gedenkplaats van

Johan van Mastrigt

27-04-195404-10-2016
      “The story of life is quicker than the wink of an eye
      The story of love is hello and goodbye
      Until we meet again”
      Jimi Hendrix

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • De laatste vakantie samen :)
        reactie 53   |   niet OK

        Dhilani Van Mastrigt - Breda
        3 december 2016
      • Beste Sonja, Suraya en Dhilani
        reactie 52   |   niet OK
        Gisterenavond hoorden wij het vreselijke bericht van het overlijden van Johan. Ook al is het al ruim een maand geleden gebeurd, willen wij jullie heel veel sterkte toewensen. Onze kinderen hebben nog opgepast op Suraya en Dhilani en waren ook erg geschrokken. Ik sprak vaak met Sonja en Johan over hun lopen van de marathons, iets wat ik ook doe en dan stonden we een tijd op straat te praten. Wij kunnen het nog niet geloven... Heel, heel veel sterkte en alle goeds voor jullie. Hartelijke groet Joke en Dick de Kort.

        Joke en Dick de Kort - Etten-Leur
        15 november 2016
      • Goede wijn behoeft geen krans.
        reactie 51   |   niet OK

        Een mooi glas wijn, een goed gerecht op tafel en een levendig gesprek.
        ' How I wish, how I wish you were here' (Pink Floyd).

        Johan. Een persoon met humor,goede intenties en een groot hart. Een mens die midden in het leven stond en nu alleen in onze herinneringen voortleeft. Ook al ben je niet meer in ons midden. We zullen altijd met een glimlach aan je terugdenken.
        Sylvia, Albert, Jeroen en Ruben van der Neut


        Albert van der Neut - Etten-Leur
        1 november 2016
      • Rens de Man
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Rens de Man - Amersfoort
        29 oktober 2016
        reactie 50
      • Zoveel mooie herinneringen
        reactie 49   |   niet OK

        Dhilani Van Mastrigt - Breda
        25 oktober 2016
      • Herinnering aan mijn broer Johan.
        reactie 48   |   niet OK


        We zijn opgegroeid in een warm en liefdevol gezin. Van de lagere schooljaren kan ik me nu niet zoveel meer herinneren, maar tijdens de onze pubertijd zochten we elkaar steeds meer op.

        We hadden allebei onze eigen muzieksmaak en die werd dan ook in onze kamers thuis gedraaid.
        Op een gegeven moment had pa er zo’n genoeg van dat hij ons sommeerde om bij elkaar op één kamer te gaan zitten en het geluid te dempen zodat hij dan tenminste het journaal kon horen……..
        We sloten een compromis over de muziekkeuze en zodoende kwam ik in aanraking met Yes.
        Samen hebben wij een concert bezocht in Rotterdam. Ook hebben we een concert bezocht van Rick Wakeman, de toetsenist van de band die enkele solo optredens gaf. Fantastisch was dat, een dierbare herinnering. De rode draad in de muziek beleving van Johan was Jimi Hendrix. Zijn kamer was helemaal beplakt met eierdozen om het geluid te dempen. Dat zette geen zoden aan de dijk: het stucwerk achter de boxen heeft het begeven….

        Van zijn “wilde jaren” is vooral zijn kledingkeuze me bij gebleven. De imitatie bontjas was prachtig. Op de rug gezien, met allebei het zelfde lange haar, was er geen verschil te zien, ook niet voor onze ouders. Ik heb die jas dus wel eens gedragen. Ook de kleding uit de dumpstore was bijzonder. Ma begreep niet waarom hij zijn kleedgeld besteedde aan dat aftandse stinkende spul. Ze stopte het in de wasmachine om het enigszins toonbaar te krijgen.

        Ook heeft hij nog eens een blauwe maandag in een bandje gezongen. Ik heb het nooit gehoord; ik geloof niet dat ik iets gemist heb maar daar kunnen zijn vrienden beter over oordelen….

        De Thomos bromfiets intrigeerde mij. Die was veel spannender dan mijn Peugeootje. Ik kon er niet zo goed mee overweg en parkeerde hem in de struiken; zonder schade gelukkig. Ik heb het nooit opgebiecht. Het uitgaansleven van Ridderkerk werd geruild voor dat van Breda en zo kwam Sonja in zijn leven.

        Samen met pa heeft hij in Barendrecht zijn eerste eigen huis opgeknapt en er met veel plezier gewoond. Na een aantal jaren kwamen de twee prachtige dochters uit Sri Lanka.
        Wat jammer dat onze ouders dit niet mochten meemaken. Wat zouden ze trots geweest zijn!

        In de afgelopen jaren hadden we niet veel maar wel goed contact. Soms voelden we tegelijkertijd de behoeft om elkaar te bellen. Dan belde hij met de mededeling van: “Ik moest aan je denken.” Soms was ik de eerste die via de telefoon contact zocht met dezelfde reden. 1 a 2 keer per jaar zagen we elkaar onder het genot van een heerlijke maaltijd en een goed glas. We bleven soms ook overnachten; het was fijn om ’s-avonds laat niet nog weer helemaal naar huis te moeten rijden.

        Eind vorig jaar beleefden we weer eens zo’n gezellig weekend nadat hij mij belde met de mededeling dat we te weinig contact hadden. “We zien elkaar te weinig”, zei hij. “We worden ouder en het is belangrijk dat we elkaar meer zien”. Bovendien wilde hij ‘s-avonds in het donker niet meer autorijden.
        Op de weg naar huis keken mijn man Johan en ik elkaar aan. Er was iets met hem aan de hand maar we konden er niet de vinger op leggen. Nu weten we beter.

        In maart vierden we nog met elkaar de 60e verjaardag van Sonja. Het was een heerlijke, waardevolle avond. In april kwam hij naar mijn concert luisteren in Amersfoort. Ook toen bleef hij overnachten…… De rest is geschiedenis.

        Ik heb met grote bewondering gezien hoe hij met zijn ziekte omging. De fijne momenten in de tuin, thuis in Etten-Leur, waren van grote waarde.

        Het was moeilijk om de laatste weken de achteruitgang te zien. Gelukkig is hij liefdevol verzorgd in het Hospice.

        Lieve Sonja, Dhilany en Suraya: dank jullie wel voor de liefdevolle verzorging en aandacht die jullie hem al die tijd hebben gegeven. Het was intens.
        Het moment van de ziekenzalving was heel bijzonder en heeft ons troost en hoop gegeven.
        Vanuit die hoop wil ik ons allemaal iets meegegeven:


        In de bloembol is de krokus,
        in de pit de appelboom.
        In de pop huist een belofte:
        vlinders fladderen straks rond.
        In de koude van de winter
        groeit de lente ondergronds.
        Nog verborgen tot het uitkomt,
        God ziet naar de schepping om.

        Elke stilte kent zijn zingen,
        zoekt een woord een melodie.
        Ieder duister wacht een morgen,
        in dat licht is alles nieuw.
        Het verleden bergt de toekomst,
        wat die brengt, je weet het niet.
        Nog verborgen tot het uitkomt
        God alleen herschept en ziet.

        In ons einde is de aanvang,
        in de tijd oneindigheid.
        In de twijfel ligt geloven,
        in ons leven eeuwigheid.
        In de dood het nieuwe leven,
        Overwonnen alle strijd.
        Nog verborgen tot het uitkomt,
        God alleen herkent de tijd.

        Natalie Allyn Wakeley Sleeth
        Lied 982 uit Liedboek uitgelicht


        Goede reis broertje!


        Carla van der Vorm-van Mastrigt - Amersfoort
        22 oktober 2016
      • sonja van mastrigt
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        sonja van mastrigt - etten-leur
        16 oktober 2016
        reactie 47
      • José  Van der Linden
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        José Van der Linden - Etten Leur
        15 oktober 2016
        reactie 46
      • Elly en Wim Hartman
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Elly en Wim Hartman - Etten-Leur
        15 oktober 2016
        reactie 45
      • onwerkelijk.....
        reactie 44   |   niet OK
        Beste Sonja, Suraya en Dhilani,
        Voor ons is het onwerkelijk dat Johan overleden is. We kennen Johan immers als een energieke enthousiaste en altijd geïnteresseerde persoon. De laatste jaren zagen we elkaar niet zo vaak maar onze herinneringen met jullie zijn ons dierbaar. De kinderfeestjes, logeerpartijen en de gezellige visites staan ons nog duidelijk voor ogen.
        Johan was zo trots op jullie ! Ook herinneren we hem als oud-koorlid en trouwe volger van de Kerkzwervers. De laatste jubileumreünie zei hij dat ie best graag terug zou komen maar het druk had met zijn werk..... Zo vreemd, zo onwerkelijk om het overlijdensbericht te lezen.
        Heel veel sterkte gewenst ! maar eigenlijk schieten woorden tekort....

        Wil & Wilma
        Martine & MIchelle

        Wil & Wilma Borm - ETTEN-LEUR
        14 oktober 2016

      Wat is uw herinnering?

      Deel ook uw herinnering