gedenkplaats van

Rob de Voos

25-05-195605-02-2020
      Samen plezier, samen op reis
      samen een éénheid, samen eigenwijs
      samen kwaad en samen goed
      samen verdriet en samen weer moed
      nu verder zonder hem, dat doet pijn
      te weten nooit meer samen te zijn

      We staan niet altijd stil bij het woord samen
      Maar het is een groot gemis als samen uit het leven is

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Het gemis.
        reactie 20   |   niet OK
        Rob,
        Na ruim 25 jaar vriendschap heb ik afscheid van je moeten nemen door de vreselijke ziekte die je helaas niet kon overwinnen, dat doet pijn vreselijke pijn. We hebben wat plezier gehad op de radio vreselijk gelachen tranen met tuiten tot buikpijn aan toe.
        Ook op mijn eerste wintersport met fred kwam je spontaan met robbie naar westendorf toe om even 3 dagen met ons te skien, wat een feest was dat. Nu is dat allemaal niet meer, je lach je spontaniteit en kameraadschap ik mis dit vreselijk maar zal er mee verder moeten. Er zal geen radioMirex meer zijn jou radiofrequentie blijft voor altijd leeg en dat doet zeer en voelt leeg aan.
        Ik wil aan iedereen die Rob een warm hart toedragen de komende tijd heel veel sterkte toe. Folmer

        Folmer - Purmerend
        17 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Dierbare vriend/broer
        reactie 19   |   niet OK
        Zo veel herinneringen aan je gewoon te veel om op te noemen
        Heb nog nooit iemand zoals jij was meegemaakt
        Wat een geweldig persoon was je
        Zag altijd het positieve in iemand
        Wist overal wel een antwoord op
        Iedereen is vervangbaar zeggen ze wel eens, maar jouw vervangen dat is onmogelijk
        Ben ook blij dat je in mijn leven bent gekomen en helaas te vroeg er weer uit
        Je zal altijd in mijn gedachten zijn
        Kan oprecht zeggen dat ik van je hield
        Wat zal ik je missen

        Carl - Purmerend
        14 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Maat
        reactie 18   |   niet OK
        Nooit meer wat van je horen
        Nooit meer wat van je zien
        Niet in dit leven
        In het hiernamaals misschien
        In mijn hart blijf ik je dragen
        In mijn hart blijf je bestaan
        Ja aan dat kleine plekje in mijn hart komt niemand meer aan

        Carl - Purmerend
        14 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Hee liefje,
        reactie 17   |   niet OK

        Wat een kracht heb je getoond in dit afgelopen jaar, ondanks alle ellende hebben we nog een mooie zomer gehad en er een bijzondere tijd van kunnen maken, bbq-en met al onze dochters. Visje, frikandel met ijs en advocaat eten in Enkhuizen, racen met Boris op je scootmobiel achter ons huis. Samen ritjes maken, deze keren niet meer op de motor maar ik op de fiets en jij op de scoot maar wat hebben we nog van en met elkaar genoten.

        We hebben het huis verbouwd, een slaapkamer gemaakt van je hobby kamer, kompleet met toilet en airco voor als je van de zomer ziek op bed zou komen te liggen, zelfs nog samen toen je niet meer van je bed af kon komen middels video bellen een bankstel gekocht, je genoot van alles, je gunde mij de wereld. Waar ik blij van werd, werd jij ook blij van, helaas heb je van dit alles maar kort mogen genieten.

        Ik hoop dat je weet dat ik heel veel van je hou en dat de keren dat ik me boosheid en frustraties niet onder controle had, dit niet tegen jouw was maar tegen de oneerlijkheid van deze ziekte. We hebben zoveel mee gemaakt, zoveel keren in de afgelopen jaren ijzer met handen weten te breken, zo vaak samen weer opgekrabbeld, tegenslagen altijd weer naar het positieve kunnen draaien.

        Ook deze strijd zijn we positief, strijdvaardig en vol goeie moed samen ingegaan, maar deze strijd was vanaf het begin af aan al kansloos en kent alleen maar verliezers.

        Na ontelbare keren van verhuizen in bijna ons hele huwelijk, ben je nu aan je laatste verhuizing toe gekomen. Sterven is namelijk verhuizen van deze wereld naar het hart van alle mensen die van je houden. Daar leef je verder, daar maak je alles mee.

        Aan de hemel staat sinds 10 juni vorig jaar een hele bijzondere ster.
        Onze ster met onze trouwdatum, vanaf die datum voor altijd samen.
        En later ....... in de nacht, de nacht die nu helaas is aangebroken, weet ik dat, waar jij ook bent, waar ik ook ben, we altijd weer even samen kunnen zijn onder onze eigen ster.

        ik heb je zoals beloofd de coördinaten van onze ster mee gegeven dan weet ik zeker dat je hem vind, en hoop dat je daar dan op me wacht.

        Ik ben zo trots op je, als mijn man, als de man die je bent geweest en ben je dankbaar voor alle mooie jaren die je mij en de kinderen hebt gegeven, en ik heb onwijs respect voor je zoals jij met je ziekte bent omgegaan,
        Petje af.

        Welterusten liefje, hou van je, slaap lekker


        Caroline - Edam
        14 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Het Afscheid...van mijn Vriend
        reactie 16   |   niet OK
        Beste Caroline, en verdere familie leden, het was een mooi en waardige afscheid , perfect geregeld door jullie.
        Onze complimenten, aan een ieder, die hieraan een bijdrage heeft geleverd.
        Na afloop het samen zijn, lekker informeel, ontspannen...
        Bedankt....
        Fred en Riek

        Fred en Riek - Purmerend
        14 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • ♥️
        reactie 15   |   niet OK

        Lieve papa,

        Jij hebt me leren liefhebben
        Jij hebt me leren lachen
        Jij hebt me leren vallen, maar hielp me ook weer opstaan.
        Jij gaf het vertrouwen en leerde me om te houden van.
        Toen ik klein was bij jou op schoot, avonden lang knuffelen op de stoel alles was dan weer goed.

        Jij luisterende naar de mooiste liedjes en kon het soms niet laten om keihard mee te zingen.
        Jij maakte altijd de leukste grapjes en kon de aller lekkerste croissantjes met pepernoten maken.
        Samen op de moter, met ze alle op vakantie en een keer samen een weekend weg, weet je nog; "slapen op het hoge gras"

        Zo veel mooie herinneringen maar nu gaan wij samen geen herinneringen meer maken, ik zal altijd terug denken aan onze fijne momenten samen.

        Jou liefde maakt onze familie compleet, bedankt dat je mijn papa wilde zijn.


        Denise - Purmerend
        13 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Papa, ik mis je al zo erg...
        reactie 14   |   niet OK
        Lieve papa,
        Je was een vader die niet altijd naast me zat maar er wel altijd voor mij was. Weleens op de achtergrond maar vooral in elkaars hart.
        Niet altijd makkelijk geweest maar zo heeft elke huisje zijn kruisje, al had die van ons een aardig boekwerk aan kruisjes. Nooit saai en we maakte er altijd wel wat van.

        Je hebt nog 4 kleinkinderen gekregen waar je altijd naar vroeg..
        Opa motor zoals ze jou noemde.
        Die motor waar je je altijd zo vrij op voelde, met onder andere je Goldwing en Moto Guzzi.
        Ook een aantal vrienden waar je altijd veel humor mee had. Lachen was het belangrijkste! Die twinkelende ogen als je je in moest houden om daarover te vertellen omdat het (zoals ik me nu wel bedenk) misschien niet voor kinderen geschikt was!
        Van de motor naar de fiets. Je hebt in de afgelopen 37 jaar volgens mij 2 keer op een fiets gezeten: de eerste keer toen je bij ons in Landal op visite kwam toen Kyano net geboren was. Daan zat achterop, wat hebben we gelachen, geweldig!
        En ook afgelopen zomer bij ons op de camping. we vergaten even dat je ziek was. Je genoot van de vele bananen met bruine suiker en Malibu van de barbecue.
        Wat is het achteraf snel gegaan en had ik je nog veel meer tijd gegund!
        Al met al hebben we vele mooie herinneringen zoals samen stappen naar Woody's en vele vakanties naar Spanje.
        Ook genoot je volop van mijn Chinese tomatensoep. Dit was vaak het eerste en enige wat je at na de chemo's. Wat had ik deze nog vaak voor je willen maken.

        Pap, op dit moment heerst nog opluchting. Je hebt geen pijn en vele ongemakken meer en je bent bij opa en oma.
        Maar ik weet niet hoe ik me straks voel. Ik ben bang en weet dat ik je verschrikkelijk ga missen. Maar "The show must go on"

        Liefs van je moppie.

        Sabrina - Purmerend
        13 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Papa
        reactie 13   |   niet OK
        Papa, mijn held

        Iemand bij wie ik altijd terecht kon, voor advies, steun of gewoon urenlange gesprekken over van alles en nog wat. Op zondagmorgen maakte we vaak broodjes. Na het ontbijt bleven we dan zo lang tafelen en kletsen dat het al gauw einde middag was.

        Ik weet nog goed dat ik voor het eerst liefdesverdriet had, we aan tafel zaten en mijn vader zei: we gaan een paard voor je kopen. Drie dagen later had ik dan ook, een paard. Impulsief, dat was mijn vader. Met een heel goed hart en hij wilde het hart van zijn dochter helen. Die liefde voor paarden, die heb ik van hem gekregen.

        Mijn vader hield van vissen. Geen vissen vangen, maar van die hele dure gekleurde in een mooi aquarium. Na een tijdje had hij mij ook met het virus aangestoken. Ik denk stiekem dat hij dat bewust had gedaan, zodat ik hem dan kon helpen met al het onderhoud.

        De woonkamer werd weer eens verbouwd. Eens in de zoveel tijd kreeg mijn moeder de kriebels en moest alles anders. Het aquarium werd gedraaid en stond zo, dat het een soort muurtje creëerde. Stoel erachter en toen had mijn vader een privé plekje, waar hij zich terug kon trekken als hij even gek werd van die 3 meiden in huis en al dat gekakel over nagellak of mode.

        Mijn vader had ook vaak de kriebels, maar dan om een nieuwe auto of motor te kopen. Op een gegeven moment gebeurde het zo vaak dat ik moeite moest doen om enthousiast te reageren als hij vol trots zijn nieuwe aanwinst liet zien. Het was gewoon geworden.
        Ik kan mij nog goed herinneren dat ik onze buurvrouwen, met wie we altijd al ruzie hadden, tegenkwam op de brug bij het winkelpleintje. Ze begonnen tegen me te schreeuwen en hielden mijn fiets vast. Ik probeerde mijn moeder te bellen maar dat lukte amper omdat ze steeds mijn telefoon dicht klapte. Gelukkig had ze wel begrepen waar ik was want toen ik met de politie stond te praten die omstanders hadden gebeld, kwam er een auto over de stoep het fietspad op gescheurd. Wie is die gek, hoorde ik ze zeggen. En ik zei vol trots: dat is mijn vader. Je moest niet aan zijn meisjes komen. Hij was heel beschermend.

        Ik heb altijd heel erg naar hem opgekeken. Zijn kracht om altijd door te gaan en oplossingen te vinden, positief te blijven. Dit zagen we ook terug in zijn strijd. Hij wilde niet opgeven. Ik ben heel erg trots op hem en ik ben hem heel erg dankbaar. Hij heeft mij grootgebracht en sterk gemaakt en altijd onvoorwaardelijk in mij gelooft.
        Lieve papa,

        Jij wilde nooit geloven in geesten, of dat er ‘meer’ is, ook al had je zelf het een en ander meegemaakt. We hebben het er vroeger vaak over gehad maar de afgelopen maanden kwam je er een beetje op terug. Dat er toch wel leven is na de dood. Ik weet wel zeker dat dit niet het einde is. Ik weet dat je bent gegaan maar ik weet ook zeker dat je hier nog bij ons bent.

        Cynthia - Amersfoort
        12 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Hoe ik Rob heb leren kennen
        reactie 12   |   niet OK
        Het is inmiddels meer dan 25 jaar geleden dat ik Rob leerde kennen. Als amper 16 jochie die met ze bakkies (27MC) bezig was en net me licentie gehaald had dacht het wel een beetje gehoord te hebben wat er toen allemaal was. Maar er was vooral in de avonden ook een ander groepje actief en dat was waar Rob ook bij zat. Een groep die het niet zo nauw namen met de regels en op cabaret achtige wijze schuin en schunnige taal gebruikte met zwaar Amsterdams accent. Ik als Jordanees voelde me helemaal thuis in het taaltje en Rob leerde me dat ik mee kon luisteren op de radio alwaar de rest van het stel te horen was. Na een paar keer was ik toch wel benieuwd hoe dat in ze werk ging. Rob vertelde ongeveer was hij zat en dat ik wel mocht komen kijken. Nadat me ouders waren gaan slapen ging ik stiekem de deur uit om Rob op te zoeken hij had me verteld waar ik naartoe moest gaan en daar zou ik antennes zien en moest ik op een bepaald nummer aanbellen. Zo gezegd zo gedaan en ik kwam er achter waar Rob toen zat. Zo ben ik meerdere keren in de nacht naar Rob geweest om mee te doen met wat hij allemaal deed. En wat hebben we gelachen. Ook deed Rob aan DXen, dat is op 27MC verbindingen maken met het buitenland, en daar vond ik mijn passie voor de hobby. Lange afstand verbindingen maken. Helaas ging ik toen verhuizen van een ideale locatie naar 2 hoog op een flat. Hierdoor is mijn hobby opgehouden en niet veel later ben ik op rondreis geweest door heel Australië.
        Na na een halve mensenleven begon ik te werken als vrijwilliger bij het repair cafe, daar kwam ik Fred tegen die ook van het oude groepje bleek te zijn. Die heeft het zenden bij mij weer aangewakkerd en zo zijn we weer begonnen met de hobby.
        Na een tijdje kwam Fred met het bericht dat hij Rob weer gesproken had en dat hij mij ook nog kon herinneren. Na een kleine introductie zou je misschien in een flat komen wonen zoals ik woon en je wilde even langs komen om te kijken hoe die woningen er van binnen uitzagen. Wat was het weer leuk om je te zien.
        Ook bij jou begon de hobby weer te kriebelen, het begon eerst bij je bedrijf, in het klein maar wel met mooie apparatuur. Er moesten antennes geplaatst worden en dit wilde we graag met ze alle voor je doen.
        En het werd zomer…. Folmer doet altijd een nazomer BBQ en deze keer was jij ook uitgenodigd. Wat was het gezellig en wat hebben we gelachen met ze alle. Midden in de nacht na 2 uur gaan luisteren wat nou de beste kwaliteit voor audio format was, was het nou mp3 of toch flac. Na het luisteren waren we het er wel over eens flac klonk gewoon veel mooier.
        Beste Rob, wat gaan we jou enorm missen, ook op de radio was je een sfeermaker. Met discussies over allerhande zaken was je altijd de positieve nuanceerder. Ook had je altijd begrip voor hoe andere mensen in hun leven staan en ze soms dingen moeten doen en vanuit hun positie kijken. Nooit oordelend of veroordelend. Je gunde iemand anders ook wat. “kan jij dit gebruiken, ahhh neem maar mee” dat was echt Rob.
        Ik wil je bedanken voor al je leuke tijden die je bracht voor alle uren lachen en gezelligheid. Je was je gewicht in goud waard.

        werner - purmerend
        12 februari 2020

        Deel deze pagina:

      • Dag Rob
        reactie 11   |   niet OK

        Dag Rob, wat hébben wij veel plezier en lol gehad met de brommers. Jij had een oranje en ik een rode Kreidler. Even een ijsje eten bij Jamin, jij een familie pak en ik een dubbeldik roomijsje. In de wintermaanden deden wij in de schuur van mijn vader groot onderhoud aan onze motoren, zodat wij de zomer weer heerlijk zorgeloos konden toeren. Jij had toen een Suzuki 500 en ik een Suzuki 550.
        Wij zíjn elkaar een aantal jaren uit het oog verloren, maar Michel heeft in 2018 ‘de Makkers’ weer bij elkaar gebracht en voorgesteld om met de motoren een keer een weekend weg te gaan. Wij zijn toen met zijn vijven, Michel, André, Geert, jij en ik, op de motor naar Sauerland gereden en naar jouw favoriete pension Haus Dumicketal gereden. We hebben heerlijk bijgepraat, en wat was het gezellig! Wij zeiden tegen elkaar dat we dat vaker moesten doen, door jouw ziekte is het er helaas niet meer van gekomen.
        Vandaag hebben wij afscheid van je genomen. Rust zacht en in gedachten ben ik bij je.


        Rob - Almere
        11 februari 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie