gedenkplaats van

Dagmar Jongejan

17-06-197820-06-2004
      Lieve Dagmar,

      Waar jij zo bang voor was dat je het knuffelen en aanraken zou missen, dat missen wij nu. Zoveel meer dan we van te voren bedenken konden. Ik hoop dat je nu ergens bent, waar je wel kunt zien en geen last meer hebt van de pijn. En oh, wat zou ik graag wat van je horen of een seintje krijgen dat het nu goed is. Het is zo moeilijk zo. Liefs, mama en papa

      Overige informatie
      Onze dochter is maar 26 jaar geworden. Ze wist dat ze uiteindelijk jong zou sterven, maar heeft geprobeerd nog te genieten waar ze maar kon. Helaas bedierven haar blindheid en voortdurende pijn bijna alles.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 165   |   niet OK
        Lieve Dagmar,

        Vandaag zou je 31 jaar zijn geworden. Ik besef meer en meer dat ik nu gewoon ouder ben dan dat jij ooit hebt mogen worden.

        Elke dag is er wel een moment die me aan jou laat denken. Hoe zou je het vinden om weer tante te worden? Hoeveel kado's zou je al voor de kleine hebben gekocht? Want ik weet dat jij samen met ons enorm zou uitkijken naar de geboorte van de kleine. Feitelijk wordt je nog steeds tante, alleen op een andere manier.

        We missen je!

        Liefs,

        Rutger

        Rutger -
        17 juni 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 164   |   niet OK
        Lieve Dagmar, zo langzamerhand gaan we weer naar de tijd toe, die voor ons zo vol herinneringen zit. Ik denk altijd wel aan jou, maar rond deze tijd is het net of het meer aan de oppervlakte zit en als het maar even geraakt wordt, ben ik ook weer makkelijker in tranen. Toch heb ik wel het gevoel dat het goed met jou gaat en dat je om ons heen bent. Natuurlijk zou ik je liever willen zien en aanraken, maar dat vermogen heb ik niet. Ik ben al blij dat ik je voel en af en toe het idee heb, dat je ons een seintje geeft.
        Dag lieverd van me, let maar een beetje op ons allemaal, dan komt het wel goed.(je krijgt het zo langzamerhand wel druk, want we breiden nog steeds uit) Dikke kus van je mama

        willeke, moeder van dagmar -
        6 mei 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 163   |   niet OK
        Lieve Dagmar,

        Het is nu vijf jaat geleden dat jij voor hety laatst naar het ziekenhuis moest,je nieren hadden het begeven. Wij wisten toen echt dat dit jouw laatste weken, maanden op aarde zouden zijn. Voor ons zijn dit nog steeds hele moeilijke maanden. Het gemis is niet minder geworden, het verdriet blijft en toch kunnen wij nu weer genieten van de warme mensen om ons heen, van jouw neefjes en nichtjes(onze kleinkinderen)en van jouw zusje en broers. Bijelkaar zijn is een feest en ook steeds een lege stoelwaar jij in zou moeten zitten. Vijf jaar, zo maar voorbij,het lijkt maar een dag.

        Lieve Dagmar, soms voel ik dat je heel dicht bij bent, bij en voor mij bent. Dat voelt goed. Ik hou van jou

        Papa

        Jaap Jongejan -
        18 april 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 162   |   niet OK
        Hoi Willeke, ik lees dat je het wachtwoord kwijt bent, net onder de twee vensters waar je inlogd staat een tekst "wachtwoord vergeten" klik daar op en vul je e-mail adres in. Na enige dagen zal je het wachtwoord ontvangen..
        Doe Rutger de groetjes, en heb voor Dagmar een kaarsje aangestoken.
        Mvg, Nick

        Nick Portegies -
        15 februari 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 161   |   niet OK
        Lieve Dagmar
        2 Weken geleden schreef ik jou ook al, maar door het invoeren van dat wachtwoord lukt het mij niet meer om het geplaatst te krijgen. Suf hé? Je weet vast inmiddels wel dat opa ook is overleden. Ik hoop dat jullie op 1 of andere manier contact hebben gehad. Het ging allemaal zo onverwachts en snel met opa. Oma heeft het er heel moeilijk mee. Ik vond het moeilijk oma zo te zien. Ze wilde opa natuurlijk niet loslaten. Ik zag mezelf weer helemaal terug in de tijd dat het met jou slecht ging. Alles komt dan weer terug. Lief meisje, gelukkig blijft de liefde en 'houden van'. Ik denk nog elke dag aan je en praat in gedachten ook nog vaak tegen jou. Dag Dagmar, help opa en oma maar een beetje, als dat kan. xxx, mama


        willeke, moeder van dagmar -
        11 december 2008

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 160   |   niet OK
        Lieve Dagmar,

        Vandaag is opa Dronten begraven. Vorige week zondag is hij eigenlijk behoorlijk onverwachts overleden. Ik kan het me eigenlijk ook nog steeds niet voorstellen, dat ook hij er niet meer is. Toch ben ik er van overtuigd dat jij hem aan de hemelpoort stond op te wachten. Ik heb hem gevraagd om je een dikke kus te geven, heb je die al gehad?

        In 4,5 jaar tijd zijn we nu twee hele dierbare mensen verloren. Natuurlijk kwamen de afgelopen periode ook de herinneringen aan jouw ziek zijn en overlijden weer naar boven.

        Ik vind het fijn om te lezen dat er nog steeds veel mensen aan je denken. Zoals een verpleegkundige die jouw regelmatig heeft verzorgd, maar ook een oud-klasgenootje uit Leek. Ook wij vergeten je nooit! We missen je nog elke dag.

        Liefs,

        Je broer!

        Rutger, broer van Dagmar -
        21 november 2008

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 159   |   niet OK
        Al een poosje spookte jou naam door mijn hoofd, we hebben samen op de kleuterschool gezeten.. in plaats van jou naam op hyves te vinden vind ik je hier en ben je niet meer onder ons. Ik ben geschokt, maakt niet uit hoelang geleden we elkaar gezien en of gesproken te hebben.. Ik weet nog dat we ijsjes gingen kopen bij de spar in Leek en jij mij uit legde wat diabtes was en dat je niet alles mocht eten. Mede door jou ben ik de zorg in gegaan, dank je dat ik je heb mogen kennen ookal waren we nog klein. Ik ben je nooit vergeten! Rust zacht
        Veel sterkte aan je familie

        Cora Ketelaar (oud klasgenootje uit Leek, GR) -
        11 november 2008

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 158   |   niet OK
        Lieve Dagmar,
        Vandaag moest ik plosteling weer aan je denken. Ik heb je mogen verplegen in de Weezenlanden. Ik heb je altijd enorm bewonderd en tevens veel met je kunnen lachen op de momenten dat het wat beter met je ging.
        Je ouders en familie mogen trots op je zijn! Helaas was jouw leven veel te kort.
        Groetjes Esther Rorije

        Esther Rorije-Lammertink -
        9 oktober 2008

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 157   |   niet OK
        Lieve Dagmar, Vandaag ben ik ergens geweest waar ze een rouwgroep willen starten voor kinderen. Als het allemaal van de grond komt, hoop ik dat ik daar ook een bijdrage aan kan leveren. Ik ben ook bezig met een basisopleiding voor tekenen en schilderen en een beetje kleien, misschien dat ik dat ooit zelf kan combineren met een rouwgroep(je), zodat mensen ervaren dat er weer ruimte kan zijn voor iets anders, dat is dan iets wat ik van jouw dood geleerd heb. Maar als ik had mogen kiezen, had ik het liever niet willen leren, want die prijs zou ik er nooit voor over hebben. Vandaag dus ook weer over jou gepraat met mensen die ook hun eigen verdriet en rouw kennen. Het is dan toch fijn om iet van (h)erkenning te vinden. Dag lief meisje van me, een kus en een knuffel van jouw mama

        willeke, moeder van Dagmar -
        7 oktober 2008

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 156   |   niet OK
        Lief zusje,

        Afgelopen week is er weer veel over je gepraat. Twee ongevallen waarbij jonge mensen zijn omgekomen, raken ons extra diep. Thuis weet iedereen hoe vreselijk het is om iemand uit het gezin te moeten missen. We leven mee met die nieuwe verscheurde gezinnen en begrijpen het verdriet, de pijn en de leegte zo goed.....

        Ik heb je website weer een beetje aangepast. Eindelijk is het ook gelukt om een achtergrondmuziekje te maken, natuurlijk Enya. Eén van je lievelingsnummers, maar ik moet nog steeds huilen als ik het hoor. Ik zie je kist dan weer het graf in gaan en besef dat je echt nooit meer terug komt. Ik mis je!

        Rutger, broer van Dagmar -
        26 augustus 2008

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie