gedenkplaats van

Marije Rietdijk

22-03-199331-08-2017

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Leun op mij.❤️
        reactie 325   |   niet OK

        Mama was erbij toen tante Gerda in het ziekenhuis de diagnose:”ongeneeslijk ziek kreeg.”
        Tante Gerda was heel dapper en sterk, mama heeft zich de rest van de dag moeten vermannen om niet te gaan huilen.
        s’Avonds op weg naar huis, kwam mama op het viaduct bij de Spaanse polder stil te staan omdat de brug open stond. De radio stond aan en mama brak bij het liedje “leun op mij”.
        Mama heeft hier niets over gezegd totdat jij een keer naast mama in de auto zat en een traan over mijn wang zag biggelen. Je voelde me zo goed aan en troostte me zo jong als je was met de woorden:” mam, je mag altijd op me leunen”.
        Je was nog maar 15, mama gunde je een onbezorgde jeugd maar je wilde alles weten rondom tante Gerda’s wel en wee.
        Je had een groot verantwoordelijkheid gevoel, heb met me mee gedacht, zorgde voor afleiding, nam huishoudelijk werk uit handen, bezocht tante Gerda met regelmaat en probeerde haar lijden draaglijk te maken.

        Je was mooi van buiten maar nog mooier van binnen lief mensen mens van ons.❤️


        Mama - ❤️
        9 oktober 2019

        Deel deze pagina:

      • Lieverd.❤️
        reactie 324   |   niet OK

        Dinsdag had mama team bespreking op haar werk en werd ik verrast met deze schitterende bos bloemen.
        Dit omdat mama 35 jaar voor philadelphia werkt, terwijl het nog geeneens een kroonjaar was. Mama is zoals je weet dol op cheesetaart en Sabrina heeft deze speciaal voor mij gemaakt. Zo lief allemaal.

        Ik hoop minimaal, 40 jaar met dit fijne team vol te mogen maken.

        Wat mis ik je lieverd, had nog zo graag lief en leed met je willen delen.❤️


        Mama - ❤️
        26 september 2019

        Deel deze pagina:

      • Burningman
        reactie 323   |   niet OK

        Lieve Marion en Gertjan, wij waren zaterdag nog op burningman zonder bereik maar heb echt ontzettend aan jullie gedacht.
        Burningman is een festival waar wordt gefeest maar het is ook heel spiritueel en het is een festival waar iedereen lief voor elkaar is. Ik heb nog nooit ruzie gezien,iedereen groet elkaar en zorgt voor elkaar. Elk jaar wordt er een tempel gebouwd. Het is ieder jaar weer een prachtig kunstwerk waar mensen overledenen kunnen eren en herdenken. Ik heb dit jaar een foto van Marije meegenomen. Ze heeft een mooi plekje gekregen daar.


        Ellen - Barendrecht
        2 september 2019

        Deel deze pagina:

      • Mis je lieverd.❤️
        reactie 322   |   niet OK

        Mama - ❤️
        1 september 2019

        Deel deze pagina:

      • Larissa Verhoeven
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Larissa - Rotterdam
        31 augustus 2019
        reactie 321
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 320   |   niet OK
        Lieve marion en Gert-jan

        Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.
        Maar wilde toch graag een berichtje achter laten om jullie te laten weten dat ook ik nog regelmatig aan Marije denk.
        Meerdere keren heb ik de mooie berichtjes op deze pagina terug gelezen.
        Fijne en mooie herinneringen aan een prachtig lief mens.
        Moeilijk,pijnlijk maar prachtig om zulke mooie verhalen van een moeder over haar dochter te mogen lezen.
        Een paar dagen voor haar overlijden stuurde Marije een whatsappje dat ik trots mocht zijn op mijn gezin en moest genieten.
        Trots ben ik, op mijn gezin maar ook zeker op jullie gezin..
        Ik wens jullie alle sterkte en liefde samen.
        Marije was er 1 uit duizenden.

        Liefs Alicia

        Alicia - Den haag
        31 augustus 2019

        Deel deze pagina:

      • Ella .
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Ella - .
        31 augustus 2019
        reactie 319
      • Ilona van Hamburg
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Ilona - Zuidland
        31 augustus 2019
        reactie 318
      • 2019
        2 jaar zonder jou.❤️
        reactie 317   |   niet OK

        Lieverd nu, na twee jaar is het nog steeds moeilijk om weer vorm en inhoud aan het leven te geven. Het voelt als een worsteling met me zelf.
        Ik ben me zelf nog steeds aan het herontdekken, moet alles overnieuw ervaren, weet van te voren niet wat goed of verkeerd voelt.
        Soms raak ik al uit balans wanneer ik gezellige familie kiekjes zie terwijl ik dit een andere keer kan blokken.
        De kleinste dingen kosten energie, kan me moeilijk concentreren, moet me overal toe zetten, voel me kwetsbaar, slaap slecht, moet me continu vermannen, neem weinig initiatief en vergeet veel dingen. Gisteren heb ik mijn tasje met mobiel en bankpassen op de begraafplaats laten liggen nadat ik plantjes op je plekje had gepoot.

        Naar de sauna zijn we nog niet geweest, vakanties heb ik als belastend ervaren en begrafenissen heb ik vermeden evenals het door of langs de Spanjaardstraat rijden op weg naar Matthijs en Marjolein. Video-opnames van jouw heb ik nog niet bekeken, ik ben bang dat ik dan verdrink van verdriet. Sinds kort ben ik lid van een besloten Facebook groep van overleden kinderen door suïcide. Hier vind ik herkenning en het geeft me steun.

        We doen weer boodschappen op dorp, zijn weer onder de mensen waarbij ik mijn tranen beter weet te bedwingen.
        Ik wil niet afgestompt en verbitterd raken, wil niet gaan bagataliseren, wil belangstellend zijn bij ieder zijn wel en wee, hoe pijnlijk ook.
        Vorig jaar heb ik één keer op mijn werk tijdens de BHV herhaling de slappe lach gehad. Ik voelde me niet schuldig maar was blij dat ik de humor van iets in zag en dit door mijn verdriet niet verloren was gegaan.

        Ik vind het fijn wanneer er over je gesproken wordt, herinneringen worden opgehaald, dat je niet vergeten wordt. Ook jij hoort bij ons gezin.
        Ik waardeer hoe trouw familieleden, vrienden, collega’s en buren zijn.
        Hoe ze ons steunen, aan ons denken, uitnodigen voor een lunch, etentje, een kopje thee, wandeling, een dagje strand etc.
        Genieten is een groot woord maar het geeft wel afleiding.
        Veel van je vriendinnen komen nog regelmatig langs, het voelt goed dat ze hun gevoelens met ons willen delen.
        Vijf van je vriendinnen hebben inmiddels een mooi lief kindje gekregen.
        Ik vond het fijn dat ze zich niet hebben weerhouden om ons een geboorte kaartje te sturen. Het was mooi maar ook moeilijk om deze kleine wondertjes te mogen aanschouwen.

        Het werk is mama langzaam op gaan bouwen, eerst alleen contact met collega’s, later één maal in de week een koffie momentje met cliënten, enz.
        Mama kreeg alle ruimte om dit op haar eigen tempo op te bouwen.
        Ik wist dat ik in een fijn team werkte maar heb toen (en nog steeds) zoveel steun, warmte en liefde mogen ontvangen.
        Ook de cliënten waren zo puur en lief. Ze hebben wat af geknuffeld.
        Één cliënt vroeg:”wanneer kom je weer werken.” Waarop mama reageerde:” wanneer de dokter het goed vind.” Een week later ging mama weer koffie drinken en vroeg ze:” ben je al bij de dokter geweest en mag je weer werken?” Een andere cliënt vertelde:” wanneer jij weer komt werken, hang ik de vlag uit, waarop iemand reageerde met de woorden:” nee dan gaan we de boel versieren en geven we een feestje.”
        Dit alles was een motivatie om het werk weer op te pakken.

        Sinds een jaar werk ik weer, nog geen slaapdiensten omdat mama dan alleen staat op 15 cliënten en het al benauwd krijgt bij het idee. Extra taken heb ik gelukkig nog niet. M’n werk geeft afleiding maar het maakt me verdrietig dat ik niet meer de energieke vrouw van voor jou overlijden bent.

        Ik doe mijn best lieverd en denk met pijn in mijn hart aan jou laatste woorden:” Alsjeblieft maak er iets moois van. Jullie zijn het waard en kunnen dit met elkaar als gezin, zonder mij. Beloven jullie gezond en gelukkig te blijven? Ik hou van jullie . Voor altijd.” ❤️✨



        Mama - ❤️
        31 augustus 2019

        Deel deze pagina:

      • Lieve mooie Marije.❤️
        reactie 316   |   niet OK

        Lieve Marije, je was een gevoelig meisje met lef en veel doorzettingsvermogen.
        Vreemd eigenlijk dat deze eigenschappen samen kunnen gaan.
        Als klein meisje sprankelde je dikwijls van top tot teen.
        Je toverde bij menig mens een glimlach op hun gezicht.
        Met je natuurlijke charmes wist je veel mensen te beroeren.

        Op vijf jarige leeftijd kwamen we er achter dat de vriend van tante Gerda niet met zijn handen van je af kon blijven en je rare dingen bij hem moest doen. Je mocht dit niet tegen papa en mama vertellen en heb het aan Rika verteld. Gelukkig had zij op 10 jarige leeftijd het besef dat dit fout was en heb je het me verteld. Je vertelde dat je het raar vond dat je deze dingen bij hem maar niet bij papa moest doen. Papa en mama deden aangifte voor jou maar ook om andere kindjes te beschermen. We vonden het moeilijk dat je zonder onze nabijheid op het politie bureau van Rotterdam moest worden verhoord. Mama heeft nachten wakker gelegen hoe ze je dit, als klein meisje moest vertellen. Ik vertelde dat wanneer jij iets deed wat niet mocht je straf kreeg, je bijvoorbeeld op de gang moest staan of geen snoepje zou krijgen. Ik legde uit dat de vriend van tante Gerda ook straf moest krijgen maar mama en papa hem dit niet konden geven en vertelde dat alleen de politie dit kon doen maar dat je dan moest vertellen wat er gebeurd was. Jij dappere Marije reageerde met: “okay, dat doe ik wel.”

        In een dienstauto werden we naar het politie bureau in Rotterdam gebracht. Je vond de verlichting in de auto mooi omdat er op het dashboard allemaal blauwe lampjes brandde.
        Daar aangekomen werd je in een kinderstudio door een psycholoog verhoord terwijl mama ergens anders zat te wachten. Je deed het heel goed vertelde de politie later. Wanneer de psycholoog op een later moment dezelfde vraag stelde dan zei je:”luistert u niet, ik heb dit toch al verteld.” Na verloop van tijd werd mama gehaald en mocht je de opname band in de kluis van het politie bureau leggen. Mama stond zich te verbijten om niet te gaan huilen zoveel banden stonden er.
        Je kreeg een beer van slachtofferhulp. Bij thuiskomst zette je hem op je bed maar het strikje om zijn nek moest er af. Later zijn papa en mama de videoband op het politiebureau gaan bekijken. Dit was niet gebruikelijk maar mama wilde deze zien omdat wanneer jij hier later last van zou krijgen of vragen zou gaan stellen, we konden zeggen hoe goed je dit had gedaan. Het was confronterend om te zien hoe jij met rode wangetjes al spelend met een dokterssetje vertelde wat er was gebeurd. De politie vertelde dat we erop tijd bij waren, dat de dader dikwijls zijn grenzen ging verleggen en hij het volste vertrouwen had dat jij als parmantig meisje er wel zou komen.
        Je speelde met andere kindjes achter op het pleintje. Na dit gebeuren was mama bang dat de dader je op zou zoeken. Wanneer je aan het buiten spelen was ging mama klusjes buiten doen. Ik wilde je niet in je vrijheid beperken maar wilde wel in je nabijheid zijn. De tuin en buitenboel zijn nooit meer zo netjes geweest als dat vreselijke jaar.
        Door dit gebeuren was mama verdrietig maar later nog trotser op ons mooie liefdevolle gezin.

        Mama bewonderde je lef, je stapte overal op af en durfde alles met de juiste toon te vragen. Je klom in bomen, sprong in plassen, play backte op de zomerspelen van de Vlielander. Je leerde al jong zonder zijwieltjes fietsen. Deze had papa van je fiets gehaald omdat je dit graag wilde. Mama ondersteunde je en rende met je mee maar dit kon je niet waarderen. Je mopperde, mama liet je alleen ploeteren en ging eten koken. Na een half uurtje kwam jij naar binnen en riep opgetogen:”ik kan fietsen” . We gingen kijken en inderdaad al slingerend fietste jij over het pleintje.
        Veters strikken hebben we je nooit geleerd. Je keek ongemerkt hoe Matthijs dit deed en vertelde op een dag vol trots dat je veters kon strikken.

        Lieverd tot je zestiende ging jij huppelend door het leven totdat er een 29 jarige man in je leven kwam die het voor jou en voor ons gecompliceerd maakte.

        Konden we maar terug in de tijd en weten wat we nu weten.
        Sorry lieve, lieve schat dat ik je niet voldoende weerbaar heb weten te maken, dat ik naïef was en uitging van het goede van mensen in onze nabije omgeving en ik je hiervoor niet voldoende heb weten te beschermen.

        Weet dat ik vreselijk veel van je heb gehouden en ik je nooit maar dan ook nooit zal vergeten. ❤️


        Mama - ❤️
        30 augustus 2019

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie