gedenkplaats van

Hans van Rijnberk

30-08-195910-09-2016
      Voorgoed uit ons midden,
      maar niet uit ons hart.
      Groot is het gemis,
      mooi zijn de herinneringen die blijven.
      Zonder jou is alles anders.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Uitgesproken bij de uitvaart van Hans, onze studievriend
        reactie 56   |   niet OK
        Davy en ik kennen Hans en Elly sinds ons eerste studiejaar. Davy leerde Elly kennen in zijn introductiegroepje. Ze bleken beiden biologie te gaan doen. En Hans was degene in Davy’s biologiegroep die als beste de vele organismes kon ontleden en teken... zo konden de anderen zich toewijden aan het eten van tompoucen waarna ze nog snel even de tekening van Hans overnamen. We schrijven 1979. En nu, zoveel jaren later, hebben we van alles met elkaar meegemaakt.
        Samen op vakantie, met zoveel mogelijk meerijders in een Japans minibusje. Hans bood aan óók een stuk te rijden, maar omdat de Franse afritten nogal abrupt zijn... maakten we mee dat we langzaam kant over kant de dijk af rolden, waarna de pompiers ons kwamen redden en de vakantie alsnog kon beginnen op een door hen aangeraden camping in Gérardmer.
        We maakten mee hoe Hans verlangde naar kinderen en vlak nadat we gezamenlijk met hoogzwangere Elly naar de Apenheul waren geweest, werd hij een apentrotse vader. Hans sprak vaak met ons over zijn kinderen en over alle wensen die hij voor hen had.
        We maakten mee hoe zijn bedrijf ontstond en hoe spannend het was dat grote spelers interesse hadden in zijn software. Het was wel erg hard werken, zeiden we weleens tegen elkaar. Druk druk druk. Maar hij hield vol, en bouwde het bedrijf uit.
        Voor mij was heerlijk om te zien hoe Elly en Hans konden levensgenieten samen, waarbij wij soms ook mee mochten doen – samen uit ontbijten bij V&D met notentaart of barbecuen in de tuin.
        En Hans was gul – en zijn stem kreeg dan die speciale klank... als hij je uitnodigde om de allergrootste ijscoupe van il Mulino te nemen, die met de caramelsaus en de slagroom en de bonbons!
        Hans zorgde ook graag dat iedereen mee kon doen - toen ik niet goed kon lopen duwde Hans geduldig mijn rolstoel over de Floriade… maar bijvoorbeeld ook, als ze het met zijn drieën hadden over een onderwerp uit de biologie, zorgde Hans vaak dat ook ik het gesprek kon volgen…
        Zorgzaam en professioneel vond ik hoe Hans tot in detail uitzocht waar en hoe Elly het beste geopereerd kon worden.
        Zorgzaam voor zijn familie en vrienden, voor zijn ouders als hij erheen reisde met een lekkere pan eten.
        En altijd was Hans degene die het meest probeerde om iedereen het bijzonder naar de zin te maken. Gemiddeld kreeg, als we langskwamen, elk lid van het gezelschap een ander drankje bijvoorbeeld. Als iemand ergens trek in had, werd er desnoods nog even wat lekkers gehaald bij het benzinestation.
        Hij sprak ook vaak over zijn zorgen, over de maatschappij, de rare dingen die mensen uithalen of denken, en ook over de diverse mensen waar hij zorg voor droeg. Maar hij kon deze dingen ook juist relativeren… ergens moest het misschien toch goed voor zijn.
        Altijd had hij aandacht en een warm welkom, ook voor ons. Ruim een week geleden kwam ik hem nog tegen op de fiets. Die ontmoeting koester ik – een moment opnieuw van warmte en belangstelling. En even later fietste hij verder... we zouden binnenkort wat afspreken. Ik had niet kunnen denken dat dit onze volgende afspraak zou zijn, in plaats van een tuinfeest of een bezoekje met een lekkere pot thee. We zullen je missen, Hans. Je gulle lach, je nabijheid. We hebben het goed gehad met je! Dankjewel.

        Karen Gerritsen - Amersfoort
        7 november 2016
      • Bedankt
        reactie 55   |   niet OK

        Elly Langewis - Utrecht
        15 oktober 2016
      • Hans Bogers
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Hans Bogers - Steenwijk
        8 oktober 2016
        reactie 54
      • Hans
        reactie 53   |   niet OK
        Dear Elly,

        I was shocked and very sad to learn of Hans - I can only wish you and your family every strength. Hans was always a pleasure to be with, and he had an infectious enthusiasm which endeared me to him. His project with the peppered moths never came to full fruition but nevertheless I recall it all with great affection; they were great times in the woods and in the lab in and around Leiden. The thought of not bumping in to Hans again is indeed shocking and we will I know all miss his vitality and zest for life.

        Met vriendelijke groeten, Paul [now in Cambridge]

        Paul Brakefield - Cambridge
        5 oktober 2016
      • Afscheidswoord bij de uitvaart van de buren in Tirol
        reactie 52   |   niet OK
        lieve Elly, Lotte, Sil, Justus, familieleden, vrienden en bekenden,
        Namens de buren van Elly en Hans wil ik een kort afscheidswoord richten tot jullie.
        Hoe verdrietig om hier te moeten staan en afscheid te nemen van Hans Van Rijnberk, onze buurman van de Tirol.
        Verschillende emoties, verdriet, ongeloof, boosheid, onmacht, buitelen over elkaar heen als je je realiseert dat Hans niet meer door de Tirol zal lopen en "Ho-oi" zal roepen als hij langs loopt.

        We zitten van de week bij elkaar en hebben het over Hans die, naar onze mening, in ieder geval het record houdt als het gaat om meters maken in de Tirol. Ik hoor Elly als zeggen 'niet zo moeilijk als je kantoor houdt in dezelfde straat waar je woont', maar toch... dat record neemt niemand hem meer af.

        Ieder van ons heeft Elly en Hans leren kennen via de kinderen. En dat typeert Hans onder andere voor ons. Hij was zo betrokken op hoe het ging met de kinderen. Met name de jongens uit de straat bewaren goed herinneringen aan lunchen met Hans en zijn gesprekken met hen.
        Elly en Hans namen ook menigmaal onze kinderen een weekendje mee naar de Eemhof, altijd hetzelfde huisjespark, want dat was lekker vertrouwd.

        Hans is ook geen man van de koetjes en kalfjes. We denken aan de eindeloze gesprekken over de scholen van onze kinderen en wat de beste aanpak zou zijn voor je kind. Hans kon zich flink druk maken over het pedagogisch (on) vermogen van sommige leerkrachten.
        Ook dat typeert Hans. In gesprek met hem ging je altijd meteen de diepte in. En als jij, Elly, je ook in de diskussie mengde, spatten de vonken er soms van af.

        Zo betrokken als Hans was bij het wel en wee van de kinderen, zo zorgzaam was hij ook voor anderen. Het afgelopen jaar heeft hij Lanny en Frank vaak bijgestaan in het regelen van de zorg voor Frank en bood hij Lanny een helpende hand als Frank gevallen was. Zij zijn Hans daar zeer dankbaar voor.

        Elly, wij hebben het altijd zeer gewaardeerd dat we altijd welkom waren als we achterom kwamen (aanbellen bij de voordeur was niet handig, want dan stond je minutenlang te wachten totdat de sleutel eindelijk gevonden was..) en we, wijnliefhebbers die de meesten van ons zijn, van Hans een glaasje aangeboden kregen en even bij konden praten.

        Lieve Elly, weet dat onze deur voor jou en de kinderen open staat en we met liefde herinneringen ophalen aan Hans en ons leven in de Tirol.

        Inge van Steenis - Utrecht
        1 oktober 2016
      • Franca Zeegers
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Franca Zeegers - Den Haag
        1 oktober 2016
        reactie 51
      • Klasien Postma
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Klasien Postma - Amersfoort
        29 september 2016
        reactie 50
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 49   |   niet OK
        Lieve Elly, Lotte en Sil,
        Wat een plotseling en enorm heftig verlies! Ik heb Hans maar een paar keer gezien en hij kwam op mij over als een hele lieve, slimme en zorgzame man. Jullie zullen vast heel heel trots op hem zijn. Ik wens jullie heel veel sterkte bij het verwerken van dit grote verlies. En weet mij te vinden zodra je dat wilt, voor een kop koffie of iets anders. Ik woon vlakbij.
        Heel heel veel sterkte, liefs,
        Renée

        Renée Filius - Utrecht
        25 september 2016
      • Samenwerken
        reactie 48   |   niet OK
        Beste Familie,

        Wij hebben Hans sinds een jaar leren kennen via ons werk. We waren bezig om een mooie samenwerking op te zetten om een machine te ontwikkelen. Wij hebben hem leren kennen als een intelligente en bevlogen persoonlijkheid. Dan sta je toch met kippevel als je opeens zo'n bericht tot je krijg.......Wij wensen jullie heel veel sterkte met de verwerking van het verlies van Hans en hopen dat jullie dit een goed plekje kunnen geven.

        Namens Seed Processing Holland BV - Enkhuizen.
        Arjan Kunst

        Arjan Kunst - Spierdijk
        23 september 2016
      • Voorgelezen bij de uitvaart
        reactie 47   |   niet OK
        Ik wilde graag beginnen op de manier waarop ik mijn gesprekken met mijn vader altijd begon: ‘He pap’.
        Papa begon vaak met: ‘Hoi meis’.

        De afgelopen dagen is het woord ‘onwerkelijk’ veel door mijn hoofd heen gegaan. Ik kan het maar moeilijk bevatten dat het voortaan stil zal blijven als ik zeg: ‘He pap’.

        Mijn vader stond altijd voor mij klaar. En niet alleen voor mij, maar voor iedereen. Naast alle tijd die hij in zijn werk stopte, twijfelde hij er niet over om in te springen als mensen hem nodig hadden. Maar als ik iets vroeg, maakte hij altijd tijd. Twee weken terug stelde ik hem een vraag over een statistische analyse die ik moest doen voor mijn stage. Ik kreeg meteen reactie; meerdere mailtjes en telefoontjes op die dag en de dagen erna, en zelfs op zijn verjaardag hebben we zitten puzzelen over wat de beste aanpak zou zijn. Gisteren zag ik dat ik nog een voicemail had van mijn vader, van toen hij me belde omdat hij weer een nieuw idee had voor de analyse.

        Mijn vader was heel erg trots. Op mij, op Sil, op mama. Je kan het aan zijn gezicht zien als hij trots is, dan kijkt hij heel gelukkig. Hij kijkt normaal ook vrolijk, maar dat is anders. Ik heb wel eens tegen mijn vader gezegd, toen hij gewoon tv zat te kijken, ‘waarom kijk je zo blij?’. Zijn antwoord: hij keek niet blij, dat was gewoon zijn neutrale gezicht. Zijn neutrale gezicht is een glimlach. Maar als hij trots is, dan kan je aan zijn ogen zien dat hij aan het glunderen is. Zo keek hij vaak naar mij, toen ik mijn diploma kreeg, toen hij hoorde dat ik een positie voor een PhD had gevonden, maar ook als we gewoon aan het praten waren. Regelmatig kwam ik een avondje eten bij mijn ouders en dan eindigde we meestal samen achter de computer, waar we elkaar op youtube tot laat in de avond leuke muziek lieten horen en filmpjes lieten zien. Dan glunderde hij ook vaak.

        Ik ben ook heel trots op mijn vader. Op wie hij was, en wie hij voor mij nog steeds is. Ik zal hem op zo veel momenten in mijn leven heel erg moeten missen, maar ik kan wel zeggen dat ik heel trots ben dat ik zijn dochter ben en dat hij mijn vader is.
        En daarom wil ik afsluiten op de manier waarop mijn vader ieder gesprek en ieder mailtje met mij afsloot:
        Ik hou van jou en ik ben beretrots. Liefs.

        Lotte van Rijnberk - Utrecht
        23 september 2016

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering