gedenkplaats van

Saskia Maas

07-11-196214-12-2003
      Haar hart lag bij het theater en bij radio. En wat kon ze stralen als ze er weer eens in geslaagd was een mooi stukje theater op de radio te brengen. Ze kon genieten van mooie teksten, poëtische vondsten en vooral van de mensen die die teksten schreven. Creatieve mensen die niet weglopen voor emoties, daar omringde ze zich graag mee.

      En toch viel Saskia het leven zwaar. Té zwaar. Ernstige migraine belemmerde haar in haar functioneren, om te zijn waar ze graag was: bij radio en in het theater. Jarenlang heeft ze geknokt om overeind te blijven, om zichzelf een perspectief te bieden. Maar het vechten werd haar te zwaar. Saskia heeft de strijd gestaakt. En de rust die ze zocht, moeten wij haar gunnen.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 27   |   niet OK
        Lieve Sas,
        Het is al weer 6 jaar geleden dat je ons vrijwillig verlaten hebt. Het doet nog steeds pijn om niet even met je te kunnen praten. Maar ik denk dat als er een mogelijkheid is dat jij naar ons kijkt, je kunt zien dat dat waar jij zo voor vocht, nl zelf het moment kiezen van je dood, dat je dat kan doen omringd door je naasten zonder dat die de kans lopen gecriminaliseerd te worden. En al mijn verdere goede nieuws weet je natuurlijk ook al lang.

        Een dikke kus van je zus
        ingrid

        Ingrid -
        15 december 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 26   |   niet OK
        Waarom tik je een naam in, terwijl je weet dat iemand al bijna zes jaar geleden overleed. Misschien op zoek naar een nog tastbare heinnering? In ieder geval leverde de misschien wel bizarre zoekopdracht een mogelijkheid op voor een herinnering.
        De dood van Saskia schiet nog vaak door mn hoofd. Ieder jaar als we met de kinderen in De Efteling zijn, zeggen we tegen elkaar: wat was het leuk die keer met Saskia. Als we bij een leuke theatervoorstelling zijn geweest, komt Saskia ook weer ter sprake.
        Er is nog steeds een leegte die nooit zal wennen. We koesteren nog steeds de mooie momenten die we met Sas hebben gehad. En heel vaak hoor ik in gedachten de schaterlach van die lieve Saskia.

        Herman Nanninga -
        5 oktober 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 25   |   niet OK
        Lieve Sas, het is triest maar waar, 5,5 jaar na je overlijden wordt bevestigd wat je de laatste 3 jaar van je leven ontkende maar wel wist. De groep van 5 van wie je dacht dat het je vrienden waren, hebben je de laatste jaren in de kou laten staan. Geen briefje van steun, geen antwoord op jou brieven mailtjes etc. Elke week lees ik deze pagina, en zie dat geen van hem ook maar een keer een reactie geplaatst heeft. Dus uit het oog en hart was je al lang, ook al hielden ze de schijn op bij je begravenis. Gelukkig is de laatste herrinnering aan je aardse leven, degene van wie je dacht dat het kennisen waren echte vrienden bleken, ook tot na je dood. Zij vergeten je niet, en zoals het gezegde luidt: Je bent pas echt dood als er niemand meer is die aan je denkt. Lieverd je bent geen dag uit mijn gedachten, mis je ook al was ons contact niet altijd even geweldig, gelukkig wel de laatste jaren, daar houdt ik mij aan vast. Je petekind heeft inmiddels een zoon een geweldig kereltje waar je zeker veel plezier mee gehad zou hebben maar dat mocht niet zo zijn. Maar maak je niet ongerust, wij zorgen er voor dat hij weet dat hij een tante had die een gezond gek was die voor ieder een plekje in haar hart had. Helaas was het omgekeerd niet altijd voor haar zo weg gelegd.
        Een dikke kus van je zus

        Ingrid -
        21 augustus 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 24   |   niet OK
        Hai, al weer 5 jaar geleden, maar het lijkt nog of het gisteren was. Dat gezegde van tijd heelt alle woorden, is misschien wel waar maar niemand heeft er bij verteld hoeveel tijd dat dan wel zou kosten. Ik mis je nog steeds, onze mailtjes en telefoontjes over wat op dat moment actueel was wat ons bezig hield. Jou laatste jaren zijn wij eigenlijk steeds meer naar elkaar toe gegroeid ondanks de fysieke afstand. Soms voel ik enorme behoefte om dingen met je te overleggen, of van mij af te praten. Dingen die op dit moment spelen. Net een zelfdoding gezien op tv van een meneer in Zwitserland, en dan heb ik zo veel verdriet dat wij het zo niet hebben kunnen doen. Het idee dat je bent gestorven op jou manier en op jou moment maar zo alleen ook al was ik in gedachten bij je. Graag had ik naast je gezeten en je hand vast gehouden, maar dat wilde je niet om legale problemen te voorkomen. Zelfs in de tijd dat je met de voorbereidingen bezig was wilde je niet vertellen wat je precies van plan was want hoe minder ik wist hoe minder mij kwalijk genomen kon worden. Maar bij het zien van die beelden voel ik mij haast jaloers, je had nl meer verdient, een persoon die alleen zijn vreselijk vond en door de regeltjes alleen moest sterven, te gek voor woorden. Misschien dat het ooit nog eens veranderd.
        Maar goed 5 jaar zonder jouw, als je maar weet dat we je allemaal missen.
        Een dikke kus an je zus.

        Ingrid -
        13 december 2008

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 23   |   niet OK
        ik heb Saskia regelmatig behandeld als fysiotherapeut en haptonoom (het laatst in 2003). Ik heb dit jaar mijn praktijk beëindigd. Saskia kwam en komt regelmatig in mijn gedachten. Sinds ongeveer een half jaar weet ik van haar dood.ik ben blij dat ik een kaarsje heb kunnen opsteken vanavond.Ik kende haar lachend en huilend en vond haar een prachtig mens.
        Annet

        Annet Meijer -
        27 april 2008

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 22   |   niet OK
        Het is dus alweer 5 jaar geleden.
        Het sneeuwde, maar toen we je naar je graf droegen, brak de zon door.
        De vrijdag daarvoor was je nog bij ons langs voor een borrel. Wij aan de wijn, jij aan de cola.
        Om te praten. Je zei dat je niet bang was voor de dood, je verlangde er naar. De dood betekende voor jou heel iets anders dan voor mij. Je vroeg om begrip.
        Toen je je jas aantrok, heb ik je omhelst en ik kan die grote bos rode krullen bijna nog voelen. Sas verdween op haar vouwfietsje en dat was het laatste wat ik van je zag.

        Vijf jaar later sta ik aan de afwas en praat met een andere Saskia over zelfdoding.
        Ik denk terug aan jou en kan opeens niet meer praten.
        Vijf jaar blijkt toch niet zo lang.

        Menno

        Menno -
        18 februari 2008

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 21   |   niet OK
        Het is alweer 4 jaar geleden dat jij besloot dat het genoeg was geweest. Je familie en je vrienden begrijpen die beslissing, al doet het nog steeds pijn dat we je niet over die lijn heen hebben kunnen trekken. Ik hoop dat je daar waar je nu bent hebt gevonden wat je hier niet vond. De rust en een leven zonder pijn. Wij houden van je, en missen je nog elke dag,maar eens zijn we weer bij elkaar. Een dikke kus van je zus

        Ingrid -
        15 december 2007

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 20   |   niet OK
        Lieve Zus, het is vandaag alweer 4 jaar geleden dat je besloot dat het genoeg was geweest, we hopen dat je gevonden hebt wat je zocht, rust en geen pijn. Wij denken dagelijks aan je, en het gemis blijft. De wereld draait door maar het is wel vreemd zonder je. Al je wensen zijn vervuld, en alles gaat zoals jij dat had gewild. Dus rust zacht, wij houden je in gedachten en branden dagelijks een kaarsje voor je.
        Een dikke kus van je zus

        Ingrid -
        14 december 2007

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 19   |   niet OK
        Hai lieve Saskia, vandaag was je 45 jaar geworden, dit gaat in onze gedachten niet zomaar voorbij. Het liefst had ik nu de telefoon gepakt en je gebeld maar ja dat is niet mogelijk, misschien inde toekomst met een nieuwe techniek, maar voorlopig denken wij allemaal aan je... Een dikke kus van allemaal en in het speciaal van de nieuwste aanwinst in de familie je petekind haar zoon.
        Een kus van je zus

        Ingrid -
        7 november 2007

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 18   |   niet OK
        Lieve Sas, sinds kort bent je over peettante of hoe je het ook noemen mag, je petekind heeft een fantastische zoon, die ook nog trekjes vertoont die me erg aan jou doen denken, hij heeft ook graag een doekje in zijn handen en is een geweldigen lachebek. Als ik zo naar hem kijk en naar je foto, doet het me zo veel verdriet dat je dit niet meer "live" (om in jou termen te blijven) meer kunt mee maken. Maar ik weet zeker dat je een manier hebt gevonden om ons allemaal in de gaten te houden. Moest je het toch even laten weten. Een dikke kus van je zus.

        Ingrid -
        15 oktober 2007

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie