gedenkplaats van

Rob Schipper

03-07-196412-09-2019
      Het is voor Thessa, Daan en Mart heel fijn als je een reactie, herinnering of anekdote wilt achterlaten. Elke reactie is zeer waardevol. Maak vooral duidelijk kenbaar, welke link je hebt met Rob en vanuit welke hoek je hem kent. Hartelijk dank.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Robbie
        reactie 79   |   niet OK


        Lieve Thessa, Daan en Mart,

        Ongelofelijk dat ik hier nu een bericht voor jullie moet achterlaten.
        De pijn en het gemis na 9 maanden blijft terwijl het leven doorgaat.
        Wat zal Rob trots zijn op hoe jullie je er doorheen slaan, hoe moeilijk het ook is.
        16 jaar was je toen je verkering kreeg met Rob en natuurlijk was ik daarbij. De 35 jaar erna hebben we lief en leed gedeeld.
        Ik kan er wel een boek over schrijven maar dan met een ander eind.
        Als ik over de drempel van de boerderij stap zie ik Rob nog steeds staan, dat beeld zal niet verdwijnen.
        Zijn woorden ; hé Kemper eet je mee?
        Tuurlijk ...altijd gastvrij want koken kon hij!!!
        De vliegreisjes naar Orlando onvergetelijk!

        Een leven lang met elkaar en nu moeten jullie verder zonder man en vader. Zwaar maar jullie kunnen het en ieder op zijn eigen manier.
        Jullie zitten in mijn hart en waar kan zal ik er altijd voor jullie zijn.

        Dikke 💋with love Danielle


        Danielle - Utrecht
        7 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 78   |   niet OK

        Lieve Thessa, Daan en Mart,

        De moeilijkste vorm van liefhebben is afscheid nemen van iemand waarvan je houdt, ik wens jullie heel veel sterkte toe Thessa, Daan en Mart.

        12 sept 2019 kreeg ik het telefoontje van Daan dat Rob was overleden. Ik kon het toen niet geloven en nu 9 maanden later nog steeds niet.

        Rob &Thessa heb ik gelukkig mogen leren kennen door Roger. Rob zat samen met Roger in de opleiding bij Martinair, Rob werd co-piloot, Roger gezagvoerder.
        De eerste keer dat ik Rob zag was dat hij aan het klussen/ puin ruimen was in de boerderij waar je echt doorheen moest kijken hoe het zou gaan worden. Vol trots stond hij met zijn laarzen in de modder in de koeienstal te vertellen hoe het huis eruit zou komen te zien.

        Vanaf het begin aan was er een klik tussen Roger en Rob en ik snap wel waarom. Zijn humor, zijn eerlijkheid, zijn hart van goud , what you see is what you get maakt dat er een mooie vriendschap ontstond.
        Ik zeg dan ook uit de grond van mijn hart dat ik dankbaar ben dat Rob en Roger niet alleen collega’s zijn gebleven maar hele goeie vrienden zijn geworden waardoor Thessa en ik vriendinnen zijn geworden en ik Rob beter heb mogen leren kennen.

        De keren dat dat we bij elkaar op bezoek kwamen, eerst met baby’s later kleuters, tieners, pubers waren altijd een feestje. Gezellig was het altijd met jullie! Met veel gelach maar ook met mooie goede diepgaande gesprekken soms met een traan, in combinatie met overheerlijk eten zaten we bij elkaar tot in de kleine uurtjes. Rob en Roger begonnen gezellig al in de middag met een glaasje wijn en daar stonden ze dan achter het gasfornuis samen te kokkerellen en te grinniken, mannenhumor :))
        Wat kon Rob koken zeg , het was altijd een verassing wat hij ging koken en we kijken altijd uit naar het toetje :)))
        Ik zal dan de avond dat jullie bij ons waren Thessa ook nooit meer vergeten. Het was een topavond, super gezellig was het en blijkbaar werd er genoeg rode wijn en bier geschonken zodat Rob zijn heupen wat losser kwamen te zitten. Na onze mooie karaokeact Thessa, was het de beurt aan de mannen.
        Armen om elkaar heen geslagen en hun “heupjes” van links naar rechts wiegend, stonden zij samen vervolgens als ik het mij niet vergis een nummer van Danny de Munk te zingen. Wat hebben we gelachen :))))

        Naast onze afspraken met ons vieren zagen we elkaar ook altijd met de kookclub. Je zag dat Rob altijd genoot met zijn maten, gezelligheid en koken onder het genot van een drankje.
        Rob was er dan ook altijd als er een gerecht dreigde te mislukken om het toch nog te redden. Dit gebeurde dan ook vaak bij Ton.
        Als de kookclub bij Ton of bij Hans was reden we altijd samen. Op de heenweg hepie en hepie voorin en op de terugweg hepie en hepie op de achterbank , nuchter waren ze niet meer :) maar ze vonden zichzelf te leuk en hadden de grootse lol samen en wij broodnuchter voorin met onze eigen humor:)

        Wat erg mooi te zien was de liefde voor zijn gezin. Zijn gezin was het aller belangrijkste voor hem, zijn jongens en zijn maatje Thessa daar deed hij alles voor.

        Rob is nog elke dag in mijn gedachte en wij missen hem heel erg.
        We beseffen nu meer dan ooit, hoe broos en kwetsbaar het leven is.
        Elk verlies is weer anders, geen rouwproces is gelijk. Iedereen komt weer andere dingen tegen in zichzelf en in elkaar.
        Lieve Thessa, Daan en Mart ik wens jullie heel veel liefde, licht en kracht toe en ik hoop dat de mooie herinneringen aan Rob de pijn en het gemis enigszins mogen verzachten.

        Liefs Manon


        Manon - Schoorl
        4 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 77   |   niet OK

        Lieve Thessa, Daan en Mart,

        Wat een intens verdriet is jullie aangedaan met het verlies van Rob.
        We zijn nu bijna 9 maanden verder en het voelt nog steeds als zó niet terecht en zinloos.
        Dat gevoel zal ook wel nog voor een hele lange tijd zo blijven. Ik denk ook wel te begrijpen waarom dat zo is. Als er iemand niet conformistisch en puur was dan was het Rob wel. Hij gaf ook vaak daardoor een signaal af wat niet altijd begrepen werd door mensen.
        Hij vond zich niet snel op zijn plek maar als hij dat gevoel wel had dan kreeg je hem ook niet meer je huis uit. Als hij je in zijn hart had gesloten dan was dat ook zeer oprecht en zuiver.

        Als er over Rob wordt gesproken gaat het vaak dat het hem niet heeft meegezeten. Daar ben ik het niet mee eens, hij heeft eigenlijk alles gedaan wat hij wilde doen. Rob heeft er ook keihard voor gewerkt en heeft er op vele vlakken ook uitgehaald wat erin zat. Een kanjer van een vrouw die hem met z’n poten op de grond hield en 2 jongens die genoten van papa die weer lekker stond te koken of die weer eens een humoristische kijk op een voorval of iemand gaf. Want humor dat had Rob wel. Jeetje wat hebben wij ook vaak in al die jaren zitten huilen van het lachen en meestal ging het over niks, het was vaak een beeld wat er in je verbeelding ontstond door er over te praten waar je met z’n tweeën dan zo’n lol over had.
        Over beeld gesproken Rob was op een fietstocht Assendelft Schoorl Assendelft. Dat is toch een redelijke afstand en als hij het in z’n kop had dan ging hij. Eerst moesten we hem helpen om dat zadel bij aankomst uit z’n reet te halen en na een korte versnapering “want hij moest voor het donker thuis zijn” moesten we hem aanduwen en dan zag je dat grote lijf met dat iele fietsje kreunend de straat uit rijden en wij met z’n tweeën maar schreeuwen, hou vol je kan het en tot snel. Heerlijk.
        Onze meest memorabele vlucht was er een waarbij we samen met een KLM BWK AMS AUH SIN SYD HKG AUH AMS vlogen. Dan ben je al gauw 12 á 13 dagen samen op pad.
        Iedere avond natuurlijk lekker wat eten en een een biertje erbij en slap ouwehoeren. De ellende begon op stretch 2 ik vloog en flairde iets te lang en Rob begon te zwaaien naar de toren met de woorden, tot zo, echt we komen terug.
        Rob Lande in SYD en op z,n zachts gezegd , wat een KLAP, hij schrok er zelf van en bood zelfs z’n excuus aan nou dat deed Rob nooit.
        Natuurlijk weer veel afgezeken en over gelachen. Een paar dagen later vloog ik SYD HKG en tijdens de klim moest ik een paar windjes laten en bij nummer 2 zij Rob nog eentje Luxembourg en dan ben ik hier weg en zie je mij niet meer. Nou jullie raden het al na 6 uur vliegen kwam hij pas weer terug in de cockpit.
        Rob lande in AUH en door omstandigheden werden we hoog gehouden en uiteindelijk zaten we op final met een dusdanige hoge snelheid , toen we beiden achter omkeken naar de KLM BWK zat de goede man lijkbleek voor zich uit te staren met een blik van wat gebeurd hier allemaal. O o o o o wat hebben we hier om gelachen.


        We hebben volgens mij ongeveer 14 jaar samen gekookt. Daar was Rob volledig in zijn element. Hij vond het heerlijk om bij elkaar te zijn en lekkere dingen te maken. Zelf baalde hij enorm als iets wat minder was maar als een van ons iets verknalde dan kon hij daar totaal niet mee zitten en des temeer werd er genoten van elkaar en de verhalen.

        Lieve Thessa , Daan en Mart, Ik ben heel blij dat ik Rob een echte vriend kan noemen.
        Rob zit nog steeds in mijn systeem en dat zal voorlopig ook wel zo blijven.
        Ik hoop dat dit korte verhaaltje een beetje kan bijdragen aan het verwerkingsproces wat jullie door moeten maken.
        Ik weet dat jullie het ontzettend goed doen. Thessa weer aan het werk. Daan bijna klaar met stage en Mart geslaagd!

        Hug Roger



        Roger - Schoorl
        4 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 76   |   niet OK
        Lieve Thessa, Daan en Mart,

        De moeilijkste vorm van liefhebben is afscheid nemen van iemand waarvan je houdt, ik wens jullie heel veel sterkte toe Thessa, Daan en Mart.

        12 sept 2019 kreeg ik het telefoontje van Daan dat Rob was overleden. Ik kon het toen niet geloven en nu 9 maanden later nog steeds niet.

        Rob &Thessa heb ik gelukkig mogen leren kennen door Roger. Rob zat samen met Roger in de opleiding bij Martinair, Rob werd co-piloot, Roger gezagvoerder.
        De eerste keer dat ik Rob zag was dat hij aan het klussen/ puin ruimen was in de boerderij waar je echt doorheen moest kijken hoe het zou gaan worden. Vol trots stond hij met zijn laarzen in de modder in de koeienstal te vertellen hoe het huis eruit zou komen te zien.

        Vanaf het begin aan was er een klik tussen Roger en Rob en ik snap wel waarom. Zijn humor, zijn eerlijkheid, zijn hart van goud , what you see is what you get maakt dat er een mooie vriendschap ontstond.
        Ik zeg dan ook uit de grond van mijn hart dat ik dankbaar ben dat Rob en Roger niet alleen collega’s zijn gebleven maar hele goeie vrienden zijn geworden waardoor Thessa en ik vriendinnen zijn geworden en ik Rob beter heb mogen leren kennen.

        De keren dat dat we bij elkaar op bezoek kwamen, eerst met baby’s later kleuters, tieners, pubers waren altijd een feestje. Gezellig was het altijd met jullie! Met veel gelach maar ook met mooie goede diepgaande gesprekken soms met een traan, in combinatie met overheerlijk eten zaten we bij elkaar tot in de kleine uurtjes. Rob en Roger begonnen gezellig al in de middag met een glaasje wijn en daar stonden ze dan achter het gasfornuis samen te kokkerellen en te grinniken, mannenhumor :))
        Wat kon Rob koken zeg , het was altijd een verassing wat hij ging koken en we kijken altijd uit naar het toetje :)))
        Ik zal dan de avond dat jullie bij ons waren Thessa ook nooit meer vergeten. Het was een topavond, super gezellig was het en blijkbaar werd er genoeg rode wijn en bier geschonken zodat Rob zijn heupen wat losser kwamen te zitten. Na onze mooie karaokeact Thessa, was het de beurt aan de mannen.
        Armen om elkaar heen geslagen en hun “heupjes” van links naar rechts wiegend, stonden zij samen vervolgens als ik het mij niet vergis een nummer van Danny de Munk te zingen. Wat hebben we gelachen :))))

        Naast onze afspraken met ons vieren zagen we elkaar ook altijd met de kookclub. Je zag dat Rob altijd genoot met zijn maten, gezelligheid en koken onder het genot van een drankje.
        Rob was er dan ook altijd als er een gerecht dreigde te mislukken om het toch nog te redden. Dit gebeurde dan ook vaak bij Ton.
        Als de kookclub bij Ton of bij Hans was reden we altijd samen. Op de heenweg hepie en hepie voorin en op de terugweg hepie en hepie op de achterbank , nuchter waren ze niet meer :) maar ze vonden zichzelf te leuk en hadden de grootse lol samen en wij broodnuchter voorin met onze eigen humor:)

        Wat erg mooi te zien was de liefde voor zijn gezin. Zijn gezin was het aller belangrijkste voor hem, zijn jongens en zijn maatje Thessa daar deed hij alles voor.

        Rob is nog elke dag in mijn gedachte en wij missen hem heel erg.
        We beseffen nu meer dan ooit, hoe broos en kwetsbaar het leven is.
        Elk verlies is weer anders, geen rouwproces is gelijk. Iedereen komt weer andere dingen tegen in zichzelf en in elkaar.
        Lieve Thessa, Daan en Mart ik wens jullie heel veel liefde, licht en kracht toe en ik hoop dat de mooie herinneringen aan Rob de pijn en het gemis enigszins mogen verzachten.

        Liefs Manon

        Manon - Schoorl
        4 juni 2020

        Deel deze pagina:

      • Vriend
        reactie 75   |   niet OK


        Van het begin tot het eindpunt
        Stop ik erin wat eruit moet
        Er vloog een tornado over mijn tempel
        Nu kan ik niet meer naar huis toe
        Plannen verlopen wat anders
        Zo stond het niet in mijn draaiboek

        We zullen nooit weten of Rob dit gezegd zou hebben maar de tornado vloog over jullie heen op 12 september.
        Het draaiboek van het leven was op die dag kwam abrupt tot het einde, een slechter einde van een script is niet voor te stellen en een schrik die we in alle vezels voelden.

        Ook ik ga terug naar vroeger zoals zo velen en denk aan de lange tijd dat we elkaar al kennen.
        Het begin van onze kennismaking en uiteindelijke vriendschap moet zo begin jaren tachtig ontstaan zijn; via school en de KZVV bij paal 59. Mooie onbekommerde tijd, veel op het strand en duwen aan de catamarans om ze naar de zee te krijgen. En niet trekken want volgens Rob gevleugelde uitspraak dat doe je aan je leuter! Zondag’s de club wedstrijden en de gebroeders Schipper waren daar behoorlijk onverslaanbaar en fanatiek met de RØker, alleen wanneer ze ruzie hadden op de boot dan konden we ze soms voorblijven. Biertje, bbq’tje, voeten in het zand en geblondeerde kop van de zon, zee en zout, je zou er voor op vakantie gaan.

        Al snel gingen jullie samenwonen als eerste van het stel, het verhuizen van de koelkast en andere inboedel met het Renaultje 4 bakkie naar Haarlem en vervolgens van de zee naar de lucht was een aangename verassing en al snel bleek het talent in vliegen duidelijk. Via de US belandden jullie in Borne en ondanks het feit dat het niet in de buurt van IJmuiden lag zijn er toch levensbepalende dingen gebeurd. Verjaardagsfeestje van Rob, verlegen als altijd maar na de 2 flessen dure Australische wijn die Rob net van zijn collega had gekregen (hij was behoorlijk pissig) probeerde ik samen met Olaf) indruk te maken op Ilse. Was niet echt gelukt die avond, begreep ik toen ze me veel later vertelde dat ze me maar een dik irritant kereltje vond! Ach, is toch allermaal goed gekomen…
        Op de terugweg heeft Olaf nog de buitenkant van zijn paarse Peugeotje 205 een kotsverfbeurt gegeven, extra jammer van de wijn..
        De tweede keer Borne was toen we naar een Rolling Stones concert ergens dicht over de grens in Duitsland gingen, super gaaf natuurlijk alleen kreeg niet het applaus mee nadat ik bij het weggaan van het terrein iedereen kwijt raakte en met mijn superieure richtingsgevoel de auto niet meer kon vinden. Heeft een paar uur geduurd voordat Rob mij weer vond, gezicht op onweer en schudde zijn hoofd en daar bleef het bij. Vliegen bij de luchtmacht kwam ten einde en weer op weg naar het Westen.

        Jullie ‘hut, je kan nooit genoeg ruimte hebben’ in Assendelft werd een groot project. Van het oude steentjes bikken in de achtertuin tot de geweldige man cave die is neergezet. Mijn respect hadden jullie verdiend om zo’n klus te beginnen en het resultaat mag er zijn. Daan liep al rond en Mart onderweg en als klein gezin viel het niet mee de moed erin te houden tijdens de bouw. Aan de vele uurtjes schilderen denk ik nu met plezier aan terug, altijd gezellig om het niet in je eentje te doen en weet dat Rob er de nodige inspiratie uit kon putten. Samen klussen was vaak geval van al doende leren en denk dat Rob zijn sporen heeft verdiend.
        De zomer dat de buitenboel helemaal strak in de verf stond was een mijlpaal en dat moest gevierd worden bij Mario’s in Neck. Zeven gangen verassingsmenu met bijpassend wijn arrangement. Aan Rob als lekkerbek wel besteed en voor mij de eerste keer ondergaan van een wijn arrangement, en dat hebben we geweten. Na de vierde gang geen idee wat er op het menu stond en waarschijnlijk kwam er niet veel zinnigs uit onze monden. Schijnt wel dat mijn fascinatie voor Ilse boven kwam drijven en dat ik er maar eens werk moest van maken..zo gezegd zo gedaan…

        Jaren vlogen voorbij, vele verjaardagen van jullie en de jongens. Rob teleurgesteld als je zei we eten niet mee. Ach, proef nou ff, lekkkerrrrr hooooor, gh gh gh. Neem toch wat. In zijn element, op zijn gemak en niets te dol. Ik maak wel ff wat. Bij anderen ‘op visite’ gaan was wat lastiger, aan zijn kop kon je zien van mmmm waar begin ik aan maar meestal na een half uurtje ontdooide hij en werd het toch nog gezellig.

        Het twee jaarlijkse winter-zomer bandenwissel ritueel hebben we in stand gehouden, leek wel of Rob na zoveel jaren nog steeds niet wist hoe het moest, je bent er zo handig in was zijn weerwoord. Klein bier maar zal dat missen. De herinneringen blijven, zo klein of onbenullig ze soms lijken. Laatste oud en nieuw viering, Rob wilde wel een oestertje openmaken om vervolgens in zijn klauw te steken! Heb ik weer…

        Wat mij nog het meeste aan Rob bewonderde was zijn discipline, altijd dat leren, leren en nog eens leren, puur respect. Een aparte kerel, soms lastig te doorgronden, maar voor mij zal Rob altijd een waardevolle vriend blijven.

        Cees

        Cees - Uitgeest
        10 december 2019

        Deel deze pagina:

      • dag grote man...
        reactie 74   |   niet OK
        Het is inmiddels al weer 3 maanden geleden dat de aarde even stopte met draaien, dat alles even in een oorverdovende stilte halt hield.
        Wat dapper van Daan om ons allen te bellen die dag, bij iedereen immers moest hij die ontsteltenis horen aan de telefoon.
        Onze Rob dood. Onze grote Rob was niet meer.
        Lieve Thessa, Daan en Mart, wat een gemis voor jullie en wat een gemis voor ons allen. Dagelijks is er wel een moment dat je denkt, het is echt, definitief, we gaan hem niet meer zien. Wat missen wij hem.
        Rob leerde ik natuurlijk kennen door jou Thes. Ik probeer te bedenken wanneer ik hem voor het eerst zag, misschien dat we zeventien waren of toch iets ouder?
        Ik herinner me denk ik dat ik me wel enigszins verlegen voelde, ik was immers helemaal niet zo’n stoere meid en dit was wel een heel stoere man, zo veel begreep ik er wel van.
        Jouw leven, Thes, en mijn leven zijn al lang met draadjes verbonden en Rob werd er ook een van. Ik mocht best vaak bij jullie langs komen en logeren in Borne. Eén maal gingen wij dames eens vliegen in de F16 simulator op vliegbasis Twente. Ik hoopte stiekum dat ik een natuurtalent zou zijn en een prachtige looping en landing kon maken, maar de werkelijkheid was weerbarstig. Volgens mij crashte ik na 2 seconden….
        Ik herinner me de boswandelingen met jullie door het prachtige Twente.
        Ik zag Daan en Mart in jullie leven komen en opgroeien, ik zag jullie nieuwe huis in Assendelft langzaam ontstaan.
        Met de jaren leerde ik Rob beter kennen. Binnen in die grote, stoere man zat een heel lieve, zorgzame en soms een heus onzekere Rob, die zich niet altijd zo durfde te laten zien. Ook gezondheids - issues waren onderwerpen waar we het - gezien mijn beroep - over hadden, maar het liefst liet hij daar ook niets over zien of horen.
        Het leven moest geleefd worden, met volop genieten van gezin, van lekker eten, van mensen, van mooie spullen, van een mooi huis, van een motor..
        Waar Cees en ik Rob en Thessa altijd dankbaar voor zullen zijn is hun koppel manoeuvre om Cees en mij samen te brengen. Cees en ik hadden elkaar jaren ervoor al eens ontmoet op een Borne feestje bij jullie, waarna ik naar de tropen verdween. Pas na de opbouw van jullie huis in Assendelft en een flinke steun in de rug van Rob én na een flink wijnarrangement was het plan bij Cees geboren om mij weer te benaderen. Ik zat aan het einde van mijn periode in Kashmir. Bij mijn thuiskomst sloegen de vonken bij ons over. De rest is bekend.
        Hoe gaat het leven verder als je je kerel verliest, je vader, je vriend? Ik weet het niet. Elke dag weer opstaan en verder leven. Met elkaar herinneren, huilen, lachen, verhalen vertellen, opschrijven , opdat we niet vergeten. Een mooi mens ging heen.

        Ilse - Uitgeest
        10 december 2019

        Deel deze pagina:

      • WEW
        reactie 73   |   niet OK
        Na maanden van stress en onzekerheid over zijn toekomst als piloot klonk er eindelijk weer muziek in de keuken tijdens het koken. Het leek weer de goede kant op te gaan met nieuwe kansen voor de toekomst. En dan verlaat je ons zo plotseling dat ik er met mijn verstand niet bij kan. Je foto zie ik elke dag maar ik kan nog steeds niet geloven dat je er niet meer bent. Het verlies voor Thessa, Mart en Daan is niet te bevatten maar ik hoop dat de muziek in de keuken ooit weer terugkeert als Daan of Mart roepen: Mam, wat eten we??? Liefs Olaf

        Olaf - IJmuiden
        7 december 2019

        Deel deze pagina:

      • Bakstenen
        reactie 72   |   niet OK
        Bunders.
        Niet te bevatten dat je hier niet meer bent. Je was een ruwe bolster met blanke pit. Ik was jonge punk op het squadron, onder de indruk van jouw BFM skills. Je hebt me veel geleerd, ben ik je dankbaar voor. Vergeet nooit dat je 3 bakstenen voor me in je tas had, toen je terug van verlof weer naar Villafrance kwam (huis in aanbouw, moest ik uit kiezen). Volgens jou kregen alle andere kerels "blaadjes" mee van hun lief thuis - ik bakstenen :-)
        Laatste keer dat ik je tegen ben gekomen was paar jaar terug op P30. Had altijd de hoop je nog eens ergens tegen het lijf te lopen.
        Rest in Peace!
        JR.

        Gertjan - Rotterdam
        17 november 2019

        Deel deze pagina:

      • Eveline  Haandrikman
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Eveline - Santpoort
        6 oktober 2019
        reactie 71
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 70   |   niet OK
        Lieve Thessa, Daan en Mart,
        Hierbij wil ik jullie veel sterkte toewensen in deze moeilijke tijd.
        Rob en ik hebben vaak samen gevlogen en het viel mij altijd op dat hij een zorgzame vader en echtgenoot was.
        Eén keer was je zoon ziek en was je liever thuis gebleven maar er moest ook gevlogen worden. Met de crew probeerden we er toch altijd een gezellige vlucht van te maken.
        Je was een gedreven en goede piloot. We voelden ons veilig met jou in de cockpit.
        We zullen je erg missen.
        Lieve groet,
        Annemieke de Jong

        Annemieke - Vlissingen
        5 oktober 2019

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie