gedenkplaats van

Rob Schipper

03-07-196412-09-2019
      Het is voor Thessa, Daan en Mart heel fijn als je een reactie, herinnering of anekdote wilt achterlaten. Elke reactie is zeer waardevol. Maak vooral duidelijk kenbaar, welke link je hebt met Rob en vanuit welke hoek je hem kent. Hartelijk dank.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Vriend
        reactie 75   |   niet OK


        Van het begin tot het eindpunt
        Stop ik erin wat eruit moet
        Er vloog een tornado over mijn tempel
        Nu kan ik niet meer naar huis toe
        Plannen verlopen wat anders
        Zo stond het niet in mijn draaiboek

        We zullen nooit weten of Rob dit gezegd zou hebben maar de tornado vloog over jullie heen op 12 september.
        Het draaiboek van het leven was op die dag kwam abrupt tot het einde, een slechter einde van een script is niet voor te stellen en een schrik die we in alle vezels voelden.

        Ook ik ga terug naar vroeger zoals zo velen en denk aan de lange tijd dat we elkaar al kennen.
        Het begin van onze kennismaking en uiteindelijke vriendschap moet zo begin jaren tachtig ontstaan zijn; via school en de KZVV bij paal 59. Mooie onbekommerde tijd, veel op het strand en duwen aan de catamarans om ze naar de zee te krijgen. En niet trekken want volgens Rob gevleugelde uitspraak dat doe je aan je leuter! Zondag’s de club wedstrijden en de gebroeders Schipper waren daar behoorlijk onverslaanbaar en fanatiek met de RØker, alleen wanneer ze ruzie hadden op de boot dan konden we ze soms voorblijven. Biertje, bbq’tje, voeten in het zand en geblondeerde kop van de zon, zee en zout, je zou er voor op vakantie gaan.

        Al snel gingen jullie samenwonen als eerste van het stel, het verhuizen van de koelkast en andere inboedel met het Renaultje 4 bakkie naar Haarlem en vervolgens van de zee naar de lucht was een aangename verassing en al snel bleek het talent in vliegen duidelijk. Via de US belandden jullie in Borne en ondanks het feit dat het niet in de buurt van IJmuiden lag zijn er toch levensbepalende dingen gebeurd. Verjaardagsfeestje van Rob, verlegen als altijd maar na de 2 flessen dure Australische wijn die Rob net van zijn collega had gekregen (hij was behoorlijk pissig) probeerde ik samen met Olaf) indruk te maken op Ilse. Was niet echt gelukt die avond, begreep ik toen ze me veel later vertelde dat ze me maar een dik irritant kereltje vond! Ach, is toch allermaal goed gekomen…
        Op de terugweg heeft Olaf nog de buitenkant van zijn paarse Peugeotje 205 een kotsverfbeurt gegeven, extra jammer van de wijn..
        De tweede keer Borne was toen we naar een Rolling Stones concert ergens dicht over de grens in Duitsland gingen, super gaaf natuurlijk alleen kreeg niet het applaus mee nadat ik bij het weggaan van het terrein iedereen kwijt raakte en met mijn superieure richtingsgevoel de auto niet meer kon vinden. Heeft een paar uur geduurd voordat Rob mij weer vond, gezicht op onweer en schudde zijn hoofd en daar bleef het bij. Vliegen bij de luchtmacht kwam ten einde en weer op weg naar het Westen.

        Jullie ‘hut, je kan nooit genoeg ruimte hebben’ in Assendelft werd een groot project. Van het oude steentjes bikken in de achtertuin tot de geweldige man cave die is neergezet. Mijn respect hadden jullie verdiend om zo’n klus te beginnen en het resultaat mag er zijn. Daan liep al rond en Mart onderweg en als klein gezin viel het niet mee de moed erin te houden tijdens de bouw. Aan de vele uurtjes schilderen denk ik nu met plezier aan terug, altijd gezellig om het niet in je eentje te doen en weet dat Rob er de nodige inspiratie uit kon putten. Samen klussen was vaak geval van al doende leren en denk dat Rob zijn sporen heeft verdiend.
        De zomer dat de buitenboel helemaal strak in de verf stond was een mijlpaal en dat moest gevierd worden bij Mario’s in Neck. Zeven gangen verassingsmenu met bijpassend wijn arrangement. Aan Rob als lekkerbek wel besteed en voor mij de eerste keer ondergaan van een wijn arrangement, en dat hebben we geweten. Na de vierde gang geen idee wat er op het menu stond en waarschijnlijk kwam er niet veel zinnigs uit onze monden. Schijnt wel dat mijn fascinatie voor Ilse boven kwam drijven en dat ik er maar eens werk moest van maken..zo gezegd zo gedaan…

        Jaren vlogen voorbij, vele verjaardagen van jullie en de jongens. Rob teleurgesteld als je zei we eten niet mee. Ach, proef nou ff, lekkkerrrrr hooooor, gh gh gh. Neem toch wat. In zijn element, op zijn gemak en niets te dol. Ik maak wel ff wat. Bij anderen ‘op visite’ gaan was wat lastiger, aan zijn kop kon je zien van mmmm waar begin ik aan maar meestal na een half uurtje ontdooide hij en werd het toch nog gezellig.

        Het twee jaarlijkse winter-zomer bandenwissel ritueel hebben we in stand gehouden, leek wel of Rob na zoveel jaren nog steeds niet wist hoe het moest, je bent er zo handig in was zijn weerwoord. Klein bier maar zal dat missen. De herinneringen blijven, zo klein of onbenullig ze soms lijken. Laatste oud en nieuw viering, Rob wilde wel een oestertje openmaken om vervolgens in zijn klauw te steken! Heb ik weer…

        Wat mij nog het meeste aan Rob bewonderde was zijn discipline, altijd dat leren, leren en nog eens leren, puur respect. Een aparte kerel, soms lastig te doorgronden, maar voor mij zal Rob altijd een waardevolle vriend blijven.

        Cees

        Cees - Uitgeest
        10 december 2019

        Deel deze pagina:

      • dag grote man...
        reactie 74   |   niet OK
        Het is inmiddels al weer 3 maanden geleden dat de aarde even stopte met draaien, dat alles even in een oorverdovende stilte halt hield.
        Wat dapper van Daan om ons allen te bellen die dag, bij iedereen immers moest hij die ontsteltenis horen aan de telefoon.
        Onze Rob dood. Onze grote Rob was niet meer.
        Lieve Thessa, Daan en Mart, wat een gemis voor jullie en wat een gemis voor ons allen. Dagelijks is er wel een moment dat je denkt, het is echt, definitief, we gaan hem niet meer zien. Wat missen wij hem.
        Rob leerde ik natuurlijk kennen door jou Thes. Ik probeer te bedenken wanneer ik hem voor het eerst zag, misschien dat we zeventien waren of toch iets ouder?
        Ik herinner me denk ik dat ik me wel enigszins verlegen voelde, ik was immers helemaal niet zo’n stoere meid en dit was wel een heel stoere man, zo veel begreep ik er wel van.
        Jouw leven, Thes, en mijn leven zijn al lang met draadjes verbonden en Rob werd er ook een van. Ik mocht best vaak bij jullie langs komen en logeren in Borne. Eén maal gingen wij dames eens vliegen in de F16 simulator op vliegbasis Twente. Ik hoopte stiekum dat ik een natuurtalent zou zijn en een prachtige looping en landing kon maken, maar de werkelijkheid was weerbarstig. Volgens mij crashte ik na 2 seconden….
        Ik herinner me de boswandelingen met jullie door het prachtige Twente.
        Ik zag Daan en Mart in jullie leven komen en opgroeien, ik zag jullie nieuwe huis in Assendelft langzaam ontstaan.
        Met de jaren leerde ik Rob beter kennen. Binnen in die grote, stoere man zat een heel lieve, zorgzame en soms een heus onzekere Rob, die zich niet altijd zo durfde te laten zien. Ook gezondheids - issues waren onderwerpen waar we het - gezien mijn beroep - over hadden, maar het liefst liet hij daar ook niets over zien of horen.
        Het leven moest geleefd worden, met volop genieten van gezin, van lekker eten, van mensen, van mooie spullen, van een mooi huis, van een motor..
        Waar Cees en ik Rob en Thessa altijd dankbaar voor zullen zijn is hun koppel manoeuvre om Cees en mij samen te brengen. Cees en ik hadden elkaar jaren ervoor al eens ontmoet op een Borne feestje bij jullie, waarna ik naar de tropen verdween. Pas na de opbouw van jullie huis in Assendelft en een flinke steun in de rug van Rob én na een flink wijnarrangement was het plan bij Cees geboren om mij weer te benaderen. Ik zat aan het einde van mijn periode in Kashmir. Bij mijn thuiskomst sloegen de vonken bij ons over. De rest is bekend.
        Hoe gaat het leven verder als je je kerel verliest, je vader, je vriend? Ik weet het niet. Elke dag weer opstaan en verder leven. Met elkaar herinneren, huilen, lachen, verhalen vertellen, opschrijven , opdat we niet vergeten. Een mooi mens ging heen.

        Ilse - Uitgeest
        10 december 2019

        Deel deze pagina:

      • WEW
        reactie 73   |   niet OK
        Na maanden van stress en onzekerheid over zijn toekomst als piloot klonk er eindelijk weer muziek in de keuken tijdens het koken. Het leek weer de goede kant op te gaan met nieuwe kansen voor de toekomst. En dan verlaat je ons zo plotseling dat ik er met mijn verstand niet bij kan. Je foto zie ik elke dag maar ik kan nog steeds niet geloven dat je er niet meer bent. Het verlies voor Thessa, Mart en Daan is niet te bevatten maar ik hoop dat de muziek in de keuken ooit weer terugkeert als Daan of Mart roepen: Mam, wat eten we??? Liefs Olaf

        Olaf - IJmuiden
        7 december 2019

        Deel deze pagina:

      • Bakstenen
        reactie 72   |   niet OK
        Bunders.
        Niet te bevatten dat je hier niet meer bent. Je was een ruwe bolster met blanke pit. Ik was jonge punk op het squadron, onder de indruk van jouw BFM skills. Je hebt me veel geleerd, ben ik je dankbaar voor. Vergeet nooit dat je 3 bakstenen voor me in je tas had, toen je terug van verlof weer naar Villafrance kwam (huis in aanbouw, moest ik uit kiezen). Volgens jou kregen alle andere kerels "blaadjes" mee van hun lief thuis - ik bakstenen :-)
        Laatste keer dat ik je tegen ben gekomen was paar jaar terug op P30. Had altijd de hoop je nog eens ergens tegen het lijf te lopen.
        Rest in Peace!
        JR.

        Gertjan - Rotterdam
        17 november 2019

        Deel deze pagina:

      • Eveline  Haandrikman
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Eveline - Santpoort
        6 oktober 2019
        reactie 71
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 70   |   niet OK
        Lieve Thessa, Daan en Mart,
        Hierbij wil ik jullie veel sterkte toewensen in deze moeilijke tijd.
        Rob en ik hebben vaak samen gevlogen en het viel mij altijd op dat hij een zorgzame vader en echtgenoot was.
        Eén keer was je zoon ziek en was je liever thuis gebleven maar er moest ook gevlogen worden. Met de crew probeerden we er toch altijd een gezellige vlucht van te maken.
        Je was een gedreven en goede piloot. We voelden ons veilig met jou in de cockpit.
        We zullen je erg missen.
        Lieve groet,
        Annemieke de Jong

        Annemieke - Vlissingen
        5 oktober 2019

        Deel deze pagina:

      • Petra Post
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Petra - IJmuiden
        4 oktober 2019
        reactie 69
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 68   |   niet OK
        Lieve Tessa, Daan en Mart,
        wij willen jullie ontzettend veel sterkte wensen bij het verlies van Rob. Het is onwerkelijk en wrang wat er is gebeurd. In april hebben we nog een mooie avond in Zeeland gehad waarbij Rob weer voor de 'goodies' zorgde en Inagce's bbq - een behoorlijk gammel ding - van gevat commentaar voorzag. Waarschijnlijk omdat het bang was dat de boel zou omvallen met het prachtige stuk vlees erop dat hij had gekocht. Rob had een heerlijke droge humor waar we altijd smakelijk om konden lachen. Maar ook bloedfanatiek als het bijv om zeilen op de catamaran ging; helaas kwamen wij vaak niet in de buurt van Barend en Rob. Toen ik een tijdje met Marijke ging, kwam ik af en toe thuis bij de familie Schipper en daar konden we wat aflachen met elkaar. Rob en ik zaten in 1989 allebei in Amerika; hij in Tuscon en ik in Pittsburgh en ik wilde hem graag opzoeken maar dat kwam er helaas niet meer van. Daarna zag ik Rob minder maar als we gingen zeilen en Rob kon meekomen, hing ik aan zijn lippen bij de verhalen over F16 vliegen en later op civiele vliegtuigen.
        Ik vond het afscheid indrukwekkend; vooral hoe jullie daar samen stonden en met zoveel liefde over Rob vertelden. Hij zou trots zijn geweest maar daar heb je niets aan als je een dierbare verliest. Ik denk wel dat jullie veel steun en kracht zullen putten uit elkaar. Op den duur zal de zon ook weer gaan schijnen. Wij wensen jullie heel veel sterkte toe.
        Liefs,
        Kees & Joleen

        kees - amsterdam
        3 oktober 2019

        Deel deze pagina:

      • Maartje en Johan Duin
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Maartje en Johan - Uitgeest
        29 september 2019
        reactie 67
      • Persoonlijke reactie...
        reactie 66   |   niet OK
        Het laatst getapte biertje was van Rob, en zo blijft hij ook in onze gedachten.
        Jullie heel veel sterkte en moed gewenst.
        Els en Etienne

        Etienne - Alkmaar
        27 september 2019

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie