gedenkplaats van

Johan van Mastrigt

27-04-195404-10-2016
      “The story of life is quicker than the wink of an eye
      The story of love is hello and goodbye
      Until we meet again”
      Jimi Hendrix

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Niet
        reactie 65   |   niet OK
        Jij bent wel weg
        Maar alles wat ik voor jou voelde
        en wat je voor mij betekende
        Niet

        Mario en Els van gemerden - Breda
        27 april 2017

        Deel deze pagina:

      • liefste papa van de heeeele wereld
        reactie 64   |   niet OK
        Lieve papa,

        27 april 2016, een jaar geleden, was jou laatste verjaardag die je met ons hebt gevierd. Het was een dag met een dubbel gevoel. Zoals jij wilde gingen wij borrelen, die avond sprak jij 'anders', rare woorden, we merkten dat er iets was. Na de vakantie in mei zou je weer een keer naar de dokter gaan...

        27 maart 2016, mama's 60e verjaardag, het was een geweldig weekend! Papa zou papa niet zijn als alles tot in de puntjes was verzorgd. Met een aantal familieleden naar limburg. Een prachtig hotel, een wandeling, vrije tijd en natuurlijk lekker eten! Er leek nog weinig aan de hand. Je was wel wat zenuwachtig, maar wij dachten dat het kwam doordat jij, zoals je dat altijd wilt, ervoor wilde zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft. Maar er bleek meer aan de hand...

        27 mei 2016, vrijdagmiddag, mama belde me: "papa gaat naar de spoedeisende hulp met een koffertje, je hoeft niet meteen te komen, want je kan nu toch niets doen. Zodra ik meer weet hoor je het". De maanden daarna leefde we in een roes. Dat koffertje heeft hij zelf nog vele malen in en uitgepakt omdat ie zo graag naar huis wilde. Maar dat heeft helaas niet zo mogen zijn. Een ongeneselijke hersentumor heeft alles veranderd. Diagnose, een paar maanden tot een jaar...

        27 april 2017, vandaag zou je 63 jaar worden. Vandaag gaan wij weer borrelen, omdat jij dat zo zou willen. Wij maken er een mooie dag van en in ons hart ben jij erbij!

        Ik mis je onwijs lieve papa! En zoals ik gelukkig nog tegen je heb kunnen zeggen, ik had me geen betere vader kunnen wensen! Je bent de liefste papa van de heeeele wereld. Daar zal ik je altijd dankbaar voor zijn!

        Liefs je dochter Dhilani

        Dhilani Van mastrigt - Breda
        27 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Gefeliciteerd lieve papa!
        reactie 63   |   niet OK

        Gefeliciteerd lieve papa!

        Ik mis je. Ik mis je aanwezigheid, je lach, je humor, je rimpeltjes, je kwetsbaarheid, je loyaliteit, je oprechtheid, je verhalen, je goede gesprekken, je visie, je trots, je woede, je verdriet, je mening over Feyenoord, je mening over Liverpool, je mening over Oranje, je standvastigheid over het overlijden van Jimi Hendrikx, je drive om het beste uit jezelf en anderen te halen, het pikken van mijn stukjes worst, het 'even' moeten werken als nèt de tafel afgeruimd moest worden, je liefde voor de tuin, je jenever met een leffe blond, je werkgerelateerde tripjes, je zelfverzekerdheid, je marathons, je bier met bitterballen, je genot bij een goed glas wijn, je kracht, je ijzeren wil om voor ons en onze mama's te zorgen, je liefde voor een ieder, je papa zijn.


        Suraya van Mastrigt - Rotterdam
        27 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Vandaag zou je 63 jaar zijn geworden.....
        reactie 62   |   niet OK
        Dag Johan,
        Vandaag zou je 63 jaar zijn geworden.....
        Er waren o.a. op jouw verjaardag vorig jaar al signalen dat het fysiek niet goed met je ging........
        Met onze gedachten bij de zomer van 2016 zullen we voor altijd aan jou worden herinnerd. . . .

        Uitgebreide onderzoeken en een zware operatie volgden. Jouw ziekte was niet behandelbaar en dit werd nogmaals bevestigd in juni vorig jaar. Een ware mokerslag. Jij, Sonja en de kinderen gingen met deze wetenschap een zware en verdrietige tijd tegemoet. Onzekerheid, angst, twijfel en hoop op misschien een wonder hielden de familie in haar greep, maar het onvermijdelijke, jou te moeten loslaten, werd 4 maanden later op 4 oktober 2016 werkelijkheid.
        Voor jou de verlossing van een mensonterend ziekteproces.
        Voor Sonja, Dhilani en Suraya het begin van een inmens groot verdriet.

        Tijdens jouw ziekte heb je ons laten zien en voelen wat belangrijk is en wat er werkelijk toe doet. Jouw sterke wil en positieve instelling om de strijd met je ziekte aan te gaan heeft grote indruk op ons gemaakt. Zelfs de humor die jou zo kenmerkte bleef in deze uitzichtloze periode aanwezig.
        Nog steeds zijn er momenten dat we niet kunnen bevatten dat je er niet meer bent.

        Jouw aanwezigheid in huis is voelbaar en in situaties dat het nodig is laat je van je "horen". Aan jouw ultieme wens is inmiddels gevolg gegeven......

        Dhilani en Suraya zijn een erg grote steun voor Sonja en het is goed te weten dat Sonja op haar broers en zusters kan rekenen als zij daar behoefte aan heeft. Je kunt trots op haar zijn. Nu, bijna 7 maanden later, staat ze haar mannetje. Het grote verdriet - om jou iedere dag weer te moeten missen - blijft erg pijnlijk, ups en downs, maar ze is krachig en heeft plannen om haar dagen weer inhoud te geven.

        Jouw missie hier is volbracht. Wij rekenen er op dat je zo nu en dan toch even van je laat horen...........

        Dankjewel Johan voor jouw onvoorwaardelijke steun, vriendschap en rotsvaste vertrouwen!

        Wij heffen vandaag het glas met jouw woorden: " we'll meet again".

        Liefs,

        Peter en Lous


        Lous & Peter de Man - 's-Hertogenbosch
        27 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Gedicht
        reactie 61   |   niet OK
        Het leven is geven of nemen.
        Maar, waarom wel bij de een en bij de ander niet?
        Dat is een vraag en dat blijft altijd in het verschiet.
        Altijd hard gewerkt en leven naar je pensioen en van je oude dag kunnen genieten saampjes.
        Dat was jouw doel.

        Het komt onverwacht, als een dief in de nacht
        En neemt het liefste van je af.
        Hij was mijn vriend en maatje, voor altijd
        tegen wie ik alles kon vertellen en dat ben ik kwijt.

        In deze boze wereld, komt er heel wat op je af.
        want, niet iedereen toont begrip
        En wordt het verdriet des te groter, totdat het je overmand.

        Mijn kracht is gegeven door jou,
        want je waakt nog steeds over mij in dit leven.
        En dat maakt me blij.
        De boodschap op deze aarde, die jij aan mij geeft,
        zijn voor mij van grote waarde en koester ik als een grote gift.

        Er komt een dag dat we mekaar weer zien,
        en dat geeft troost en blijdschap tegelijk.
        Dan heb ik rust en zijn we weer samen,
        zoals we 40 jaar geleden hebben beloofd.

        En getuigen we samen voor God,
        dat wat we hebben geleerd,
        dat onze taak is volbracht, zoals het een goed christen betracht.


        sonja van mastrigt - etten-leur
        17 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Afscheidsbrief aan mijn lieve man
        reactie 60   |   niet OK
        Elke dag mis ik jouw aanwezigheid. De gesprekken die we met mekander hadden over het leven en het geloof. We voelden elkaar goed aan. Hoe vaak hadden we niet dezelfde gedachte en zei je: "dat wilde ik ook zeggen!" of "daar dacht ik ook aan!". Heel bizar. Ik weet dat je bij God bent en dat je geen zorgen meer hebt. Hij omringd je met alle liefde die je hebt verdient. Je was een positief mens en behandelde iedereen met respect. Je werk deed je met een passie, die gekenmerkt werd door oprechtheid en voldoening. Je had geen rust voor alles naar tevredenheid was gedaan. Dit resulteerde in de waardering die collega's voor je hadden. Dit lieten ze ook zien tijdens de begrafenis, wat was ik trots op je! De grote baas en collega's die je dierbaar waren gaven acte de presence. Wat een respect werd er getoond. Alle mails die we kregen uit China, Korea, Noorwegen etc. Dan dacht ik: "wat zal jij trots geweest zijn!". Je had de bravoure om op een goede manier met mensen om te gaan en het maakte niet uit wat voor nationaliteit en welke hoedanigheid die persoon was. Dit was je kracht en menigeen had deze aspecten niet en weet daar niet mee om te gaan. Nog steeds bellen ze ons op of komen ze op bezoek, wat zeldzaam! Meestal raak je in de vergetelheid. Het leven wordt steeds harder en moeilijker om met deze tools die jij als voorbeeld stelde er zijn eigen weg in te vinden. Je moet erin blijven geloven en uiteindelijk komt het wel goed. We hebben heel wat mooie reizen mogen maken en herinneringen om te koesteren. Bijna 40 jaar getrouwd, wat in deze tijd zeldzaam is. We hebben samen heel wat beleefd in dit leven. Ze zeggen wel: "van het concert des levens, krijg je geen program". Nou, dat hebben we zeker niet gehad. Maar, we hebben wel veel geleerd. Je kon van de kleinste dingen genieten, de natuur was je inspiratie van hoe alles weer in bloei kwam. De vogeltjes etc. Er moest een hogere hand zijn die dit stuurde en dat is ook zo. Want, waarom zoeken we de natuur op? Omdat, dit rust en bezinning geeft. We hebben samen heel wat moeten knokken om alles tot een goed eind te brengen, maar de beloning was er. De adoptie van onze kinderen was een geschenk uit de hemel en door ons doorzettingsvermogen tot een goed eind gekomen. Het gaf jou zoveel voldoening dat je zelf ouders ging begeleiden die ook voor adoptie bezig waren. Door jou inzet heb je ze gelukkig kunnen maken, ondanks al het werk wat op je af kwam. Zoveel liefde had je in je. Je was een apostel op aarde, je taak is volbracht. Voor je ziekte ging je schoon schip maken met iedereen waarvan je dacht dat je een meningsverschil had. Je ging ook meer in de Bijbel lezen en erover praten. Zelfs bidden voor het eten tijdens je werk. Je schaamde je eigen er niet voor, je bleef jezelf. Je kerkbezoek werd ook frequenter. Dit waren allemaal tekenen aan de wand dat je wist dat je deze aarde ging verlaten. Het hardlopen was ook een passie die we samen deelden. We hebben samen in New York, Parijs en Athene gelopen. Wat een mooie ervaring was dat! Samen de halve marathon in Etten-Leur, waarvan ik nog foto's heb. Dit zijn iconen voor mij die ik koester en die niemand van me af kan nemen. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik deel mocht zijn in jouw leven. De marathon van het leven heb je niet meer gehaald, maar 25 marathons is jouw conto in dit leven. Je had een groot doorzettingsvermogen en het typeerde jou als persoon. Het is erop of eronder. Ik zal je altijd missen als een gids om mij te begeleiden in dit leven. Het is aan mij om in jouw voetsporen verder te gaan. Dankje Johan, dat je in mijn leven kwam. Ik zal altijd van je houden en je zit voor altijd in mijn hart.

        Voor altijd de jouwe,

        Liefs Sonja

        sonja van mastrigt - etten-leur
        17 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 59   |   niet OK
        Lieve Sonja, Dhilani en Suraya,
        Een groot gemis voor jullie allemaal. Een vader, die zo sportief was. Aan de zijde van Sonja een fijne man, die ook van lekker eten hield. Zelf bleek hij ook een goede kok te zijn. Ons verrblijf/f in Limburg is daar een herinnering aan. Vreselijk om dan zo plotseling te horen, dat ook hij er niet meer is. Door het verlies van 2 zwagers in onze familie komt de schok erg aan.
        Laten we hopen met z'n allen wat dichter bij elkaar te staan. Het leven kan in 1 keer voorbij zijn. Heel veel sterkte in jullie verdere leven met de steun van de familie.
        Ellen/Charles/Kinderen


        Ellen/Charles Jonkers - Eindhoven
        7 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Vaarwel
        reactie 58   |   niet OK
        Het Leven is niet altijd rozengeur en maneschijn maar kan ook pijnlijk en intens verdrietig zijn, zoals we recentelijk 2 maal in de familie hebben moeten ervaren.
        In korte tijd 2 zwagers verliezen, Dick en Johan , terwijl beiden nog veel toekomstplannen hadden, is onwerkelijk. Jullie stonden nog volop in het leven. Een mokerslag in het gezin maar ook binnen de familie.
        Het heengaan van Johan, jouw echtgenoot , jullie vader en onze zwager kwam ook bij ons hard aan.
        Ik heb Johan gekend als humorvol, altijd tijd voor een geintje of een mop maar ook de trotse vader van Dhilani en Suraya. Een trouwe echtgenoot, een levensgenieter, maar ook een harde werker en bovenal een handige doe-het-zelver.
        Ook in sportief opzicht een kanjer met 25 marathons op zijn naam.
        Ik kan me de tijd nog levendig herinneren aan de Rochussenlaan bij Pa en Ma. Leuke herinneringen die niet meer wegebben en dat zegt veel!
        Pa had een heuse huisbar in elkaar getimmerd waar kinderen, getrouwd en ongetrouwd met aanhang en al in het weekend tegenaan leunden zodat de ingebouwde aquariumbak heen en weer schommelde en de vissen op het droge dreigden te komen van al het lachen. Het was een echt leutcafe! Neem nog een Neut!
        Johan was bij uitstek de moppentapper en Pa genoot met volle teugen en rokende pijp terwijl Ma in de keuken het eten bereidde.
        Na het overlijden van Pa dacht ik met weemoed terug aan die tijd toen ik met Albert de bar ging slopen.
        Jouw huis in Barendrecht had je eigenhandig verbouwd eveneens met een bar en aquarium, immers Pa’s idee moest navolging hebben. Succes verzekerd! Ook daar hadden wij tal van leuke feestjes en anders maakte jij er wel een feestje van. Ook hierin zag je jouw hand; Klein maar fijn dacht je toen al!
        De kinderkamer al ingericht voor de komst van Dhilani en later Suraya.
        Je thuis had je gevonden in Etten-Leur aan de Bijenweide. Ook hier herkende je weer jouw vakmanschap en passie voor sfeer. Hier had je, denk ik, wel oud willen worden. Dit mocht niet zo zijn.
        Helaas zijn er ook veel zaken in het leven die niet te voorzien zijn en dat valt achteraf te betreuren.
        Maar maak je geen zorgen we zijn weer bij elkaar en kunnen elkaar, waar nodig, ondersteunen om het verlies en verdriet te verwerken maar ook weer samen vreugde te delen. Je kunt trots zijn op wat je hebt achtergelaten,

        Adios Zwager, ik had je graag langer willen leren kennen.

        Veel sterkte in de toekomst,

        Paul, Karin, Marylaine & Jordy

        Paul van der Neut - Etten Leur
        6 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 57   |   niet OK

        Lieve Sonja, Dhilani en Suraya,

        Wij herinneren Johan als een liefdevolle en toegewijde echtgenoot en vader.
        Een vader die ontzettend ingenomen was met de komst van zijn twee lieve dochters.
        Dochters die Sonja zeker tot steun zijn het verlies van Johan zo draaglijk mogelijk te maken.
        Veel sterkte toegewenst.

        Dory, Ad en kinderen.


        Dory Ad en kinderen van de Wiel - Bavel
        4 april 2017

        Deel deze pagina:

      • Little wing
        reactie 56   |   niet OK

        Een van mijn favorieten van Jimi.. Dankzij jou maakte ik op mijn 12e kennis met deze muziek. Ik vond er toen niks aan maar weet nu beter:)
        Liefs van Angela

        Angela Groen - Breda
        3 april 2017

        Deel deze pagina:

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering