gedenkplaats van

Tjaarda Weber

04-12-195023-09-2017

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Ans en Wim van der Leegte/ Luijbregts
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Ans en Wim - Nuenen
        29 september 2017
        reactie 40
      • Marianne  Hooijen
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Marianne - Oud-Turnhout
        29 september 2017
        reactie 39
      • Foto
        reactie 38   |   niet OK

        Lieve Tjaarda,

        Zo groen als gras werd ik ineens clubarts bij PSV in de zomer van 2011. Dankzij jou en jouw partner in crime Cees-Rein wist ik me staande te houden in de jungle van het topvoetbal. Tot het laatste moment ben je blijven knokken tegen je ziekte en greep je elke strohalm aan om er weer bovenop te komen. Als ik je sprak was je altijd immens positief over je kansen en je lichamelijke gesteldheid. Een week voor je overlijden sprak ik je nog telefonisch om te overleggen over een patiënt. Dit terwijl je was opgenomen in het ziekenhuis. Zo positief als je toen klonk aan de telefoon deed niets me vermoeden dat je er een week later niet meer zou zijn.

        Bedankt voor alles wat je me geleerd hebt en je oprechte interesse in de medemens. Om dit te illustreren heb ik een foto toegevoegd van een gesprekje tussen jou en mijn vrouw Tjinta waar je in geuren en kleuren aan het vertellen was over een nieuwe behandeloptie die je nu weer uitgedokterd had.....

        Tjaarda Rust Zacht!


        Rolf - Maastricht
        29 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Mijn herinnering aan een heel normaal bijzonder mens
        reactie 37   |   niet OK
        Lieve Tjaarda,
        Ongeveer tegelijkertijd zijn wij aan onze carriére in 't Anneke begonnen. Mijn allereerste herinnering aan jou is er 1 van de middagpauzes. Destijds hadden 'we' nog een eigen zwembad waar het personeel tussen de middag een duik kon nemen als het weer dat toe liet. Heel vaak kwam jij daar nonchalant aanlopen met de vraag of er iemand een sigaretje voor je te leen had :-).
        Altijd gezellig, altijd een hartelijke begroeting als collega's onder elkaar.

        Mijn 2e herinnering aanjou heb ik als chirurg en de nodige operaties aan mijn polsen. Toen het resultaat na de eerste operaties niet was zoals vooraf gedacht en ik opnieuw onder het mes moest baalde jij daar net zo erg van als ik. Dat geeft weer wat voor type mens je was. Ik vond dat heel bijzonder.

        Toch, mijn meest speciale moment met jou is het meest dierbare.
        In 1992 werd mijn zusje slachtoffer van een verkeersongeval en na 2 weken MMC werd ze in comateuze toestand overgebracht naar ons eigen Anneke. Jij was als chirurg betrokken bij de behandeling van haar beenbreuken en toonde naar mij en mijn ouders een grote betrokkenheid. De oprechte, intense blijdschap die jij toonde aan mij en mijn ouders toen mijn zusje geheel onverwachts uit coma ontwaakte heeft op ons een onuitwisbare indruk gemaakt. Vanaf dat moment had je een speciaal plekje in mijn hart.
        Als naaste collega van Ingrid heb ik (zeker de laatste jaren) van dichtbij gehoord wat een ongelooflijke moedige strijd jij/jullie hebben geleverd tegen die verdomde klote ziekte.
        Hoe oneerlijk is het dat jij met al je wilskracht deze strijd niet hebt kunnen winnen.
        Tjaarda, ongelooflijk veel mensen zullen jou warme persoonlijkheid en gezelligheid gaan missen. Ik hoop dat Ingrid en de kinderen veel kracht halen uit alle mooie verhalen en herinneringen die over jou voorbij komen.
        Ik wens ze van hieruit heel veel sterkte.


        Marian - Geldrop
        29 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Ian van de Wiel
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Ian - Geldrop
        29 september 2017
        reactie 36
      • Lieve mensen
        reactie 35   |   niet OK
        Lieve mensen,

        Tjaarda herinner ik me als een buitenbeen. Niet beentje, maar been. Op de middelbare school was ik een veel jonger broekie maar ik kon het goed met hem vinden. In die klassen herinnerde ik me ook opeens die vrolijke, open jongen die ik jaren eerder wel eens in de Walstraat op de gang tegenkwam, als ik daar in de wachtkamer naar zondagschool ging.
        Hij ging niks uit de weg en wilde alles wel proberen. Ik zie hem ook nog zó op het toneel staan, met Uco, proestend-van-de-lach-met-consumptie. Tijdens de eindexamens leerde ik hem ook wel anders kennen, als een zachte jongen die ook niet altijd zeker was van zijn zaakjes. Maar hij ging wél dóór.
        En dat van die triangel klopt, Addy. In de derde hadden we heel kort even een echt triangel-trio, we zouden en moesten allemaal wát spelen.
        Voor mij was hij bijzonder en we hebben ook veel gelachen.
        Ik wens jullie als familie heel veel sterkte toe met dit grote verlies.

        Hartelijke groet,
        Menno Arendz

        Menno - Molenhoek
        28 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Lieve Tjaarda
        reactie 34   |   niet OK
        10 jaar was je toen ik in je leven kwam, waardoor jij op die jonge leeftijd al oom werd. Het heeft altijd meer gevoeld als een broer dan een oom. Ik was 4 toen wij ook in Zwolle kwamen wonen. Regelmatig kwamen wij bij opa en oma, dus ook bij jou en speelden dan op de zolder, waar ook jouw slaapkamer was. Vaak sliep je dan uit en maakten we je wakker, wat je nooit erg vond.
        Toen je ging studeren in Leiden logeerde ik met Jaap in je studentenhuis en ’s avonds gingen we samen naar de bioscoop. Wij verbaasden ons over de rommel daar, maar leerden jaren later dat dit heel gewoon is als je studeert.
        Nadat je afgestudeerd was, ging ik zelf studeren. Ieder ging zijn eigen richting op. Jij ging in het zuiden van het land wonen, ik verhuisde na mijn studie naar Groningen. Er kwamen kinderen, bij jou iets eerder dan bij mij. We zagen elkaar minder, maar als we elkaar zagen was het alsof er geen tijd tussen zat. Altijd was ik even welkom en werd even hartelijk ontvangen. Ook door Ingrid en de kinderen. Soms kwamen we langs als tussenstop na een vakantie in Frankrijk. Ook al voelde je je ziek, toch probeerde je ons even te spreken. Al was het vorig jaar maar 10 minuten, je wilde de afspraak niet afzeggen. De laatste keer dat we elkaar zagen was tijdens het hockeytoernooi in Geldrop tweede Paasdag 2017. Wat was dat gezellig. En wat goed om de hele familie bij elkaar te zien.
        Ik zal jou, je gezelligheid, je enthousiasme, je doorzettingsvermogen, je humor en je gastvrijheid zo missen!
        Lieve Hans, Derk, Renée en Ingrid, veel liefs en sterkte,
        Annelien

        Annelien - Bedum
        28 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Coupe kolonel en meer...
        reactie 33   |   niet OK
        Lieve Tjaarda
        Graag hadden we je nog een tijdje bij ons gehad om te genieten van jouw altijd positieve en optimistische kijk op het leven. Je klets, je humor, je lach en tegelijkertijd je visie en discussie als we serieuze zaken bespraken. Er zijn veel memorabele momenten met jou om over te vertellen. Er zijn er 3 die er uit springen. Allereerst was een Coupe Kolonel een bijzonder geliefd nagerecht voor jou. We hebben het meegemaakt dat jij na het genieten van coupe Kolonel 1 zei, die was zo lekker, ik bestel er gewoon nog een. En zo geschiedde!!!
        Het 2e memorabele moment gebeurde in Italië tijdens de wintersportvakantie met de wintersportclub. Het was slecht weer en het sneeuwde enorm. Een aantal vrouwen besloot om te gaan wandelen in plaats van te gaan skiën. Tijdens deze wandeling viel ik en het resultaat was een zeer gecompliceerde polsbreuk. Jij kwam samen met Eric naar het ziekenhuis om po(o)lshoogte te nemen en, zoals je was, te kijken of je iets kon doen. Echter voordat de behandelend arts in Italië geloofde dat jij chirurg was, werd je onderworpen aan een ultieme test. Hij toonde je een röntgenfoto van een pols van een kind. Echter toen jij aangaf dat het niet de pols van Mw . Bakker betrof maar dat dit de foto van een pols van een kind betrof, werd je geloofd. Je hebt er voor gezorgd dat ik meteen in Italië geopereerd werd en daardoor functioneert tot op de dag van vandaag, mijn pols nog steeds zonder problemen.
        Het derde memorabele moment was echt hilarisch. We kwamen op het feestje van Ingrid´s vijftigste verjaardag. Jullie tuin was omgebouwd tot een prachtige feestomgeving met het zwembad als middelpunt. Wij kwamen binnen en na tien seconden struikelde Eric over een opstapje en ging kopje onder in het zwembad. Heel verbouwereerd kwam hij boven. We kwamen niet meer bij van het lachen en hadden samen de slappe lach...
        Zo zijn er nog veel meer memorabele momenten momenten die maken dat jij altijd bij ons zal blijven. Dikke kus Eric en Monique

        Eric en Monique - Sint-Michielsgestel
        28 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Kees en Mirjam Ploegsma
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Kees en Mirjam - Eindhoven
        28 september 2017
        reactie 31
      • Lieve broer
        reactie 32   |   niet OK
        Tjaarda is op 4 december 1950 in Zwolle geboren als jongste van een gezin met vijf kinderen. Het leeftijdsverschil onderling was groot: hij scheelde 15 jaar met zijn oudste broer Flip. Daartussen zaten de drie zusters: Margot, Polly en Addy. Op 10 jarige leeftijd werd hij al oom, daarna werd hij in de familie vaak “oompje” genoemd.
        Tjaarda was een vrolijk gezellig en heel charmant kind. Samen met Addy, de kleintjes, verkende hij de wereld om zich heen en haalde veel kattenkwaad uit.
        Hij ondernam van alles, was niet super sportief, maar bleef toch altijd betrokken bij de sport. Op jonge leeftijd was hij al een bondscheidsrechter bij de hockey met een natuurlijk gezag. Hij was heel sociaal had een grote kring vrienden en vriendinnen om zich heen.
        Zijn middelbare schooltijd verliep niet helemaal smetteloos, met als dieptepunt het zakken voor zijn eindexamen, waardoor hij nog een jaar in Zwolle moest blijven. Maar echte leven had zoveel meer te bieden dan dat saaie schoolwerk. Samen met zijn vrienden waaronder Hendrik Quirijns maakte hij Zwolle onveilig. Bij de Bierton in Schelle was hij een veel geziene gast. Hij vond veel gezelligheid bij zus Margot en zwager Eddy die inmiddels ook in Zwolle waren komen wonen met hun groeiende kindertal.
        Medicijnen werd het, zoals ook broer Flip, zuster Addy en zwager Eddy. Flip en Eddy hadden gestudeerd in Utrecht, net zoals vader Ad. Maar net zoals Addy, 2 jr. eerder, moest Tjaarda bij de loting uitwijken naar Leiden. Tot verdriet van vader Ad, omdat deze zijn studie medicijnen ook in Utrecht had gedaan. Hij bereidde zich voor door het werken als broeder in het ziekenhuis en als helper bij verstandelijke gehandicapten. Hij wilde een dokter worden die niet vanaf de hoogte de patiënten benaderde.
        Ook in het studentenleven was hij heel actief maar liep vlot door zijn studie heen. Kenmerkend voor Tjaarda was dat hij bestuurslid was bij Semper, het muziekgezelschap van het Leidse Corps, zonder ooit zelf een muziekinstrument bespeeld te hebben. Wel, de triangel zei Tjaarda dan! Hij was praeses van het medisch genootschap Hippocrates en nam de leden mee naar Kos. Een foto van dat bezoek stond altijd bij onze ouders op een prominente plaats.
        Tjaarda koos voor de chirurgie maar wel in combinatie met sport. Zijn co- assistentschap chirurgie deed hij in het Rode Kruisziekenhuis in Den Haag, waar Addy assistent interne geneeskunde was. Bijzonder was voor hun beiden dat ze regelmatig samen diensten gedaan hebben.
        Eenmaal afgestudeerd in 1978, begon hij begon zijn chirurgen opleiding ook hier. In samenwerking met het Rode Kruisziekenhuis was in 1976 de medische dienst van de ANWB-alarmcentrale opgericht.
        Tjaarda werkte hier vol enthousiasme aan mee en hij heeft heel wat vluchten waarbij patiënten werden gerepatrieerd gemaakt, in heel Europa.
        In de zomer van 1982 was Addy met haar gezin en moeder Ans op vakantie in Frankrijk. In 1974 was bij haar de ziekte van Waldenstrom geconstateerd, de zelfde ziekte als waaraan Tjaarda leed...
        Ze werd tijdens deze vakantie zeer ernstig ziek en toen heeft Tjaarda haar direct kunnen halen, met een klein ambulance-vliegtuig van de ANWB.
        Ook in dit ziekenhuis heeft hij Joan ontmoet. Hun trouwdag, 26 november 1983, viel samen met de (grote, peracute) hersenbloeding van Addy. Daardoor werd dit niet meer een echt feestelijke dag......
        Na 2 jr. Den Haag vervolgde hij zijn opleiding in Enschede, daarna Maastricht en Geldrop.
        Bij Maastricht werkte hij ook al, als clubarts, bij MVV, in Geldrop kwam daar PSV bij. Hans, Derk en Renee werden geboren. Helaas kwam het tot een echtscheiding in 1992, waarbij Tjaarda het grootste deel van de zorg voor de kinderen op zich nam. Dit was wel natuurlijk heel zwaar in combinatie met de lange dagen werk en diensten draaien als chirurg, hoeveel hulp hij ook inschakelde.
        Tjaarda was een hartstochtelijk en goed zeiler. Addy en Nico en kinderen koesteren mooie herinneringen aan de zeiltocht in 2000, die ze maakten met hem en zijn 3 kinderen. Ze voeren een week lang op de Middellandse Zee op een grote catamaran.
        Tjaarda vond zijn thuis in het Brabantse land, dook helemaal onder in activiteiten en, net nadat hij ontdekte dat hij ziek was, nodigde hij Ingrid uit voor een zeiltocht. Dat was het beste dat hij had kunnen doen. Ingrid en hij, samen met de kinderen vormden een harmonieus geheel. Samen hebben ze veel lief en ook het leed gedeeld. Wij zijn heel dankbaar dat Tjaarda uiteindelijk zijn geluk bij Ingrid gevonden heeft.

        Margot, Polly, Addy

        Margot, Polly, Addy - Zwolle , Hoorn, Voorschoten
        28 september 2017

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie