gedenkplaats van

Bert Beenen

14-01-195701-07-2017
      Ff kalm an
      Lama lekker komen
      Als je droomt geniet je
      Droom maar lekker door

      Bert is gegaan. Hij had nog van alles willen doen. En eigenlijk vond hij dat ook weer helemaal niet belangrijk. Wij gaan hem samen uitzwaaien. Mijn lieve man, vader, stiefvader, opa, zoon en apekop.
      Goeie reis!

      We hebben gemerkt dat er vele herinneringen, anekdotes, foto's, filmpjes etc. van Bert zijn. Deze willen wij graag verzamelen en daarom vragen wij al jullie moois over Bert op deze pagina te delen.

      De crematie zal in besloten kring plaatsvinden. Voor iedereen die Bert nog een laatste groet wilt brengen zal op Zaterdag 15 Juli een feest plaatsvinden in de Vorstin te Hilversum. Je kan je aanmelden op https://devorstin.stager.nl/web/tickets/148574

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Lol met Bert
        reactie 33   |   niet OK

        Zo herinner ik me je, lol maken. Als heel klein meisje al vriendin van Jes en jij als papa die ons op avontuur meenam. We kennen elkaar goed en hadden humor als we elkaar zagen. Ik herinner me goed het concert van de Backstreet Boys, lang geleden. Jes en ik vol spanning en zoals altijd giechelend naast elkaar lopend. We gingen met jou op stap, wat een belevenis! We maakten de grootste lol. Op de terugweg besloten we om shoarma te halen. 's avonds laat thuis nog lekker eten, keten en muziek aan. Dat was het helemaal! Sommige dingen zijn vanzelfsprekend: Jessica mijn hartsvriendin, jij als pap, onszelf zijn en geregeld van elkaar horen. Nu vind ik het moeilijk te beseffen dat dit nu anders is. Voor altijd met Jes en jij zou hier ook gewoon moeten zijn. Ik bewaar veel mooie herinneringen.


        Ilse Lubberhuizen - Baarn
        16 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Van voetbal tot vriendschap
        reactie 32   |   niet OK
        Na de mededeling gisterenavond gaan mijn gedachten terug in de tijd. Ik kende Bert van voetbal en we zaten op dezelfde school. Tijden hebben we doorgebracht in de "fietsenstalling" en in de kelder onder de blibliotheek. Ook twee vakanties, een korte samen met Martien Bunschoten, en een lange het jaar daarna in Frankrijk met een grote groep vrienden.
        Een intensieve tijd, al lang geleden verledentijd, terug als warme herinnering, en nu voorgoed voorbij.

        Peter Edelman - Hilversum
        15 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • De papa van Jes
        reactie 31   |   niet OK

        De enige papa die een stel pubers mee op vakantie nam. Op pad met de eend, broodjes kroket met verse groentesoep en zingen met de gitaar. Bij Bert mochten we heerlijk onszelf zijn. En ook Bert was zichzelf.
        Mooie herinneringen.

        Liefs en een warme knuffel voor jullie allemaal
        xx Febe


        Anna-Febe Hartzuiker - Soest
        15 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • helene dorreboom
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        helene dorreboom - hilversum
        15 juli 2017
        reactie 30
      • Bert in de jaren '60
        reactie 29   |   niet OK

        Enkele foto's van Bert met een heerlijk ondeugend koppie. Hierbij geplaatst namens mijn moeder Alie de Jonge.

        De eerste twee foto's zijn genomen op 7 juli 1966 tijdens trouwdag van mijn ouders.

        Liefs,
        Alie de Jonge en Mirjan Beenen


        Mirjan Beenen - Baarn
        14 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Bert
        reactie 28   |   niet OK
        Niet te bevatten dat je er niet meer bent. We hebben een tijd lang samen mooie dingen meegemaakt en mooie muziek gemaakt, op zoek naar het geluk. Haha, ik herinner me opeens dat je in Gooiland kwam kijken naar de voorstelling van Paul van Vliet waar ik in speelde. Vond je natuurlijk helemaal niks, maar je was er mooi wel! Ik prijs me gelukkig dat ik je heb gekend en heb erg van je genoten. Als ik aan je denk is dat met een glimlach.

        Peter Heijnen - Amsterdam
        14 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Beetje vreemde Oom, die Bert
        reactie 27   |   niet OK

        Mijn 'Ome' Bert was echt geen doorsnee familielid. Te jong om zich 'oom' te laten noemen. Ook zijn verschijning paste niet bij een 'oom' (leren broeken en stoere laarzen). Bert kon altijd zo ontzettend humoristisch uit de hoek komen. Droge opmerkingen plaatsen en daar zelf heel hard om schaterlachen.

        Bijgaande foto is genomen tijdens een van de vele pakjesavonden. Voor Bert waren dit de momenten om zijn uitzonderlijke gevoel voor taal te showen (lange gedichten waarin een steekje onder water naar diverse familieleden nimmer ontbrak).

        Dag Bert, lieve, gekke, grappige oom van mij.

        Liefs,
        Mirjan


        Mirjan Beenen - Baarn
        13 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Blinde liefde
        reactie 26   |   niet OK

        Dat Bert van het theatrale hield is zeker niemand ontgaan. Ikzelf was ook al een aantal jaren aan het rommelen betreft theater en daarnaast portretjes van platenhoezen aan het tekenen. Bert zag een act ontstaan..... wij zouden bruiloften gaan crashen. Bert alias Marcello Masturbare het gewezen ex-vriendje van de bruid zou een luduvudulied voor haar zingen. (de enige zin uit dat lied wat ik mij kan herinneren was: "ik gaf je zelfs een fiets") vraag mij niet waarom. En ik Fransesco Fellatio was een blinde portret tekenares verslaafd aan de bessenjenever. Ik zou ter plekke een portret van de bruidegom tekenen d.m.v. het betasten van het gezicht. Nu wilde het feit dat toevallig kennissen van Bert gingen trouwen en het feest hielden in het Gooise podium. Perfect om de act uit te proberen. Zo kwamen wij het feest enigszins onaangekondigd binnenvallen. Bert in een diarreebruin pak met gouden revers en het haar tegen het hoofd geplakt en ik in bloemetjesjurk zonnebril, stok, bessenjenever en tekenblok. Wij gingen er eigenlijk vanuit dat we wel meteen door konden lopen naar het podium. Ik voelde wat onrust in het publiek en wij werden beleefd doch resoluut tegengehouden. Nu bleek dat onze outfit zo goed was dat wij totaal niet werden herkend en er werd ons vriendelijk verzocht het pand te verlaten. Bert wist na wat geharrewar toch het bruidspaar te bereiken en wij mochten ons "kunstje"doen.
        Deze act is nooit van de grond gekomen. Maar wel een memorabele avond.
        Lieve Bert. Ik heb met je gelachen en gehuild. En je hebt voor altijd een speciale plek in mijn hart.


        Marieke Bus - Enschede
        12 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Bloemkool met een papje
        reactie 25   |   niet OK
        Het zal op een woensdag geweest zijn.
        Bert en ik keken vaak samen naar het voetbal op TV en in die tijd waren internationale wedstrijden altijd op woensdag. Je woonde toen nog in de Huygensstraat, je weet wel, in “over het spoor” tussen al dat tuig. We spraken altijd af dat jij zou koken en ik nam een flesje wijn mee. Het menu stond voor mij vast; bloemkool met een papje, gekookte aardappelen en een bal gehakt. Dat deed Bert altijd.

        Ik belde aan, jij trok aan het touwtje en de deur ging open. Meestal stond je dan boven aan de trap om me welkom te heten, deze keer niet. Ik loop naar boven en naar binnen en mijn mond valt open van verbazing.
        Alle stoelen stonden op zijn kop evenals de tafel, schilderijen en schemerlampen hingen ondersteboven en nog wat andere zaken. Ik was even stil en vraag, Bert wat is hier aan de hand? Bert antwoordde en zei, mijn hele wereld staat op zijn kop, Marieke is weg! (zijn toenmalige vriendin)
        Gelukkig heb je alles mooi kunnen afsluiten met de liefste partner die je je maar kon wensen. Thea dus!

        Dit was dus Bert zijn manier om te relativeren, met opzet gebruik ik “het een plekje geven” niet. Daar had je een hekel aan want dat kost ruimte.

        De wereld draait gewoon door, ondanks jouw afwezigheid maar deze herinnering en vele andere zullen altijd met mij mee blijven draaien.

        Theo Prinssen - Hilversum
        11 juli 2017

        Deel deze pagina:

      • Onvergetelijke Bert!
        reactie 24   |   niet OK
        Beroep: Muzikant
        #4 DE SCHOOLTOETER
        (voor Bert Beenen)
        De aula is nog vredig stil als we arriveren. Het is 07:30. Je leest het goed, half acht in de ochtend! Ik ben met de band No Holding Back op een VMBO school in Lelystad. We zijn gevraagd een schoolconcert te geven, waarbij we iets uitleggen over ons instrumentarium en over het schrijven van een popsong. We hebben nog drie kwartier voor ons optreden begint. Dat lijkt ruim voldoende, maar op dit tijdstip gaat alles langzaam en de koffie helpt ook al niet mee, die is niet te hachelen. Zwijgend bouwen we onze spulletjes op en wie een hand vrij heeft, helpt met het opstellen van de zanginstallatie. Ik kom daar niet aan toe, want ik heb veel tijd nodig. Behalve mijn toetsen-hoek heb ik namelijk een halve homestudio mee om iets te kunnen vertellen over sampling. Rondom het publiek plaats ik microfoons die ik aansluit op een sampler. Hoe leuk is het immers, om iets te vertellen aan de hand van samples die ik ter plekke maak? Om tien over acht wordt de rust in de aula wreed verstoord door aanzwellend geroezemoes, geschreeuw, geschop en gegooi. Daar zul je ze hebben! Misschien een goed plan om nu alvast de sampler te starten. De volgende vijf minuten is het complete chaos. Er wordt geduwd en getrokken en van plaats geruild, iedereen wil achterin zitten! Als het bijna uit de hand loopt klinkt er luid ‘KAPPEN NU! DE EERSTE DE BESTE DIE NU NOG… etc.’ Een toegestroomd kordon van docenten stelt orde op zaken. Ze stellen zich op in een lange rij, naast elkaar, helemaal achterin. Het is nu muisstil. Een oorverdovend PWEEEEEP! schalt door de aula, de schooltoeter, het lesuur is begonnen.
        We gaan hartstikke lekker. En dat mag ook wel, want speciaal voor dit concert hebben we een dag gerepeteerd. We doen eerst een paar stevige nummers en daarna doet elk bandlid een verhaaltje over zijn instrument, hetgeen we larderen met het spelen van korte fragmenten in diverse stijlen. Terwijl Bert, onze presentator, zanger en bassist iets vertelt over de basgitaar, stop ik de sampler. Met een koptelefoon op mijn hoofd zoek ik een paar interessante momenten, knip de audio op maat en maak het gebruiksklaar om straks te laten horen. Na de basgitaar is het de beurt aan de drummer en de gitarist om iets te vertellen. Als laatste is het mijn beurt. Na een algemeen praatje over piano, fender rhodes, hammond, clavinet en synthesizers start ik de eerste sample: KAPPEN NU, DE EERSTE DE BESTE DIE NU NOG… etc. Meteen weer chaos in de tent! De scholieren rollen door de aula van het lachen en het kordon docenten maait erover heen om de orde te herstellen. Ik besluit er nog een tandje bovenop te doen, ik pitch de sample een beetje omhoog zodat we de zelfde tekst nogmaals horen, maar nu met de stem van een kleuter. Dat blijkt de nekslag te zijn! Wat een geweldige puinzooi in het publiek. Bert draait zich met een ongeëvenaarde Bert-glimlach naar ons om en roept ‘Wat een succes!’ Hoe de docenten het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar een minuut later is het weer doodstil. Er heerst een ware angstcultuur, iedereen zit stil en stijf op zijn stoel.
        Wij beginnen aan het tweede deel van ons concert, waarin we uitleggen hoe je een popsong schrijft. Terwijl Bert staat te vertellen, hoor ik ‘psst!’. De drummer trekt mijn aandacht, hij snuffelt met zijn neus in de lucht. Ja, nu ruik ik het ook, een brandlucht. We kijken rond, maar hebben geen idee waar het vandaan komt. Op de voorste rij zie ik een jongen voorzichtig een stuk papier uit zijn tas pakken. Hij kijkt even over zijn schouder naar achteren en pakt vervolgens een pen. Uiterst behoedzaam zie ik hem iets opschrijven. Even later houdt hij het papiertje omhoog, zodanig dat wij het kunnen lezen. ROOK! staat er in grote letters. Bert kijkt naar beneden en ziet rook uit een van zijn adapters komen. Wij hebben het nu ook door en kunnen er niets aan doen, we schateren het uit. Bert trekt zijn adapter uit het stroomblok en zegt: ‘niks aan de hand.’ Maar daar dachten de scholieren anders over. ‘BRAND.., BRAND..,’ wordt er geschreeuwd en de chaos is weer compleet. De hele aula ligt overhoop en het lawaai is oorverdovend. Kansloos zijn we. Hoe kunnen we ooit de draad weer oppakken? Hoewel we nog twintig minuten te gaan hebben, zet ik het volume van mijn sampler op tien en laat een sample horen die ik nog niet gebruikt had, de schooltoeter: PWEEEEEP!
        Binnen dertig seconden is de aula leeg! Iedereen is op weg naar het denkbeeldige volgende lesuur. Wij kijken elkaar aan en genieten, de aula is weer vredig stil.

        Jan-Peter Bast - Zeist
        10 juli 2017

        Deel deze pagina:

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering