gedenkplaats van

Renée Westerhof-Vaas

01-01-194603-06-2020
      Omdat er liefde is,
      bestaat er geen voorbij
      in alle eeuwigheid
      ben jij.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Frans Theunissen
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Frans - Grave
        28 juni 2020
        reactie 15
      • Mijn zwemvriendin
        reactie 14   |   niet OK
        Vandaag kwam ik voor het eerst weer op zwemmen,waar Renee ook zwom. Ik had haar verleden week geprobeerd te bellen of zij ook weer kwam zwemmen,maar ze nam niet op. Ik dacht oh ja die is natuurlijk op vakantie naar Italië of zoiets. Verleden jaar kwam je terug van je vakantie en ik vroeg hai Renee hoe heb je het gehad,niet zo leuk zei ze. Het was zo heet en jij en ik( kirsten van der Aat) konden absoluut niet tegen de hitte....liever even voor de vakantie onder de zonnebank. Ze zei er was niet eens een zwembad haaha. Elke week zwommen we samen en spraken aan 1 stuk door,over je verdriet je mooie dingen,je prachtige kinderen en kleinkinderen. Je was zo,n mooi en warm mens,ik zei altijd Claire tegen je van Gooise vrouwen . Ik vond je daar zo op lijken.Je zei dan hou op zo knap ben ik niet. Echt wel. We hadden het altijd over ons haar nieuwe blonde kleuren erin door de kapper,soms iets te geel vonden we enz enz. We waren ook altijd de laatste 2 met aankleden. Ik kan nog uren over je praten,wat zal ik je missen mijn lieve zwemvriendin. Vandaag hoorde ik het vreselijke nieuws,het zwembad is een stuk voller gehuild. Joost of kinderen als jullie nog meer willen horen jullie kunnen altijd bellen 06 30085623...kirsten van der Aat. Heel veel sterkte met dit zware verlies.

        kirsten - Arnhem
        25 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Jeugdvriendin
        reactie 13   |   niet OK
        Lieve familie, Tikte weer eens je naam in op Google. Tot m’n ontsteltenis kreeg ik het bericht dat Renée vorige week is overleden. Wat onwerkelijk! Ik heb zo vaak gedacht , ik ga zoeken , waar woont ze? Helaas te veel uitgesteld. Nu is het te laat. Ik wens allen veel kracht de komende tijd. Ik heb vele goede herinneringen. Liefs Jopie Merrelaar.

        Jopie - Wilsum
        13 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Dit is het vervolg van de tekst hieronder
        reactie 12   |   niet OK
        Helaas is er onlangs aan die mooie tijd die we samen hadden abrupt een einde gekomen. Gedurende je leven heb drie ernstige chronische ziektes weerstand kunnen bieden. Je bleef er altijd vrolijk en optimistisch onder. Niemand merkte er iets van.
        Nog niet zo lang geleden werd je opnieuw ziek. Ditmaal was het echt een hele erge rotziekte, met een héél agressief karakter. Deze keer was je hiertegen niet opgewassen en werd het je fataal. De zware medicijnen die je heel lang hebt moeten gebruiken hebben hierin zeker een grote rol gespeeld.
        Ik ben diep onder de indruk hoe sterk en moedig je deze vreselijke tijd hebt doorstaan.
        Renée ik zal je voor altijd héél erg missen en dat doe ik nu al.

        Joost - Ellecom
        9 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Omdat er door de Corona slechts weinigen de uitvaart kunnen bezoeken, zet ik mijn verhaal aan Renée hier neer.
        reactie 11   |   niet OK
        Lieve Renée, ik sta hier omdat ik iets over jou, ons, wil vertellen en wat herinneringen wil ophalen.

        We zijn zo’n 20 jaar samen geweest. Ik herinner me de eerste ontmoeting nog heel erg goed. Een paar jaar nadat je alleen was komen te staan, had je het normale leven weer helemaal opgepakt.
        Je had een paar vriendinnen waarmee je zo af en toe mee op stap ging. Jullie gingen dan bijvoorbeeld dansen in Driebergen. Een van je vriendinnen vertelde jou dat ze wel eens een advertentie in de krant zette, met de bedoeling iemand te ontmoeten. Ze deed dat al wat langer en ze zei erbij dat je er heus niet zo gauw iemand mee zou vinden, voor een vaste relatie. Maar dat het wel erg leuk kon zijn om zo af en toe met iemand erop te uit te gaan. Op een gegeven moment dacht je, dat doe ik ook.

        Zogezegd zo gedaan. Je plaatste ook een advertentie. Er kwamen meerdere telefonische reacties op. Om uit te vinden wat soort types er zoal belden, stelde je ze soms de vraag. Lees je? En wat dan zo wel? Er was iemand bij die direct beaamde dat hij een echte lezer was. Toen je vroeg, wat lees dan? Kreeg je als antwoord. Nou, Voetbal International en nog meer sportblaadjes. Dat gaf duidelijkheid.
        Met mij wilde je wel een keer afspreken. We deden dat bij “De Postiljon” aan de A12. Na een uurtje koffiedrinken en wederzijdse informatie uitgewisseld te hebben, was je nog niet echt overtuigd .Gelukkig kwamen er toch vervolgafspraken, en liep het voor mij uiteindelijk goed af. Na een paar maanden werden we een stel, en driekwart jaar later trok ik bij je in, in het leuke huis in Laag Keppel, waar je woonde. In januari het jaar daarop zijn we getrouwd. In het begin van onze tijd samen, ondervond je nog veel hinder en soms pijn van de reuma die je door de traumatische ervaring van het plotseling alleen zijn had opgelopen. Er kwamen betere medicijnen die voor lange tijd veel oplosten. Je kon weer helemaal normaal fungeren. Veel later echter zal blijken dat aan deze medaille een keerzijde zat.
        We leerden elkaar steeds beter kennen en groeiden steeds meer naar elkaar toe. Ik begreep dat je heel erg bezig was met de wereld, de natuur en vooral de dieren. Je vond het heel erg, hoe mensen vaak met dieren omgaan. Je vond het helemaal verkeerd dat dieren in de bio-industrie in enorme aantallen gehouden worden en geen dierwaardig bestaan lijden. Vivisectie vond je verschrikkelijk.
        Verder begreep je niet waarom er zo slecht met de natuur omgegaan wordt. In de landbouw ergerde jij je vreselijk aan al die akkers die zo nodig met “round-up” bewerkt moeten worden. Het vele bomen kappen, wat overal gebeurt, keurde je helemaal af. Alles moet wijken voor de economie, zei je hierover.
        Heel veel plezier beleefden we samen aan onze talrijke vakanties. Je was dat niet gewend. Immers op een boerderij is altijd veel werk te doen en dan blijft er niet veel tijd over, voor dit soort dingen.
        Wij gingen bijna altijd op reis met de auto en verbleven dan onderweg meestal in een B&B en soms ook wel in een hotelletje. Je vond dat altijd erg leuk. Uiteindelijk gingen de meeste vakanties naar Italie. Het land waar we allebei verliefd op waren geworden. Samen hebben we zelfs ook nog een paar maanden Italiaanse les genomen. Gelukkig maar dat we dat samen deden, want in de praktijk bleek, dat jij die Italianen veel beter verstond als ik, maar dat ik ze weer beter te woord kon staan. Met zijn tweeën spraken we dus toch een aardig woordje Italiaans.
        Als we de grens overstaken bij Como vanuit Zwitserland en Italie binnen reden, zei je altijd, “Het h voelt als thuiskomen". We doorkruisten keer op keer het hele land. Van de grens aan het noorden tot en met de hak van de laars. Het zuiden van Italie had je voorkeur. We bezochten ook bijna alle eilanden. We beklommen de Etna en de Vesuvius. De Stromboli hebben we vuur zien spugen. We brachten bezoeken aan alle belangrijke steden en de beroemde culturele plaatsen. Napels, was onze topper, we waren er helemaal weg van en deden het bijna elke reis aan. Ook kwamen we regelmatig in contact met de bewoners van het land. Die waren dan vaak jaloers op ons, omdat wij veel meer van hun land hadden gezien, als zijzelf.
        In 2008 zijn we naar Ellecom verhuisd. Lekker dicht bij de Veluwe. Het spoor over en direct het bos in. We namen ons voor zo vaak als mogelijk was een wandeling te maken, liefst elke dag. Dat is ook heel aardig gelukt. Je hebt altijd héél erg genoten van die vele boswandelingen, vooral als we herten, zwijnen of ander wild tegen kwamen.

        Joost - Ellecom
        9 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • frans derksen
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        frans - doetinchem
        8 juni 2020
        reactie 10
      • Ter nagedachtenis aan Renee
        reactie 9   |   niet OK
        Lieve Joost en familie.
        Van nabij hebben wij de laatste periode van Renee meegemaakt en vol bewondering gezien hoe zij heel bewust naar het einde toe leefde. Heel kort voor haar overlijden hebben we nog herinneringen opgehaald en gelachen. Met zijn vieren hebben we heel wat gezellige uitstapjes gemaakt en elkaar daardoor ook goed leren kennen. Deze herinneringen koesteren wij en zullen soms met verdriet en vaak met een glimlach aan Renee blijven denken. Ze was onze lieve vriendin en buurvrouw.
        Wij wensen Joost, kinderen en kleinkinderen heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.
        Aad en Irmgard

        Aad en Irmgard - ELLECOM
        8 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Gecondoleerd
        reactie 8   |   niet OK
        Lieve Ilona, Answell, Joost, Menno, Babet en Amber,
        Wat een groot verlies van jullie moeder, schoonmoeder, vrouw en oma. Gecondoleerd. Heel veel sterkte en kracht gewenst voor nu en de komende tijd. Ik denk aan jullie.
        Lieve groeten en voor jou Ilona een hele dikke knuffel,
        Patricia Agterberg

        Patricia - De Meern
        7 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Herinnering aan Renee
        reactie 7   |   niet OK
        Achter elke traan van verdriet
        Schuilt een glimlach van herinnering !

        Als dit het einde is en verder niets,
        dan is er leegte, gemis, verdriet en tranen
        om wat eens was en niet meer is.

        Maar er is meer dan lijf en leden,
        veel meer.

        Want wat een mens bezielt,
        dat is, dat was,
        haar geest, haar kracht,
        haar denkvermogen,
        alle gaven van haar hart,
        haar goedheid grenzeloos,
        de sterkte van haar woord,
        haar hartelijk gebaar,
        haar spreken, vlug of juist bedachtzaam,
        haar zwijgen soms veelzeggend.

        Dat alles leeft,
        leeft voort in die haar kenden,
        die van haar hielden en blijven houden
        omdat haar geest nooit, nooit vergaat.

        Mijn belangrijkste persoonlijke herinneringen aan Renée gaan heel ver terug in de tijd.
        In mijn tienerjaren was ik menige schoolvakantie bij haar en mijn broer Geert op de (kampeer)boerderij in Laag Keppel.
        Ik heb daar enorm genoten van haar gastvrijheid en het werken op en rond de boerderij.
        Renée was de stille kracht van het jonge gezin en deed voornamelijk de huishoudelijke zaken en de administratieve werkzaamheden van de kampeerboerderij.
        Een hele grote tegenslag voor haar en de kinderen Menno en Ilona was natuurlijk de heel plotselinge dood van Geert, een paar dagen na de verjaardag van haar in 1996. De wereld stond op dat moment voor het gezin stil.
        Familie, vrienden, buren en bekenden waren uiteraard ook heel erg geschokt en verdrietig door dit gebeuren.
        Niet veel later kreeg Renée heel veel lichamelijke klachten door de reuma.
        Mede door zware medicatie is de reuma langzaamaan controleerbaar geworden en was er door haar mee te leven, met de daarmee ook gepaard gaande ups en downs.
        Zoals het wel vaker gaat werden de persoonlijke contacten tussen haar en de familie Meester in de afgelopen jaren steeds minder en beperkten zich helaas tot persoonlijke interesse bij zowel blije als droevige gebeurtenissen binnen onze familie. Maar toch was het goed zo en had iedereen daar vrede mee !
        Gelukkig voor Renée is nieuwe liefde Joost in haar leven gekomen en hebben zij als echtpaar nog heel veel mooie jaren met elkaar mogen beleven.
        Helaas heeft ze deze ziekte niet kunnen overwinnen en zijn nog vele gelukkige jaren haar niet meer gegund.

        Joost, Menno en Babet en Amber, Ilona en Answell heel veel sterkte en kracht toegewenst voor de toekomst.


        Theo - Delft
        7 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Ayleen Mamman
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Ayleen - Amsterdam
        7 juni 2020
        reactie 6

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie