gedenkplaats van

Wiep Nguyen-Schuurmans

03-02-192521-01-2016

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Francis  van den Berg-Oude Munnnk
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Francis van den Berg-Oude Munnnk - Oldenzaal
        18 juni 2016
        reactie 29
      • Shostakovich - String Quartet No. 8 in C minor Op. 110
        reactie 28   |   niet OK

        Het eerste deel, Largo, was het vierde muziekstuk op de crematieplechtigheid.
        Het stuk is een ode aan de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog.

        Vandaag zou moeder 91 zijn geworden...

        Alexander Nguyen - Utrecht
        3 februari 2016
      • Wiep tending her bees
        reactie 27   |   niet OK

        This photo was taken by Renny and Carlo on one of their visits with Wiep


        Anke Aggio - Australia
        30 januari 2016
      • Wiep as a teenager
        reactie 26   |   niet OK

        Renske Aggio-Schuurmans - Australia
        29 januari 2016
      • My sister Wiep
        reactie 25   |   niet OK
        Wiep was an important person in my life. When I was small I adored her
        and looked up to her.
        She was a lot older than I,and my big sister who used to tell me
        fairytale stories on a Saturday night when
        bathing me.I looked forward to those evenings.
        As we grew older we grew closer as friends, the age gap no longer applied.

        Wiep,s youth was spent in Mantgum:during the war years she went to a
        high school in Leeuwarden
        where she often had difficulty traveling to because of transport
        problems.She would not hesitate to
        walk there if needing to.(13km from Mantgum)

        Our Beppe Wiep lived next door and she was Wiep,s special friend and
        person to go to when she had
        problems at home,as one does when a teenager.Wiep was very fond of her.

        After high school Wiep started studying medicine in Groningen but had to
        discontinue her studies
        due to financial difficulties.She took on nursing instead in Amsterdam.
        I visited her there many a time.
        she had made her apartment really cosy,as she did later her flat and
        much loved home in Enschede.
        I loved visiting her in all her abodes.

        Wiep loved traveling , she traveled on a shoestring cycled or walked
        wherever,she was really tough on
        herself,the only way she could get anywhere.Wiep met Nam on one of those
        travels. They got
        married in Mantgum. their two sons, Manoel and Alexander where born in
        Amsterdam and Paris,and I
        was glad to have met,and got to know to some extent,both boys before
        departing to Australia to
        continue my life there.

        Wiep and I continued to see one another whether in Holland or
        Australia.The first time in Holland Wiep
        took us camping in Terschelling: five kids ,two adults two tents, bad
        weather. We had a memorable time,
        despite, or because of the weather.
        When in Australia,Wiep , Carlo, our children , and I went out camping,
        traveled and stayed in motels.
        In Sydney we went out to visit family and in the evening went sometimes
        to the opera.
        On one such occasion we went to the opera and when just seated every
        person rose from their seat.
        Wiep and I did not know the reason, and were debating in Frisian whether
        to do the same or not.
        On looking aside we noticed some young man grinning as if they
        understood what we were saying.
        Then everyone was seated again.After we found out that the Queen of
        Denmark had arrived at the opera house,
        and realised that the two man , possibly lifeguards, must have
        understood our words in frisian ,words perhaps not fit for a Queen?

        We often had a good laugh together,Wiep was always ready for a party,a
        picnic with wine and fruit in Granada or
        a lunch in Rome with Carlo, Giselle and I.Wiep was part of our life in
        Australia,even if we did not see one another
        every year we picked up from where we left off without any problems.
        She stayed with Anke and Robert, and Giselle and Gerard in
        Canberra,Roland and Vanessa and children stayed with her in
        Enschede,we were all always very welcome there.She would poke her head
        out of the loft window and with a big
        smile say hello.That is how I will always remember her and will always
        keep talking to her in my mind.

        I hope that after your long illness Wiep you can now rest in peace.

        Renske Aggio-Schuurmans - Australia
        29 januari 2016
      • Laatste bestemming
        reactie 24   |   niet OK

        Moeder zal hier haar laatste rustplaats vinden, bij haar man, ouders, zusje en vele voorouders achter kerkje in Mantgum, Friesland


        Manoël Nguyen - Zaanstad
        28 januari 2016
      • Dank!
        reactie 23   |   niet OK
        Allen bedankt voor alle steunbetuigingen en warme herinneringen.
        Samen geven ze een behoorlijk overzicht van moeders leven
        Ik begrijp dat voor velen die wilden, maar niet konden komen, de afstand en tijdstip en gezondheid een lastige hobbel was.
        Wij zij ook reuze dankbaar voor alle hulp en vriendschap die moeder al die jaren heeft mogen ontvangen van jullie.
        Helaas is de tijd onverbiddelijk, en het lot soms ook.
        We wensen jullie dan ook een gezond en voorspoedig jaar en verder toe…
        Manoël en Alexander

        Manoël Nguyen - Zaanstad
        28 januari 2016
      • Giovanny Bottesini - Elegy
        reactie 22   |   niet OK

        beginmuziek van de crematieplechtigheid
        (was toen in een uitvoering van Dominic Seldis)

        Alexander Nguyen - Utrecht
        28 januari 2016
      • Afscheid van moeder: Kunst, cultuur en geschiedenis
        reactie 21   |   niet OK
        De muziek die jullie net gehoord hebben, is uit het stuk “Quatuor Pour La Fin Du Temps” van Olivier Messiaen. Mijn moeder had Annie en mij uitgenodigd om mee te gaan naar het Delft Kamermuziek Festival in het Museum Prinsenhof Delft. Op het festival werd bovengenoemd stuk gespeeld, met o.a. Isabelle van Keulen op viool. We hebben ademloos zitten luisteren, ook al zat moeder zo af en toe te knikkebollen! Moeder ging elk jaar weer met plezier naar dit bijzondere festival, om dan weer met bijzondere CD’s thuis te komen.

        Muziek, literatuur, beeldende kunst, cultuur en geschiedenis, daar had ze een grote belangstelling voor. Ik kan me nog goed herinneren, dat ze ons tijdens onze zomervakanties elk museum, elke kerk en elk kasteel binnensleepte, want we moesten toch vooral ontdekken wat voor moois en interessants er in de loop der eeuwen gemaakt was! Mijn vader bleef dan altijd met onze hond buiten wachten, want hij had het allemaal al gezien. Later, toen ik Kunstgeschiedenis studeerde, moest ik altijd verslag doen van wat ik op binnen- en buitenlandse excursies had gezien. Haar belangstelling kende geen grenzen! Haar vele reizen getuigden daar ook van. Of het nou een cursus koormuziek in Hongarije of koor- en fluitmuziek in Wales betrof, of een cursus Patchwork in Finland of een tuinenreis naar China of Schotland, overal was ze voor in. Daarnaast kon ze ook enorm genieten van een bezoek aan landen met een historische link met Nederland.

        Helaas, ook voor zo’n actieve en onafhankelijke vrouw gingen de jaren tellen. Haar lichaam en geest gingen gebreken vertonen. Het was triest om haar steeds afhankelijker te zien worden en haar hersenfunkties steeds meer gebreken te zien vertonen. Opvallend was wel dat ze verhalen bleef vertellen, of over gebeurtenissen klaagde, ondanks dat ze steeds minder goed kon spreken (wij konden haar dan nauwelijks nog verstaan…). Ze kon zelfs tot op het eind nog flink commentaar leveren, als een persoon iets had gedaan wat haar niet zinde!

        Mem, ik zal je enorm missen!
        Maar ik ben ook blij dat je van de pijn en het verdriet over het verlies van je onafhankelijkheid en spraak verlost bent! Eindelijk heb je rust!

        Alexander Nguyen - Utrecht
        27 januari 2016
      • een herinnering aan Wyp
        reactie 20   |   niet OK
        Wyp,
        In 1971 werden we collega's op het Kottenpark College, jij een Friese en ik een Zeeuwse boerendochter. Dat schiep meteen een band en was tevens een aanzet tot onze vriendschap.
        We deelden dezelfde interesses: tuinieren, muziek, kunst, koken en reizen. Om er samen van te genieten maakten we regelmatig uitstapjes per trein en auto.
        Dat laatste leverde vaak hilarische taferelen op: verkeerde afslag nemen, denken dat te kunnen corrigeren, maar tot onze stomme verbazing passeren we voor een derde keer dezelfde boerderij. Een andere keer een lekke band en dan is het wel zo handig dat je weet dat er een reservewiel bij hoort, maar ook waar het verstopt zit. Een passerende heer bracht uitkomst en gaf ons een lesje 'band verwisselen', keek ons daarna meewarig aan, schudde zijn hoofd en je zag hem denken: vrouwen en auto's! We hebben heel wat afgelachen.
        We hebben vaak samen thee gedronken; soms heel chique en dan gebruikten we een van je zilveren theeserviezen, of het prachtige fragiele servies van Limoge porselein. We hielden daarbij nog net niet onze pink omhoog. De theeceremonie was niet compleet als er geen zelfgebakken Friese kruidkoek bij was.
        Van jou leerde ik ook wat zuinigheid was: een lucifer kon je meerdere keren gebruiken! Ik doe het nog steeds. We probeerden berekeningen te maken hoeveel bomen er zo wel gespaard konden worden: we kwamen er niet uit.
        Je vertelde vaak over je jeugd in Friesland, over je overleden zusje, je studie in Amsterdam, je leven met Nam in Frankrijk en hoe je uiteindelijk in Enschede terecht kwam.
        Naast tuinieren was reizen je passie: overal had je wel familie wonen. Je zus Reinie in Australië, je broers in Canada, familie van Nam in Vietnam. Daarnaast ging je naar Rusland, China en Indonesië. En dat allemaal in je eentje!
        Je aandacht, zorg en liefde ging vooral uit naar je jongens: Manoël en Alexander. Die waren je alles. Met je wilskracht bereikte je waar je je zinnen op had gezet. Dat hield in dat je intensief hebt geleefd. Je hebt veel van jezelf gevergd. Het heeft diepe sporen achtergelaten, zeker toen je ouder werd. Toen werd je leven anders, verwarrend. Je kon het niet meer bijbenen tot je je er bij neer moest leggen, na een rijk, maar bewogen leven.
        Dag Wyp.
        Olga de Smet, Enschede

        Olga de Smet - Enschede
        27 januari 2016

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering