gedenkplaats van

Enzo Groeneveld

09-05-199521-10-2016
      Onze dappere Enzo, mijn kleine strijder en lieve broer is te vroeg en veel te jong overleden

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • 21-10-2017
        reactie 87   |   niet OK
        “Wat is rouw?” vroeg de mier.

        De vlinder keek naar de lucht. Hij schraapte zijn keel.

        “Rouw is stilstaan bij de pijn die je voelt om iets dat er niet meer is” zei de vlinder. “Rouw is het doorleven van verdriet, aandacht voor iets dat je eigenlijk het liefst voor altijd zou vergeten maar toch tot op het bot wilt blijven herinneren , maar dat gewoon te erg en te groot is”

        Hij stond op en vouwde zijn vleugels wijd open. De zon keek toe en hield zijn adem in. De lucht keek mee.

        “Rouw is een periode waarin je jezelf helpt over iets heen te komen, door er helemaal in te gaan zitten. Op jouw manier.”

        De mier dacht na.

        “Kun je rouw fout doen?” Hij keek ongemakkelijk. De mier wist niet zeker of hij er geschikt voor was want hij had het nooit gedaan, en zo ja, of er dan iets zou gebeuren. Het leek hem eng.

        “Oh nee” zei de vlinder, “oh nee zeg, ónmogelijk! Jouw rouw is jouw rouw. Er zijn geen regels voor iets dat zó persoonlijk is. Het is jóuw verwerking van jóuw gevoel van verlies, en dat moet je dus ook op jouw manier doen. Rouw is niet als een dansje met bepaalde passen die voor iedereen hetzelfde zijn. Rouw, is van jou.”

        Hij ging weer zitten en keek de mier aan.

        “Rouw is van niemand anders dan degene die het voelt.”

        De mier keek naar de grond. Hij had ineens behoefte aan rouw. Zomaar. Voor alles wat hij ooit had weggestopt en toch altijd stiekem met hem meeliep, waarheen hij ook ging. Het moment was daar.

        Hij keek naar de lucht, die op zijn manier rouwde. Het was misschien wel de mooiste rouw ooit. Uitbundig, kleurrijk, prachtig. En heel, heel persoonlijk.

        Terwijl het voorzichtig donker werd, had de mier voor het eerst in zijn leven tijd voor rouw. Hij sloot zijn ogen en zuchtte diep.

        Er was volkomen stil.

        Tekst: Marnix Pouwels

        Ik denk zo vaak aan je lieve Enzo, je lach, je kracht en alle momenten dat we hebben genoten en beleefd.
        Knuffels tot aan de hemel
        x Sas


        Saskia Groeneveld - Hoofddorp
        21 oktober 2017

        Deel deze pagina:

      • Johan Rijpstra
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Johan Rijpstra - Velserbroek
        17 oktober 2017
        reactie 86
      • 21-04-2017
        reactie 85   |   niet OK
        Een half jaar, een half jaar dat jij niet meer bij ons bent.
        Het leven vouwt zich om ons heen met veel warmte en liefde, lieve mensen en heel veel steun maar wel met een enorm, soms niet te bevatten, gemis.
        Stapje voor stapje het leven waarin jij niet meer aanwezig bent toelaten valt zwaar. Je niet meer zien op je stoel achter de computer, achter de televisie in de caravan, aan de bar in het blijcafe, op je fiets, lekker ontspannen bij ons op de bank een taartje eten....je grappen, je gezichten, je commentaar en je lach.
        We doen het, we gaan verder, natuurlijk, wij doen dat gene wat jij niet hebt kunnen doen, die noodzaak voelen wij. Het leven omarmen en plezier hebben.
        Tycho die zijn theorie heeft gehaald, in 1 keer. Je zou zo trots zijn geweest op je broer. En ik zie zomaar je lach op je gezicht. Genieten van anderen, dat kon jij als geen ander.
        Jij gaf ons leven op een speciale manier kleur, je gaf kracht en zoveel plezier. en nog steeds.....
        We missen je en denken aan je.met zoveel dankbaarheid
        Altijd

        Sas Groeneveld - Hoofddorp
        20 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Isabella  Visser
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Isabella Visser - Purmerend
        31 maart 2017
        reactie 84
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 83   |   niet OK
        Lieve Enzo,

        Er zijn zoveel herinneringen aan jou.
        Wij leerden elkaar kennen toen je in de brugklas op Heliomare kwam.
        De beeldendevorming lessen waar jij niet heel erg dol op was maar wel telkens mooie werkstukken hebt gemaakt. Zoals de mooie vogel die in je kaart is verwerkt.
        Je gevoel voor humor deed mij altijd glimlachen.
        De werkweek in Arnhem waar we heel veel plezier hebben gehad.
        De assistentes die jou altijd heel graag hielpen met verzorgen omdat je altijd van die gezellige verhalen over je broer had en de leuke dingen die je op de camping mee had gemaakt.
        Toen mocht ik een paar keer bij jou thuis oppassen als je vader en moeder bij de voetbal gingen helpen.
        We gingen dan koken, jij recepten opzoeken en een boodschappenlijstje maken en dan de boodschappen doen.
        Ik zal nooit vergeten dat we pizza gingen maken, het ging niet helemaal goed maar we hebben veel plezier gehad.
        En dit zijn nog maar een paar herinneringen aan jou.
        Lieve Enzo wat missen we je ontzettend...........
        Veel liefs, Monique

        Monique Tausent - Heemskerk
        7 januari 2017

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 82   |   niet OK

        Nancy Schoots - BEESD
        7 januari 2017

        Deel deze pagina:

      • Mieke de Vries
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Mieke de Vries - Beverwijk
        29 december 2016
        reactie 81
      • Mieke de Vries
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Mieke de Vries - Beverwijk
        29 december 2016
        reactie 80
      • Foto
        reactie 79   |   niet OK

        Saskia Groeneveld - Hoofddorp
        25 december 2016

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 78   |   niet OK
        Lieve Enzo,

        Ik lees nu pas op jouw facebookpagina dat jij er niet meer bent.
        Dat vind ik héél erg. Ik heb jou als klein jongetje een paar keer gezien, samen met je (net zo schattige) broertje Tycho. Ik ben het nichtje van Melvin en ik zag jou buiten spelen met de jongens in de Arnoldystraat in Haarlem.

        Ik mocht jou helpen, omdat je graag wilde voetballen met de andere jongens in de straat en ik mocht toen even jouw zware tas met het beademingsapparaat tillen, je slangetje begeleiden. Wauw, dat vond ik toen gaaf om te doen. Er als kind helemaal niet bij stil gestaan, dat jij misschien niet zo oud zou worden. Ik behandelde je gewoon zoals de anderen, je was alleen wat sneller moe.

        Je hebt onbewust toch een behoorlijke indruk op mij achter gelaten, want ik kan je nog heel goed herinneren. Ik vroeg aan jou 'Wat doet dat slangetje dan? En wat gebeurt er als je hem er af haalt?' En jij deed dat gewoon even voor, hoor. Niks geks of engs aan. Wat een leuke jongen was jij!

        Ik hoop dat je heel veel plezier hebt gehad in de jaren dat ik jou niet meer heb gezien en dat je veel mooie herinneringen hebt mogen maken met papa, mama en je broer.

        Lieve Enzo, rust zacht.

        Van Jennifer, het nichtje van Melvin Vos.

        Jennifer Leijen - IJmuiden
        22 december 2016

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie