gedenkplaats van

Danny van Brenk

02-01-198208-03-2017

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Mooie herinneringen
        reactie 59   |   niet OK

        Lieve Danny,

        We zijn zeer vereerd dat we jou hebben mogen kennen.
        Je bent zoals gezegd echt een held. Zo sterk en zo goed voor je medemens.
        We hebben heerlijk getennist, onze vrouwen gekletst en geluncht een daarna zijn we met z'n allen naar de Parade geweest.
        Een hele mooie herinnering.

        En lieve Floris en Isabelle, jullie hebben een geweldige vader. Hij was altijd vrolijk en enthousiast en stond voor iedereen klaar, maar jullie en jullie lieve mamma waren het allerbelangrijkste voor hem!
        Zo goed als het kan, zullen wij voor jouw gezin klaar staan, Danny.
        We zullen je nooit vergeten.

        Veel liefs van Sarah, Willem en Siebe

        Je bent nu in de hemel, bij ons andere lieve zoontje Jip *


        Sarah en Willem Sanders - Amsterdam
        15 juni 2017

        Deel deze pagina:

      • ... en vooral liefde!
        reactie 58   |   niet OK

        Rob en Thesse van Rooij - Burgh Haamstede
        23 mei 2017

        Deel deze pagina:

      • Danny was er bij WK voetbal 2014
        reactie 57   |   niet OK

        Jan Posma - Rotterdam
        8 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Danny was er bij (wereld goal Robin van Persie WK2014)
        reactie 56   |   niet OK
        Lieve Isabelle en Floris, Op de condoleance avond voor Danny zag ik jullie voor de 2e keer. Nu had Danny de handdoek geworpen. Jullie nemen afscheid eigenlijk zonder goed te beseffen wat de toekomst zou brengen, daarvoor ben je nog te jong. Papa is weg. Lekker rennen door de zaaltjes, meekijken naar de prachtige dia’s uit het leven van Danny, weer even rennen. Lekker in de armen van je tante of nichtje alle gasten bekijken alsof het een feestje is. Voor jullie mijn verhaal dat ik met Danny deel. Het geeft je, als je dit bewust leest, misschien een aanvullend beeld van hem, jullie lieve vader.
        Ik leerde jullie vader kennen toen we samen de stichting Spieren voor Spieren sterker gingen maken. Zowel hij, bij Unit4, als ik, bij mijn bedrijf, hadden grootse plannen om spierzieke kinderen te helpen, om die kinderen een langer leven en misschien wel leven zonder spierziekte te geven. Papa zag het helemaal zitten om daarbij te helpen en wilde er energie in steken. Zo is ook hoe ik je vader vanaf het begin ken: energiek, ambitieus en gedreven.
        Het is triest en zo oneerlijk dat Danny vlak daarna te horen kreeg dat hij die verschrikkelijke ziekte had. Het siert hem dat hij nog geruime tijd bezig bleef om ‘Spieren voor Spieren’ te helpen tijdens zijn eigen strijd om te overleven, voor jullie en Charlotte. Hij was ook lief en echt een familie man. Dat zag ik toen ik een keer op bezoek was bij jullie.
        Samen met Jasper Hunting van ‘Spieren voor Spieren’, Danny wist toen al welke strijd hij moest leveren, zijn we in 2014 op een prachtige en feestelijke reis geweest naar het WK voetbal in Brazilië. Danny was zich erg bewust van de uitdaging waar hij tegen aan keek. Hij was soms melancholiek en moe en vaak erg relativerend,. Hij geloofde dat hij ging slagen, winnen, van zijn ziekte. Dat liep mooi parallel met hoe wij van de WK wedstrijden mochten genieten. Niemand geloofde in succes en toch werd Nederland halve finalist op dat WK, met 1 van de mooiste doelpunten ooit gescoord op een WK, de snoekduik-kopbal van Robin van Persie. Danny was er bij!
        Dat de Nederlandse ziekenhuizen en artsen hem eigenlijk al hadden opgegeven was geen reden voor Danny om niet door te zoeken naar beter worden, om te strijden. In de wereld zou iemand hem een kans geven , en daar ging hij meer dan 100% voor. Alles voor jullie gezin. Dat zo veel mensen hem daarbij hebben geholpen geeft aan hoe graag mensen Danny wilden zien genezen, samen hoop en geloof hadden dat het hem ging lukken. Dat kwam door zijn energie, zijn manier van vragen , en vooral ook door zijn manier van geven van warmte, energie en geloof in “ik kan het”. Hij is daarin een voorbeeld. Ik heb genoten van Danny. Ik ben blij dat ik met hem heb beleefd wat mogelijk was. Ik wens jullie een altijd voortdurende warme en liefdevolle gedachte aan Danny. Het ga jullie goed.
        Jan Posma, Rotterdam 8 april 2017.

        Jan Posma - Rotterdam
        8 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 55   |   niet OK
        Slechts 1 keer heb ik je mogen ontmoet, tijdens een Spieren voor Spieren bijeenkomst. Waarbij alle aanwezigen een rondleiding kregen door het ziekenhuis om te zien waar de stichting nu mee bezig was.

        Ik, net afgestudeerd en beginnend aan mijn eerste baan als marketeer, was ook mee. We kwamen aan de praat en jij bleek als marketeer te werken bij UNit4, ook een betrokken relatie van Spieren voor Spieren.

        Het gesprek is mij zo bijgebleven omdat ik het zo opvallend vond dat jij, toch al even meedraaiend op de arbeidsmarkt, mij niet behandelde als 'broekie'. Je vroeg geïnteresseerd, was sympathiek en begaan! Jouw kennis wilde je direct met mij delen zonder daarbij belerend te zijn, een verademing na tig ontmoetingen waarbij ik als ‘minder’ werd benaderd.

        Niet veel later nodigden wij – als bedrijf – de toen aanwezigen van Unit4 uit voor een relatie evenement. Je collega Mylene, vertelde ons toen dat jij er helaas niet bij kon zijn i.v.m. je ziekte. Vanaf die tijd ben ik je verhaal blijven volgen. En met diepe bewondering! Wat een strijdlust had jij. Om die rotziekte te overwinnen voor je zelf en je gezin. In alle video’s en verhalen las ik die mooie eigenschappen weer terug.

        Bedankt dat ik je heb mogen ontmoeten. Mijn oprechte deelname voor je vrouw Charlotte, en kinderen Floris en Isabelle.

        Amanda Wetter - Woerden
        5 april 2017

        Deel deze pagina:

      • 14-9-2016
        reactie 54   |   niet OK

        Ik ga je missen gozer... Dankbaar dat ik je heb mogen hebben als vriend.


        Marcel Vader - De Meern
        24 maart 2017

        Deel deze pagina:

      • een herinnering voor Charlotte en je kinderen
        reactie 53   |   niet OK
        Wat moeilijk om een aanhef te schrijven..
        Tot 1 juni 2008 had ik nog nooit van je gehoord en dat zal ook omgekeerd zo zijn. Op die dag echter begonnen we allebei aan een nieuw avontuur in ons werkende leven: allebei bij Unit4 Business Software bij hetzelfde onderdeel 'Wholesale & Distributie'. Jij als Marketeer onder Jeroen Filippi en ik als Teammanager onder Maurice Laan. Omdat we op dezelfde dag begonnen hadden we zeker in die eerste periode geregeld met elkaar te maken, omdat we hetzelfde inwerkprogramma doorliepen en omdat we beiden voor hetzelfde onderdeel binnen Unit4 werkten en ook wel een leuk klik hadden (zoals je die met velen had).
        Dat werd aangemoedigd door een zelfde passie voor sport in het algemeen en ook daarbuiten hadden we de nodige aanknopingspunten. Na circa een jaar kwam je met de overstap naar de centrale marketing afdeling onder wederom Jeroen wat verder weg werken (wel nog altijd in Sliedrecht). Daar waar we elkaar tegenkwamen (kantine, wandelgang of bij een wedstrijd van Oranje) maakten we altijd een praatje. Dat werd extra aangemoedigd, omdat we allebei in dezelfde jaren (2009 en 2012) de grootste verrijking in onze levens hebben opgedaan, nl. de kinderen.
        In dezelfde volgorde eerst een jongen en toen een meisje en heel herkenbaar alle fasen die we zo'n beetje gelijktijdig meemaakte met dat kleine spul. Uit alles wat ik van die gesprekken herinner kan ik nog goed herinneren hoe begaan jij was met je gezin.

        En toen ineens kwam het bericht van je ziekte. Ongelofelijk wreed en onrechtvaardig. Maar meteen viel ook op hoe ontzettend strijdvaardig en positief je daaronder was. Een voorbeeld voor hopelijk velen om op zo'n manier een dergelijke zware last/lijden te moeten dragen. Wat een diep respect voor diezelfde strijdlust die er voor gezorgd heeft dat je nog zo lang tegen de stroming in je geluksmomenten hebt gepakt met je meest dierbaren.
        In die periode is ons contact nihil geweest. Vanaf die periode heb ik je op een afstand gevolgd, via Mylene, andere collega's en facebook hoorde ik op hoofdlijnen hoe het met je ging. Ongeveer een jaar geleden, moet zo rond deze tijd zijn geweest, trof ik je bij toeval in de kantine in Utrecht waar je samen met Edo-Jan zat en waarbij ik bij jullie ben aangeschoven. De strijdlust was onverminderd en ik kon merken dat ik iemand tegenover me had die in 2,5 jaar tijd voor minimaal het 10-voudige aan levenservaring had opgedaan. De humor was nog als altijd ruimschoots aanwezig waarbij ik kon merken dat je heel anders in het leven stond als een paar jaar daarvoor. Ik kon merken dat je ondanks de pijn en slechte momenten die je toen geregeld had, dat je als een rijk mens leefde. Rijk in de zin van ervaring, diepgang, dat soort dingen. Ik kreeg de indruk dat je al zoveel uit je eigenlijk nog korte leven gehaald had, waar doorgaans mensen in 80 jaar leven nog niet eens aan toe komen.
        Zover ik dat kan beoordelen iets waar jouw geliefden ontzettend trots op mogen zijn en hopelijk ook een stuk troost kan bieden in het gapende gat wat je voor hun hebt achter gelaten.
        Wat fijn dat ik je heb mogen meemaken en bedankt voor wat je aan het leven hebt bijgedragen!
        Mijn oprechte deelname voor Charlotte, Floris en Isabelle.

        Eric Muizelaar

        Eric Muizelaar - Arnhem
        23 maart 2017

        Deel deze pagina:

      • Anouk Stolwijk
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Anouk Stolwijk - Amsterdam
        18 maart 2017
        reactie 52
      • Zo trots op jou!
        reactie 51   |   niet OK

        Lieve Danny,

        Ik weet het nog als de dag van gisteren… Ruim drie jaar geleden stond ik aan jouw bureau en vroeg of je mee ging lunchen. Je zei dat je je niet zo lekker voelde. Je had al een tijdje weinig eetlust en zou een afspraak met de dokter maken. Kort daarna kwam het vreselijke nieuws, je had kanker! Terwijl je allerlei onderzoeken onderging nam je gelijk het heft in eigen hand. Je ging op zoek naar mogelijkheden om te blijven leven! En dat heb je tot het allerlaatste moment nog gedaan.

        Toen we hoorden dat er een behandeling mogelijk was in New York maar dat die veel geld zou kosten zei ik dat ik je zou helpen dat geld bij elkaar te krijgen. Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling. Dat moest ook, er was geen tijd te verliezen. We richtten de Stichting op en vroegen hulp bij collega’s en via ons netwerk. Al snel was ook de media op de hoogte en kwam je in de uitzending van Hart van Nederland. De telefoon stond roodgloeiend tot laat in de avond. Mensen die met jullie meeleefden en mensen die acties op wilden starten zodat je de benodigde drie ton binnen zou halen. Het was bijzonder te zien dat je zoveel mensen had geraakt met je verhaal.

        De donaties stroomden binnen, veel donaties. Eén reactie raakte me in het bijzonder; een wildvreemde man stuurde mij gewoon via de post een envelop met daarin 100 euro in aluminiumfolie gewikkeld met een persoonlijk briefje erbij. Het briefje heb ik nog. Wat had je bij iedereen losgemaakt! Binnen no-time was er genoeg geld binnen zodat je naar New York kon. Met een paar collega’s zijn we je als verrassing gaan uitzwaaien op Schiphol. Je was hoopvol, strijdbaar, de operatie moest gewoon lukken. De nacht van de operatie kon ik niet slapen. Ik wachtte op bericht. Midden in de nacht stuurde Charlotte me een appje dat de operatie was geslaagd. Wat waren we blij!

        Je ging echt genieten van elke dag en ‘spaarde geluksmomentjes’. Intussen benaderden mensen ons die in vergelijkbare situaties zaten; ze wilden hun verhaal kwijt, of hadden vragen aan je. Het deed me beseffen dat je een inspiratiebron voor ze aan het worden was. Ondanks dat je het zelf heel zwaar had probeerde je ze te helpen en deelde jouw ervaringen met hen. Hier moesten we iets mee doen. We verzamelden alle informatie en ontwikkelden het platform Hope4Life. Tijdens de uitzending van Pauw lanceerde je het platform zodat alle kennis die je had opgedaan gedeeld kon worden met mensen die het nodig hadden. De redactie had een taxi geregeld en jij, Charlotte, Mathieu, Edo-Jan en ik gingen naar de Westergasfabriek. Je was zenuwachtig, had je wel het goede overhemd aan? Hoe zou het gaan? Na een make-upje en een kennismaking met de overige tafelgasten startte de uitzending. Wat waren wij trots op jou! Wat deed je het goed! Je zenuwen leken verdwenen, je sprak gemakkelijk en overtuigend. Charlotte zat naast me te stralen en werd in het zonnetje gezet als jouw steun en toeverlaat. En terecht! Zonder haar was dit niet gelukt. Na de uitzending waren we opgelucht, zaten we vol adrenaline en waren we apetrots. De foto die toen is gemaakt koester ik voorgoed.

        Jouw 34e verjaardag hebben we met jouw vriendengroep gevierd. Jullie hadden er een thema-avond van gemaakt, compleet met een Big Apple-taart en het lied New York op de achtergrond terwijl we een fles champagne open trokken en de kinderen vuurwerk afstaken. Je had voor iedereen een kadootje gekocht met een persoonlijke boodschap. Je gaf mij diezelfde foto van de uitzending, de achterkant volgeschreven met jouw lieve woorden. Hij staat ingelijst op mijn kast.

        Het ging op en af met je, tot je begin januari hoorde dat je lever zich aan het begeven was en er geen behandeling meer mogelijk was. Met de weinige energie die je had nam je afscheid van iedereen. Vrijdag 3 maart kreeg ik een appje. Of 17.00 uur schikte. Anders kon het ook de week erna, dat was geen probleem zei je. Natuurlijk ging ik gelijk naar je toe. Het was zo fijn je te zien, maar ook moeilijk te zien hoeveel pijn je had. Je vroeg steeds hoe het met mij ging en had ondanks de pijn nog steeds een glimlach op je gezicht. Ik heb nog een kruik en drinken voor je gemaakt, de gordijnen dichtgedaan en de lichtjes aan. Het was fijn nog een moment echt samen te hebben. Tot het moment kwam dat we afscheid moesten nemen. Hoewel ik beter wist zei ik nog ‘tot een volgende keer Dan!’. Woensdagochtend belde Mathieu me met het verdrietige nieuws dat je was overleden.

        Lieve Dan, door jouw optimisme, vechtlust, doorzettingsvermogen en liefde voor Charlotte, Floris en Isabelle ben je een inspiratie geworden voor velen. Je leeft in veel mensen voort, ook in mij.

        Je hebt mijn leven in elk geval echt rijker gemaakt. Bedankt voor alles Danny, ik zal je nooit vergeten!

        Liefs en dikke knuffel,
        Mylène


        Mylene Baggerman - Alblasserdam
        17 maart 2017

        Deel deze pagina:

      • Rasoptimist
        reactie 50   |   niet OK
        Lieve Danny,

        Ik ben dankbaar dat ik je heb leren kennen en dat ik jou in je zware ziekteproces een heel klein beetje heb kunnen en mogen steunen. Je liet me met regelmaat weten steun te hebben aan onze gesprekken. Het raakte me dat je bij elk kontakt dat we hadden ook altijd naar mij informeerde. Jij vond dat logisch, een mensenmens met een heel groot hart. Een rasoptimist, die zoveel gaf aan anderen en zo intens kon genieten van kleine dingen. Lieve Danny, ik heb dingen van je geleerd en met jou ervaren die voor altijd van waarde zullen zijn in mijn verdere werk en leven. Charlotte, Floris en Isabelle, jullie hebben een fantastische man en vader. Lieve Danny wat zal je in dit aardse bestaan gemist worden maar je laat zoveel na dat je voortleeft in heel veel mensen.
        Liefs Michèle Hamel
        HDI Bilthoven

        Michèle Hamel - Bilthoven
        16 maart 2017

        Deel deze pagina:

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering