gedenkplaats van

Cornelie Jochems

26-06-194628-11-2019

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 47   |   niet OK
        Ach, goede mevrouw Jochems, we hadden een tijdje geen contact gehad en nu ik dat wilde hernieuwen, omdat u vorig nog vertelde bereid te zijn een boompje van mij over te nemen en op uw landgoed te planten, las ik dat u het aardse bestaan heeft verlaten. Dat grijpt mij zeer aan. Ik hoop dat u niet veel pijn heeft geleden en dat uw dierbaren troost hebben kunnen vinden bij elkaar. Ook al hebben wij elkaar maar weinig gesproken en geschreven, al die keren dat wij contact hadden, bewaar ik als mooie momenten in mijn herinnering. Het was een voorrecht u ooit ontmoet te mogen hebben en vorig jaar opnieuw even contact met u gehad te hebben. Rust in vrede, lieve mevrouw.

        Tjerk - Den Haag
        12 augustus 2020

        Deel deze pagina:

      • ❤️
        reactie 46   |   niet OK
        Beste Anouk & familie,
        Heel veel sterkte met dit verlies. Wij bewaren warme gedachten aan Cornelie.
        Veel liefs namens de familie Van Wissen

        Robin - Leidschendam
        6 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • YOUR LAST STAY
        reactie 45   |   niet OK

        Dearest Cornelie,

        You took this photo a few weeks ago at my place in Mallorca.

        Those days started with Samye jumping off my bed early heading down. Scratching the door to wake you...An hour later I’d find you both cuddled up. Still fast asleep.

        We walked by the sea. Always chatting: about your next move, where this would be, how you’d like to live, the colors of the sea, the shadow of a bird on the sand and how we were leaving old stuff behind - accepting things as they are...

        At home you’d look for Lottie and Laura, the chickens. Rummage through the kitchen for treats. And of course the donkeys. They got most of the vegetables. “We’re going out anyway”, you said.

        When the sun went down we’d explore town. Ending up at the best tapas bar. Soon the table would be filled with every tapa on the menu. Little marinated anchovies, tiny cattle fish. You’d then chose the best red. And more talk. A conversation with depth and trust of sixty years of friendship. “ I don’t know what I’ll do when you die”, you said. Well, it didn’t go that way. But I’m sure you’ll give me some tips from above...

        Steph


        Stephanie - Arta
        20 december 2019

        Deel deze pagina:

      • Lieve Cor,
        reactie 44   |   niet OK

        Wat een mooie bijeenkomst was er georganiseerd om je leven te vieren in de Wagenschuur. En daar was je alomtegenwoordig in de diepste vezels van je dierbaren. Closer than a jugular vein. Eckart Tolle werd geroemd, met een knipoog naar Meister Eckart over God wil ik zwijgen. Geloof, hoop en de liefde vloeide in overvloed. We laten je nu verder, we treuren niet om de doden daar helpen we je niet mee op je volgend avontuur.
        Maar we koesteren de mooie herinneringen aan je intense aanwezigheid. Priemende ogen en doortastende vragen, en serieuze humor! Afgelopen oud en nieuw bracht je me naar huis. De auto stond halverwege het huis van Nisje en mijn huis. Er brandde nog licht bij Hans & Bar in de Banka. Je was even verlegen om mee naar binnen te gaan om uiteindelijk iedereen in te pakken en een onuitwisbare indruk achter te laten.
        Dank voor de jaren dat je er was, voor wie je was en waar je was op Duindigt; je lust en je leven!
        Dikke zoen je Beer Botje

        berend - den haag
        10 december 2019

        Deel deze pagina:

      • Summer retreat
        reactie 43   |   niet OK
        Vandaag hoorde ik het verdrietige bericht dat Cornelie is overleden, ik ben er echt even stil van en wil jou Anouk en overige familie condoleren met dit grote verlies. Ik leerde jullie kennen tijdens de Summer Retreat die we organiseerden op jullie prachtige landgoed en bewaar goede herinneringen aan deze dagen. De gastvrijheid, de vanzelfsprekendheid dat we daar 'thuishoorden', jullie enthousiaste deelname aan ons programma en jullie beider creativiteit. Dat waren fijne momenten die ik niet zal vergeten. Ik wens jullie veel sterkte de aankomende tijd.
        Lieve groet, Renee Piket.

        Renee - Rotterdam
        9 december 2019

        Deel deze pagina:

      • Maanwandelingen
        reactie 42   |   niet OK
        Lieve Anouk en familie,
        Net hoorde ik het verdrietige nieuws van het overlijden van Cornelie. Gecondoleerd met dit grote verlies! Ik denk met veel genoegen terug aan de mooie dagen en maanwandelingen die we georganiseerd hebben op Duindigt. Cornelie bood me altijd een wijntje aan 'om even te ontspannen'....tijd van de dag maakte niet zo veel uit :). Ik voelde me altijd welkom en vond het fijn om met elkaar te praten en de mooie verhalen te horen. Ik wens jullie heel veel sterkte en wijsheid. Liefs Suzan

        Suzan - Wassenaar
        9 december 2019

        Deel deze pagina:

      • Schotland
        reactie 41   |   niet OK


        We hadden heel wat overtuigingskracht nodig om Cornelie over te halen naar Schotland te komen om bij ons te logeren . Ze was enorm tegen de jacht en Cees kwam natuurlijk om zo’n “zielig hert” te schieten !
        Entertaining en origineel als ze was hebben we veel gelachen maar wel verzwegen dat Cees 2 herten had geschoten !!
        Deze geestige tekening was haar aandeel in ons gastenboek !
        Een bijzonder mens !????

        Pien Aardenburg


        Pien - Saanen , Zwitserland
        8 december 2019

        Deel deze pagina:

      • Yvonne De Fuyk
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Yvonne - Nadadouro Portugal
        7 december 2019
        reactie 40
      • SAMEN DE OCEAAN OVER
        reactie 39   |   niet OK

        Op vrijdag 2 september 1994 verlieten Cornelie en ik aan boord van de Caet Mossel de haven van IJmuiden. Mijn jongensdroom zou in vervulling gaan: een rondje Atlantic samen met mijn grote liefde. Deze zeiltocht zou DE piekervaring van mijn leven worden en ook het hoogtepunt van ons 15-jarig intense en turbulente samenzijn, dat in 1985 in grote liefde was begonnen en dat in 2000 in groot verdriet zou eindigen.
        Corretje was een onconventionele artistieke vrouw, moedig en emotioneel, liefdevol en spannend, nooit bang, maar soms ook een lastpak!
        Zij kwam aan boord met drie versleten teddyberen uit haar jeugd en een hele serie foto’s van haar kinderen. Het hele beestenspul werd in een oogwenk met punaises in het prachtige lakwerk van de kajuit geprikt en in de plee hing ze een lijst op met haar 11 geboden, die vooral voor mij bleken te zijn. Onze loodskooi werd omgedoopt in ‘Tukkie’, waarvan haar beertje Zottie zich te midden van een set meegebrachte kanten(!) kussentjes meester had gemaakt. Ze noemde haar kostbare oliegoed haar ‘regenpak’. Ze had het niet over ‘wie gaat er nu op wacht’, maar ‘wie heeft er nu dienst’. De kajuit werd ‘de kamer’ en het reddingsvlot noemde ze ‘de weekendtas’. Aan haar laarzen kleefde nog zeker drie weken stront van de Duindigtlama’s.

        Nadat wij een levensbedreigende storm met windkracht negen hadden overleefd liepen wij op 17 september 1994 de haven van Falmouth aan. Daar wachtten wij op beter weer voor de tocht over Biskaje. Mijn grote zorg was dat Cornelie vanaf IJmuiden eigenlijk continu zeeziek was. Ik realiseerde mij dat het onverantwoordelijk zou zijn om met een zeeziek meissie de oceaan over te steken.
        In de Golf van Biscaje bleef ze zeeziek en at bijna niets. Toen ik op de derde dag Biskaje uit mijn kooi kroop zag ik tot mijn grote geluk dat zij in de hoek van de kuip een koud blikje ‘witte bonen op tomatensap’ verorberde!
        Opgelucht omhelsde Ik haar. ‘Ik heb besloten om nooit meer zeeziek te worden’. Een opmerkelijke mededeling tussen de grote zwarte golven in deze uithoek van de Atlantic! Ze is nooit meer zeeziek geweest.
        Mijn jongensdroom was gered; ik was diep onder de indruk van haar wilskracht. Nooit zal ik dat moment vergeten!
        We hadden inmiddels al 12 dagen lang in ons kleffe oliegoed doorgebracht. Zo’n 150 mijl voor Cabo Sant Vincente klaarde het op en gleden we op een licht briesje door de tot rust gekomen oceaan. Toen ik later aan dek kwam zag ik een schouwspel dat nu nog steeds op mijn netvlies staat gebeiteld. Corretje zat in haar onderbroekje op het voordek te midden van een school van 50 à 60 dolfijnen waarvan enkele exemplaren vlak voor de boeg een paar meter uit het water sprongen. Zij huilde tranen met tuiten van opwinding en emotie.

        Op 20 november 1994 verlieten wij de haven van Las Palmas richting Martinique aan de overkant van de Atlantic. Twintig dagen lang wisselden wij elkaar af, zittend op een schommeltje opgehangen in de kajuitopening, een uitvinding van Cornelie. Als de een sliep zat de ander op wacht op het schommeltje. We genoten van de passaatwinden, het prachtige weer, de frisse lucht en de wind die altijd maar mee stond.

        Ter hoogte van de Afrikaanse westkust werd ik vroeg in de morgen door Cornelie wakker gemaakt. Ze fluisterde en zwaaide met haar handen; ik moest doodstil zijn! Wat was er aan de hand? Bad news voor mij: er waren zeker 200 kleine gele woestijnvogeltjes op het achterdek geland. Ze zaten op het stuurwiel en waren drukdoende om de navigatiemeters onder te schijten. Zij verbood mij om die beestjes weg te jagen. Chantage werd daarbij niet geschuwd! De door mij gebakken broodvoorraad verdween in de vogelbekjes, kommetjes water en de koekvoorraad volgden. Ik mocht niet meer naar het stuurwiel om te navigeren, omdat ze ervan overtuigd was dat de vogeltjes hun dood tegemoet zouden vliegen.! Na twee dagen kon ik haar ervan overtuigen dat we inmiddels op koers Kaapstad lagen i.p.v. Martinique! Vogeltjes weggejaagd. Corretje binnen in tranen!
        Een etmaal voordat wij na 20 dagen op zee, door de finish zouden gaan rook zij als eerste land. Uren later hoorde zij in de vroege ochtend een hond blaffen en was onmiddellijk totaal van slag.
        Met de armen om elkaar heen en met een glaasje wijn in de hand hebben wij de laatste uren naast elkaar achter het roer gezeten. We vierden onze veilige aankomst en onze verknochtheid aan elkaar!

        Zondag 1 december, drie dagen na je wrede dood op 28 november 2019, hadden wij afgesproken weer eens een hapje te gaan eten. Dat hebben wij de afgelopen vijftien jaar met regelmaat gedaan, een periode waarin zich een innige vriendschap heeft ontwikkeld.
        Het schip is verkocht en ik heb het schommeltje, waarop wij de Caet zo’n 7.000 mijl over de Atlantic hebben gejaagd van een gedenkplaatje voorzien. Ik had je dat afgelopen zondag willen geven.. Helaas was dat een paar dagen te laat!
        Cees Wolzak
        Eemdijk, 7 december 2019


        Cees - Eemdijk
        7 december 2019

        Deel deze pagina:

      • Pracht mens!
        reactie 38   |   niet OK
        Pracht mens! Op mooie momenten in het leven van Anouk mogen ontmoeten - groentijd, huwelijk, kerst, exposities, verjaardagen op Duindicht - altijd welkom, altijd bevlogen, warm, uniek - altijd een fijne ontmoeting! Veel liefde en sterkte voor Anouk en de familie. XXLucia

        Lucia - Amsterdam
        6 december 2019

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie