gedenkplaats van

Irene Wentink

26-03-195909-03-2016
      Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Piet en Joke van der Zwaag
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Piet en Joke - Joure
        17 maart 2016
        reactie 28
      • Lieve Mama
        reactie 27   |   niet OK
        Lieve Mama, Ma, Mam, Moes, Moe, Muts, Moesje, Moeke, Moeders, Oma en alle andere namen die we je in de loop der jaren met liefde hebben gegeven. Hieronder de toespraak die ik afgelopen dinsdag bij je dienst heb gegeven.

        Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen.
        Deze uitspraak hoorde ik een aantal weken geleden voor het eerst toen ik bij Ma was in Demeter. We waren in de huiskamer en ze vertelde dat ze een fijne dag had gehad. Ze voelde zich goed, had gezellige visite gehad, een goed gesprek met een vrijwilliger en had ook nog eens heerlijk gegeten net. "Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen", zei een andere bezoeker. "Precies", zei ze, en morgen had ze misschien nog wel zo'n mooie dag.
        De afgelopen tijd heb ik veel nagedacht over die uitspraak. En ik ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat hij volledig klopt met betrekking tot onze moeder. Want zij was ontzettend goed in het ophangen van haar eigen slingers, in het mooier, makkelijker, waardevoller en leuker maken van haar eigen leven met behulp van anderen. Ze wist precies welke slinger ze op welk moment daarvoor nodig had. Dat is iets wat ik altijd heb bewonderd in haar. Dus vandaag, op de dag dat wij afscheid moeten nemen van haar, wil ik jullie allemaal iets vertellen over mijn moeders slingers. Over de dingen en de mensen die haar leven mooier, makkelijker, waardevoller en leuker maakten.
        Haar kinderen waren haar trots. Een zwemdiploma, een melktand eruit, een leuk nieuw vriendje of vriendinnetje, een nieuwe baan of een behaald examen, mijn moeder werd er dolgelukkig van. Het moest meteen worden gevierd en, bovenal, gedeeld met iedereen die het wilde horen. Zo is het gebeurd dat ik mijn moeder een foto stuurde via whatssapp van de auto die ik misschien wilde kopen, mocht ik de week erna mijn rijbewijs halen. Een half uur later stond die foto op mijn moeders facebook omdat ze zo verschrikkelijk trots was dat ik op mijn 32e eindelijk mijn rijbewijs zou gaan halen. Die auto heb ik toen noodgedwongen maar gekocht, want het stond al op facebook dus ik kon er niet meer onderuit. En ik rijd er nog steeds in, dus blijkbaar had ze ook al verstand van auto's.
        Misschien nog gekker dan op haar kinderen was ze op haar kleinkinderen. Ik herinner me de dag dat Lenneke en Frans kwamen vertellen dat ze voor het eerst oma zou worden. Ma was uitzinnig van vreugde. Ze heeft gejuigd, gehuild en geschreeuwd: ik word oma! Het enige moeilijke vond ze dat ze het nog niet meteen aan iedereen mocht vertellen. Nouja, aan opa en oma dan, vooruit dan maar, zei Lenneke. Toen ze het eindelijk aan iedereen mocht vertellen, heeft ze volgens mij haar hele telefoon afgespeurd naar mensen die ze kon bellen om het te zeggen, zo blij was ze. Feline werd geboren toen Ma op pad was voor het zeilen. Maar in no-time was ze bij Lenneke en Frans in het ziekenhuis. En daar had ze Feline voor het eerst vast. Later zei ze over dat moment dat het misschien wel het gelukkigste moment van haar leven was. Nog mooier dan het zelf krijgen van een kind. Dat Lukas onderweg was, heb ik van mijn moeder gehoord en niet van Lenneke of Frans. Ma had toestemming gekregen om mij dat te vertellen, omdat Len en Frans goed begrepen hoe fijn ze het vond om dat geweldige nieuws te delen.
        Woensdag was oppasdag, de leukste dag van de week. Ma had een hele kinder-uitzet voor Feline aangeschaft en kwam om de haverklap met een nieuwe knuffel, een puzzel of iets anders waar Fe mee kon spelen. 'Van de kruidvat, in de aanbieding dus dat kan best' zei ze altijd als ik haar vroeg of al die spullen misschien niet een beetje veel waren. Als ze iets zag voor Feline of Lukas wat ze leuk vond, kon ze het onmogelijk laten liggen. Want haar kleinkinderen, of zoals Ma zei: oma's poppetje en oma's mannetje, waren haar alles.
        Later, toen ze het niet meer alleen afkon op woensdag, mocht ik helpen. En wat was het fijn om te zien hoe ze ervan genoot. Het liedjes zingen, het eindeloos voorlezen van dezelfde boekjes en het maken van dezelfde puzzels, omdat Feline er niet genoeg van kon krijgen, elke keer genoot Ma ervan alsof het de eerste keer was. Het fijnste vond ze om Feline uit bed te halen na het middagslaapje . Fe werd wakker en riep dan: "oma, waar ben je" en Ma kwam dan snel en zei dan "hier ben ik liefie, heb je lekker geslapen?" En Feline was dan altijd zo blij om oma te zien. En wat zag ze ernaar uit om ook op Lukas te mogen passen. Eén keer hebben we dat kunnen doen in December. En wat me altijd bij zal blijven is dat Ma Lukas in haar armen had en ineens moest huilen en zei: Ik heb nu gewoon MIJN kleinzoon vast. Weet je wel hoe bijzonder dat is? En aan haar gezicht zag ik hoe bijzonder dat moment moet zijn geweest voor haar.
        Haar liefde voor zeilen was oneindig. Ze was vaste gast in onder andere Loosdrecht, Medemblik, Muiden en natuurlijk in Sneek. Gedurende het zeilseizoen was ze meer weekenden weg dan thuis. En als ze dan thuiskwam, was ze bekaf, maar vol met verhalen. Over de prachtige wedstrijden die ze had gezien, de wind, het water, de protesten die ze had behandeld en de geweldige mensen die ze had ontmoet en waarmee ze had gewerkt. Ze bleef dan maar vertellen. Over hoe de wind draaide en de boeien moesten worden verlegd op het laatste moment. De start moest worden uitgesteld en het afhandelen van de protesten wat langer duurde dan verwacht waardoor de prijsuitreiking weer uitliep. En ik heb van mijn leven nog nooit in een zeilboot gezeten, dus al deze terminologie komt van de verhalen van mama. Als ik het niet snapte, werd een en ander aan de eettafel uit de doeken gedaan aan de hand van plastic zeilbootjes en pijltjes met windrichtingen.
        Vriendschap was heel belangrijk voor Ma. En ik geloof dat ze een goede vriendin was. Ze was altijd erg begaan met haar vrienden en als er leed was, of juist vreugde, dan deelde ze dat ten volle. Als ik voor me kijk zie ik zoveel mensen waarvan ze gehouden heeft, en die van haar hielden. En dat vind ik heel mooi. Velen van jullie ken ik alleen van naam, of vanuit haar verhalen. Maar ze heeft van jullie allemaal genoten, en ik hoop dat jullie ook van haar genoten hebben. Wij, met z'n allen, waren haar slingers. En het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen.
        De laatste paar maanden waren niet makkelijk voor Ma. Ze was de regie over haar leven kwijt en overgeleverd aan een onoverwinnelijke vijand. Dat vond ze moeilijk want het druiste in tegen haar persoonlijkheid. Maar uiteindelijk geloof ik toch dat ze er vrede mee heeft gesloten en dat ze in rust en vrede is weggegaan van ons. Natuurlijk heeft ze daarbij veel hulp gehad. Van ons en van jullie, maar ook van de mensen die haar in de laatste weken hebben bijgestaan en verzorgd hebben. Ik wil daarom, ook namens mijn broer en zus, grote dank uitspreken voor alle verplegers, hulpverleners en vrijwilligers van Hospice Demeter. Wat jullie Irene en ons hebben gegeven, is met geen woorden te omschrijven. Dus ik beperk me maar tot een welgemeend: dank je wel, voor alles!
        Mijn moeder is er niet meer, en dat vind ik heel erg oneerlijk en moeilijk. Maar ik wil graag geloven dat haar bestaan ons iets gebracht heeft. Dat we iets van haar geleerd hebben. Dus laten we vooral van haar leren dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk. Hang je eigen slingers op, en maak van je leven een feestje. Net zoals Ma, ondanks alle tegenslagen, altijd heeft gedaan.
        Mama, we houden van jou. En we missen je.

        Femke - Maartensdijk
        17 maart 2016

        Deel deze pagina:

      • Agnita Dijkstra-Schnoor
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Agnita - Maartensdijk
        16 maart 2016
        reactie 26
      • Gelukkig hebben wij nog als vanouds kunnen lachen...
        reactie 25   |   niet OK
        Lieve Irene,
        De laatste keer dat ik van jou heb mogen genieten was in het Hospice.
        De laatste keer dat ik jou heb gezien hebben wij op onze ouderwetse manier gelachen.
        De laatste keer dat we samen waren keken de mensen om ons heen met een lach naar ons tweetjes omdat wij echt even alles konden vergeten, jij jou pijn en ik het besef dat jij er op enig moment niet meer zal zijn en dat besef kwam toch nog te snel.
        Lieve schat ( zoals ik jou natuurlijk op z'n Amsterdams gewoon bleef noemen) ook al zei je soms: 'ik ben je schat niet' als je boos was op alles en iedereen, jou spreuk en wijsheid hou ik vast en bij me : ' elke dag is een feest maar je moet wel zelf de slingers ophangen'.
        Je was voor mij een geweldig lieve collega en meer dan dat, rust zacht!
        Voor de familie wens ik jullie allemaal veel sterkte .........

        Astrid - Almere
        16 maart 2016

        Deel deze pagina:

      • Uit de Afscheidbijeenkomst
        reactie 24   |   niet OK
        Beste familie, vrienden en aanwezigen,

        Zoals jullie allen ongetwijfeld weten, kwam Irene vaak richting het Sneek om daar bij zeilwedstrijden te helpen. Lenneke heeft mij gevraagd of ik iets wil vertellen over Irene en de KWS.

        De Koninklijke Watersportvereniging Sneek is één van de grootste zeilverenigingen van het land, die geheel wordt gedragen door vrijwilligers; Elk evenement, of het nu op het Sneekermeer , IJsselmeer of elders plaatsvindt, kan alleen maar worden gedaan door de inzet van die vrijwilligers.

        Al jaren was Irene één van deze vrijwilligers: enthousiast, gedreven en betrokken.

        Irene is in 2000 bij de onze vereniging begonnen. Als umpire tijdens de Holland - Friesland teamwedstrijden in de Regenbogen. Vijf tegen vijf, met een rubberboot het water op, ondanks haar handicap. Zolang er maar een fatsoenlijke beugel bij de stuurkolom zat, om zichzelf vast te houden.
        De toenmalige voorzitter, Leo Pieter, vond echter dat ze ook meteen mee moest doen in de Sneekweek protestcommissie.
        En dat heeft ze gedaan.. Jaren lang! Zonder ooit een Sneekweek over te slaan. Ik heb haar als voorzitter vanaf 2005 met veel plezier elke keer daarvoor uitgenodigd, totdat haar lichamelijke conditie het helaas niet meer toeliet..
        Maar niet alleen voor de Sneekweek.

        Vele malen kwam ze met een blijde lach op het gezicht naar Friesland om bijvoorbeeld voor de Flits kids in het wedstrijdcentrum op 't Eiland de protestkamer te bemannen. Soms mopperde ze aan het begin van het seizoen even, omdat er weer een nieuwe laag schelpen op het pad naar de starttoren was aangebracht en haar rolstoel daar lastig doorheen wilde, maar ze was er wel!

        Ze kwam naar Sneek voor Nederlandse Kampioenschappen in bijna elke nationale klasse;
        voor Clubwedstrijden van de KWS;
        voor de MayDay Matchrace wedstrijden van de studenten als umpire;
        voor de Roekepôle wedstrijden van de skûtsjes;
        voor de jeugdklassen bij de Paas- en Pinsterevenementen;
        en zelfs bij de Delta Lloyd Regatta in Medemblik om in de Internationale Jury plaats te nemen.

        Geduldig, maar doortastend behandelde ze protesten. Altijd met grote inzet en met passie om elk conflict tot een goed einde te brengen.
        Liefst met veel uitleg, zodat iedereen tevreden de kamer verliet.

        Ze bleef studeren op de regels voor wedstrijdzeilen om een volgende keer weer beter te zijn.
        Om de lastige situaties in de Sneekweek, waar ze met zeven of acht andere juryleden van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in de weer was, tot een goed en doordacht einde te brengen.

        En niet alleen in de protestcommissie. Irene ging bij gelegenheid ook graag mee op het startschip om in het wedstrijdcomité mee te draaien.

        Soms dreef haar passie voor de regels haar te ver.
        Soms moesten we allemaal nog een keer nadenken voordat we haar begrepen.
        Maar altijd met grote bewondering voor haar inzet en haar enthousiasme.

        Onlangs heeft ze voor haar enorme inzet voor onze vereniging nog het KWS-vrijwilligersbord mogen ontvangen.
        Ik hoop dat we dat bord nog jaren in ons clubhuis mogen bewonderen

        Irene, in Sneek bij de KWS, gaan we je missen.

        Vaarwel!

        (Jos Spijkerman)

        Jos - Sneek
        16 maart 2016

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 23   |   niet OK
        Lieve Irene
        Wat hebben wij gelachen in Medemblik. Rust zacht
        Liefs Ellen

        Ellen - Brasschaat
        15 maart 2016

        Deel deze pagina:

      • De mooie herinneringen zullen blijven
        reactie 22   |   niet OK

        Je was helemaal nog niet klaar met het leven zei je een paar weken geleden. Je had zo graag nog langer willen genieten van je kinderen en kleinkinderen, waar je zo trots op was. Maar helaas hebben we het niet altijd voor het zeggen in het leven.
        Irene, ik zal de goede herinneringen altijd koesteren. Ik noem er een paar. Zo is er de herinnering aan 1996 toen je bij de winst van mijn gouden medaille in Atlanta aanwezig was. Het is fijn om dat soort mooie momenten te kunnen delen. In 2012 waren Jelcke en jij ook in Londen om te kijken bij de Paralympische Spelen en zaten we gezellig in hetzelfde hotel. Ook bewaar ik goede herinneringen aan mijn verjaardag in 2013 toen je Majken en mij de hele dag rondgeleid hebt bij de Sneekweek. Je hebt ons veel laten zien en alle ins en outs van de Sneekweek verteld, waardoor ik een enorm leuke verjaardag heb gehad.
        De laatste weken ben ik nog twee keer bij je geweest en toen ik de derde keer langs zou komen, was je te moe en belde je om de afspraak te verzetten. Helaas is er geen ander moment meer gekomen waarop we elkaar hebben gezien.
        Het spijt me erg dat ik dinsdag niet bij je afscheid aanwezig kan zijn. Femke, Lenneke en Jelcke, ik wil jullie langs deze weg heel veel sterkte wensen met het verlies van jullie moeder. En natuurlijk ook voor de andere familieleden.

        Lieve Irene, rust zacht. De mooie herinneringen zullen blijven!

        Maaike


        Maaike - Emmeloord
        14 maart 2016

        Deel deze pagina:

      • Onbegrijpelijk
        reactie 21   |   niet OK
        Irene

        In de tijd dat onze kinderen naar school gingen hadden we heel regelmatig contact en indringende gesprekken. Later verwaterde dat zoals bij meer ouders omdat we andere bezigheden hadden. Maar als we elkaar heel sporadisch tegen kwamen op het Maertensplein was er toch altijd een kort contact.

        Onbegrijpelijk dat ik je niet meer tegen zal komen.

        Irene rust zacht.

        Femke, Lenneke en Jelcke : Heel veel sterkte met het verlies van jullie moeder.

        Ook de rest van de familie wil ik langs deze weg condoleren.

        Martha

        Martha - Maartensdijk
        14 maart 2016

        Deel deze pagina:

      • Je was TOP!
        reactie 20   |   niet OK
        Gisteren hoorde ik het onbegrijpelijke verhaal...
        Zo strijdbaar, zo positief en dan dit..
        RIP Irene

        Tom Erik - Alphen aan den Rijn
        14 maart 2016

        Deel deze pagina:

      • Lieve Irene
        reactie 19   |   niet OK
        Bedankt dat ik je heb mogen leren als buurvrouw en later als moeder van een geweldige collega!! Irene jammer dat je er niet meer bent maar jou aanwezigheid zal ik nooit vergeten!!!

        Dag "buuf"
        Rob.

        Rob - Houten
        13 maart 2016

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie