ken een land aan Gene Zijde,

daar is geen kou, geen duisternis.

Geen mensen die elkander mijden,

daar is geen pijn, geen droefenis.

Daar zal ik op je blijven wachten,

mijn ogen steeds op jou gericht.

Opdat als jouw tijd is gekomen,

wij samen opgaan naar het Licht.