gedenkplaats van

Cynthia Fraikin

09-02-197203-12-2017

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Altijd in me hart❤️
        reactie 54   |   niet OK

        Lieve Cynthia, ik mis je nu al en ik zal je ook altijd blijven missen.
        Je was zo’n sterke,lieve, knappe vrouw en dat ga ik nooit vergeten.
        Een paar weken geleden zei je tegen mij: “je doet zo goed je best op school, ik ben trots op je kanjer” daar werd ik heel emotioneel van! Natuurlijk ga ik me best blijven doen voor jou.
        1 ding moet je nooit vergeten, ik denk voor altijd aan je en als ik naar boven kijk en ik zie een hele mooie ster dan ben jij die mooie ster!!

        Xxx zoë


        Lieve byron, jury en de familie,
        Jullie ook heel veel sterkte!
        En ik hou van jullie❤️❤️

        Xxx zoë


        Zoë Van waard - Hoofddorp
        12 december 2017

        Deel deze pagina:

      • 1977-2017
        reactie 53   |   niet OK

        Veertig jaar geleden kwam zij in mijn leven...Cynthia... samen op de kleuterschool.
        We werden vriendinnetjes en onze huizen tegenover elkaar in Amsterdam-Noord lagen op een steenworp afstand.
        Ook op de basisschool kwamen we bij elkaar in de klas en we werden dikke mik.
        Een onbezorgde tijd... school, zwemles, stoepen, dodenval, blikkie trap, onze geweldige vertolking van André van Duyn tijdens een playbackshow, eindmusical... Cito...
        Wat een kadootje dat we ook samen naar de Havo mochten en wederom in dezelfde klas terecht kwamen.
        Toen begon ons leven pas echt...
        Eerste keer naar de bios, eerste sigaretje, eerste keer disco bij Oriënt , verliefd zijn, stoer doen in het zwembad, jongens, shoppen in de stad, chillen op je kamer, noem maar op...
        Op de Havo hadden we een toffe klas en sloten nieuwe vriendinnen zich bij ons aan, maar met Simone, Mirjam en Brigitte hebben we toch de meest leuke tijden beleefd.
        De dinsdagmiddagen bij Mirjam thuis (ouders werken) waar we uit de Wehkampgids ons interieur in gedachten samenstelden, uren kletsten met thee onder het mom van huiswerk maken of blue curacao dronken met inlegkruisjes onder onze kin... haar ouders spontaan verrasten op hun trouwdag met een diner en zij ons allen meenamen naar de Glen Miller story in de bios.
        De zaterdagavonden naar de disco en met z'n vijven slapen bij Brigitte thuis, waar haar ouders 's nachts steevast patat stonden te bakken voor ons en we de eerste MTV videoclips bekeken met bord op schoot en we ons vergaapten aan Tom Cruise en beelden uit de film Topgun.
        Het was misschien wel iets TE gezellig op school, want behalve Cynthia zijn we onderweg allemaal naar 2 of 3 Mavo verhuisd.
        Ai, dat deed even zeer.. van twee Havo over naar drie Mavo en niet meer samen in de klas...
        Enige voordeel was samen spijbelen zonder dat het opviel als we heel af en toe geen zin hadden in school.
        Na school zochten we elkaar snel weer op en gingen regelmatig tennissen tegen de muur van de naastgelegen flat, waar de jongens uit de buurt op hun MT of MB brommers onze aandacht zochten en we al gauw deel uitmaakten van "the gang" , een grote groep jeugd die elkaar 's avonds opzochten bij de bloembakken en uren stonden te ouwehoeren.
        Weer een hoop nieuwe vrienden en vriendinnen en met hen gingen we de stad in, op de brommer/fiets naar het Twiske, zwembad, het strand, schaatsen op de Edenbaan, uit in Robinson of The Movies, of naar de Efteling toen de eerste rijbewijzen werden gehaald en de brommers langzaam werden verruild voor auto's en er gesleuteld werd in de garage van de familie Boekhout waar we ook weer allemaal voor de deur bij elkaar hingen.
        En toen ging ik verhuizen naar Purmerend...
        Het eerste jaar was ik nog bijna iedere avond in Amsterdam Noord te vinden en kwamen Cynthia en andere vrienden ook zelfs regelmatig naar Purmerend.
        In de zomer van 1989 gingen we samen voor het eerst alleen op vakantie naar Lloret de Mar met mijn nichtje Annemarie en haar vriendin Anita, een topvakantie!
        Alleen jammer dat het toenmalige vriendje van Cynthia zo'n heimwee en jaloezie had dat ze na een week alleen naar huis is gegaan voor hem...waar wij nog een weekje vakantie vierden in Lloret.... eeuwig zonde...
        Toen ik een vriendje kreeg in Purmerend zijn we ook nog geregeld met elkaar op stap geweest, maar langzaamaan verwaterde het contact een beetje...verhuizen, andere school, werk...
        Cynthia en Bert gingen samenwonen en kwamen in een andere fase van hun leven terecht, al hebben we met vele vrienden nog een geweldige Sinterklaas gevierd bij hen thuis met surprises.
        Ikzelf ontmoette Patrick in Purmerend en we gingen steeds meer onze eigen weg...
        Een paar jaar gingen voorbij, Cynthia en Bert gingen uit elkaar, wij spraken af en toe af om gezellig bij te kletsen en een hapje te eten en in 1997 kwam daar Yuri in beeld.
        Supertrots en gelukkig kwam ze hem bij ons thuis laten zien en hebben we een gezellige dag gehad.
        Toch werd het contact minder, ik inmiddels een kindje met Patrick en Cynthia volop in haar carrière... het leven overkwam ons... zonder bewuste reden zijn we elkaar toch wat uit het oog verloren...
        Om de paar jaar een date voor een hapje eten, ook met Simone, om de nostalgie en herinneringen in tact te houden met steevast het voornemen om het niet meer zo lang te laten duren voor we elkaar weer eens zouden zien...
        Met haar grote liefde Yuri kwam ook daar een prachtig kindje geboren uit liefde...Byron...
        Ik vond de naam zo bijzonder...
        Met de komst van Hyves en Facebook was het toch mogelijk om een stukje van elkaars leven te blijven volgen, dat vond ik erg leuk!
        Toen ze me verraste met een bezoekje in haar werkpauze in 2013 op IJburg waar ik aan het werk was in onze nieuw te openen winkel was wel weer duidelijk dat we nodig weer eens moesten bijkletsen.
        In januari 2016 hebben we zelfs de hele formatie met Simone, Mirjam en Brigitte weer bij elkaar gekregen en wat ontzettend bijzonder dat de goede band die we met elkaar hadden in de jaren '80 ons nog steeds zoveel vreugde gaf en we besloten om dit weer vaker te doen.
        Helaas dat jaar kwam ook het slechte nieuws van haar ziekte....maar zo sterk en vastbesloten als ze was...was ik ervan overtuigd dat ze met die spirit de strijd wel kon winnen...
        Afgelopen maart waren we weer met de hele formatie bijeen en vertelde ze de harde waarheid dat het gevecht tegen kanker helaas geen overwinning zou worden....
        Ook dit vertelde ze met zoveel kracht en ondanks deze klap in het gezicht hebben we toch weer zo'n waardevolle avond gehad.
        Ik heb zoveel bewondering voor alles dat ze het afgelopen jaar nog heeft kunnen realiseren, weekendje weg, met de guapa's naar Ibiza, vakantie in Italië, de sportmomenten die ze er nog uit perste...en altijd een positief berichtje of felicitatie naar iemand op Facebook, terwijl ze zelf in die vreselijke rollercoaster zat....
        Op haar afscheid werd mij heel duidelijk hoe geliefd ze was bij velen, liefde en kracht kenmerkten haar uitvaart... liefde tussen haar en Yuri... en die kracht... die zag ik ook bij Byron...pas elf jaar oud en zo mooi over zijn mama spreken.... ook de band met Cecile en haar gezin vond ik prachtig om te zien.
        Ik ben ontzettend dankbaar dat ik haar zo lang in mijn leven heb mogen meedragen.
        Ik wens Yuri, Byron, Cecile en gezin en haar ouders Trees en Jan alle kracht om dit vreselijke gemis te dragen.
        Zoals ik onze laatste ontmoeting tegen haar zei.... als ik ook naar boven kom en we ons leven opnieuw mogen gaan doen ...zou ik het zo weer met je overdoen....


        Sandra Moerman - Purmerend
        12 december 2017

        Deel deze pagina:

      • Een dijk van een meid
        reactie 52   |   niet OK
        Lieve Cynthia,
        Het voelt nog steeds onwerkelijk dat je er niet meer bent. Wij zullen ons jou blijven herinneren als de slimme, stoere, goedlachse grote zus van Cécile.
        En ondanks je ziekte bleef je betrokken bij alles en iedereen. Op 11 augustus vorig jaar, toen je al heel ziek was, kreeg Gitta op haar verjaardag als eerste een vrolijke facebook-felicitatie van jou.
        Dat was jij ten voeten uit.
        De crematieplechtigheid staat op ons netvlies gegrift. Wij waren diep onder de indruk van de kracht van Byron en Jasmijn. Pieter zei naderhand: "Sterke ouders krijgen sterke kinderen."
        Zo is het.
        Rust zacht, lieve Cynthia.
        Gitta, John, Pieter

        John en Gitta Veen - Almere
        12 december 2017

        Deel deze pagina:

      • paul kraan
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        paul kraan - waanshoek
        11 december 2017
        reactie 51
      • Een prachtig mens
        reactie 50   |   niet OK
        Cynthia zal me altijd bijblijven als een vrolijke meid, met haar typische bandana tijdens het sporten. Ze heeft bij mij step lessen gevolg en het was schrikken toen ze meldde dat ze niet langer kon sporten owv de ziekte die plots ondekt was. Ik heb haar dappere tocht gevolgd op facebook. Tot het einde heeft ze strijd getoond, enthousiasme en levensvreugde. Ontzettend jammer dat het niet heeft mogen zijn. Ik koester mooie herinneringen aan haar aanweIgheid in de lessen en ben zeker dat jullie allen nog veel mooiere en intensere herinneringen hebben, maar ben ook zeker dat het heel veel pijn gedaan heeft om haar in pijn te zien. Ik hoop dat zij en jullie rust vinden. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik haar gekend heb en wil jullie alle sterkte en steun wensen. Ilse Michiels

        Ilse Michiels - Haarlem
        10 december 2017

        Deel deze pagina:

      • If you can dream it.....
        reactie 49   |   niet OK
        Na een dag van verbazing (Cynthia ziek), een moment van verbijstering ( oncoloog), opluchting (darmkanker dat schijnt goed te genezen te zijn) naar vrees (als dat maar goed komt).
        Maar de dag erop stond op je Facebook If You Can Dream IT You Can Do It.
        Wat sterk, wat een karakter. Ik zal dat niet vergeten. Hoop dat ik daardoor leer tegenslagen te verwerken. En vooral niet meer mopper over dingen die tegen zitten.
        Ik dank je, ik mis je,

        Frank van Wezel

        Frank van Wezel - Amsterdam
        10 december 2017

        Deel deze pagina:

      • Met oprechte deelneming.
        reactie 48   |   niet OK
        Je was zo sterk en zo dapper en tot het laatst liefdevol. Onze Cynthia is er niet meer.
        Een bijzonder mensen mens moest ons verlaten. Je uitvaart getuigde van zoveel liefde.
        De mooie teksten over jou gesproken door je lieve zus je nichtje en jouw Jury en in het bijzonder jou Byron.
        Ik wil hierbij dan ook, hun alle kracht en sterkte wensen bij dit zeer grote verlies.
        *(hierbij mijn laatste berichtje aan Cynthia waarbij ik liefdevol haar reactie terug kreeg.)
        Lieve Cynthia,
        Ik kan alleen maar schrijven 0ver wat ik allemaal voel
        het is verwarrend en verdrietig maar echt het is een heleboel.

        ik wil heel graag huilen, schreeuwen slaan en meer
        maar het helpt voor geen meter
        het verdriet neemt geen keer.
        Je was een rots in de branding en koerste recht door zee…
        Je trotseerde storm en golven, alleen…je had de wind niet mee
        Waarom al dat vechten, waarom al die pijn.
        Je wil hier niet weg je wil bij ons zijn.
        De strijd is oneerlijk en geheel niet terecht.
        Je wilde zo graag verder maar verloor dit gevecht.”
        Niemand kan begrijpen hoe erg die pijn wel is,
        niemand kan begrijpen hoe erg is straks het gemis,
        maar een ding moet je weten, ik zal je nooit vergeten.
        Een pracht vrouw zo sterk en midden in het leven moet ons gaan verlaten
        omdat ze geen eerlijke kans heeft gekregen.
        Dankbaar ben ik je omdat jij er toen was voor mijn dochter
        die jouw arm om haar schouder nog steeds voelt.
        Dankbaar ben ik je voor de liefde die je me kleinkinderen hebt gegeven.
        Dankbaar zal ik je altijd zijn voor dat duwtje wat je mijn dochter had gegeven
        en daardoor haar nieuwe geluk met een lieve partner mag beleven.
        Ik zal je nooit vergeten en ben blij dat ik je hebt gekend als pracht mens en als
        een lieve zorgzame vriendin van mijn dochter en een geweldige moeder voor haar zoon,
        een mooie vrouw en echtgenote voor haar man en dat is in deze huidige tijden echt niet zo gewoon.
        Lieve schat wat zullen we je gaan missen, het doet zelfs pijn om deze zin te schrijven en flink te blijven.
        Maar nooit zullen we je vergeten en dat zullen we ook je zoon en man laten weten.
        Nu komt het moeilijkste moment eraan, ik ga stoppen en heb toch nog wat woorden op papier staan.
        Wil eigenlijk niet naar een einde toe maar ik wil ook niet te lang wachten, anders ben je te moe.
        Lieve Cynthia ik wens je een zacht einde met veel liefde omringt en hoop dat je de rust dan ook vindt.
        Duizenden kussen voor jou en nu veel tranen bij mij, Vaarwel lieve schat en bedankt dat ik je heb gekend.
        Heel veel sterkte jullie allemaal, Lieve Cynthia je zit in mijn hart en mijn gedachten zijn bij jullie.
        Veel liefs en een laatste dikke super knuffel van René Sekrève. XXXXXXXXXXXXXXXX


        René Sekrève - Badhoevedorp
        10 december 2017

        Deel deze pagina:

      • Triest
        reactie 47   |   niet OK
        Ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven, maar wel dat je enorm gemist gaat worden. Je kan trots op die kerels van je en zeker ook op jezelf. Slaap zacht.

        Jeroen Offerman - Hillegom
        10 december 2017

        Deel deze pagina:

      • Rust zacht lieve buuf Cynthia
        reactie 46   |   niet OK
        Wat een ongelofelijk fijn mens was je als buurvrouw; warm, positief, enthousiast oprecht geïnteresseerd en met een heerlijk portie humor.

        We deelden o.a. onze grote liefde voor katten. Mijn (vorige) kat Arie, die buiten het vechten nogal regelmatig opzocht, kreeg van jou de zeer toepasselijke bijnaam "Terror-Arie". Jouw zorgzaamheid ging ver: toen ik in 2014 in Costa Rica op vakantie was en mijn "kleine monster" Arie ziek werd, ben je zelfs midden in de nacht naar een spoedkliniek in Amsterdam gereden omdat je het niet vertrouwde.

        Lieve Cynthia, Ik zal je nooit vergeten en je naam staat voor altijd in mijn hart geschreven.

        Ik wens Jury & Byron en alle familie en vrienden heel veel sterkte en kracht toe!



        Frank van Diemen - Hoofddorp
        10 december 2017

        Deel deze pagina:

      • Lieve Cynthia,
        reactie 45   |   niet OK
        Nicht en neef, dat was onze relatie. Geen vrije keuze maar bloedband dus.
        Daarom verwaterde ons contact ook na het wegvallen van de gemeenschappelijke "oma en opa". En kwamen wij elkaar pas veel later weer tegen: op de reunie van Ton en Nicole. Ik had inmiddels al wel via-via vernomen dat jij hetzelfde traject doorliep als mijn Corina, maar kon toen pas face-to-face met jou en Cécile erover praten. Erg heftig!
        Daarna hebben wij elkaar nog een paar keer gezien. Wat een warme en hartelijke vrouw was mijn nicht geworden! En precies die vrouw zag ik op de foto's en hoorde ik in de verhalen weer terug op de crematie. Wat in-en-in triest dat jij zo vroeg moest gaan, onbeschrijflijk en zo unfair. Doe Corina de hartelijke groeten meid en maak er samen wellicht zelfs wat moois van daar, want weg zijn jullie niet, dat geldt alleen voor de "verpakking".
        Ik wens de familie alle kracht en onderlinge warmte toe om dit enorme verlies enigzins een plek te gaan geven.

        Jeroen Overzier - Schagen
        10 december 2017

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie