gedenkplaats van

Tjaarda Weber

04-12-195023-09-2017

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • corine  pluijm
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        corine - Helmond
        30 september 2017
        reactie 41
      • Ans en Wim van der Leegte/ Luijbregts
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Ans en Wim - Nuenen
        29 september 2017
        reactie 40
      • Marianne  Hooijen
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Marianne - Oud-Turnhout
        29 september 2017
        reactie 39
      • Foto
        reactie 38   |   niet OK

        Lieve Tjaarda,

        Zo groen als gras werd ik ineens clubarts bij PSV in de zomer van 2011. Dankzij jou en jouw partner in crime Cees-Rein wist ik me staande te houden in de jungle van het topvoetbal. Tot het laatste moment ben je blijven knokken tegen je ziekte en greep je elke strohalm aan om er weer bovenop te komen. Als ik je sprak was je altijd immens positief over je kansen en je lichamelijke gesteldheid. Een week voor je overlijden sprak ik je nog telefonisch om te overleggen over een patiënt. Dit terwijl je was opgenomen in het ziekenhuis. Zo positief als je toen klonk aan de telefoon deed niets me vermoeden dat je er een week later niet meer zou zijn.

        Bedankt voor alles wat je me geleerd hebt en je oprechte interesse in de medemens. Om dit te illustreren heb ik een foto toegevoegd van een gesprekje tussen jou en mijn vrouw Tjinta waar je in geuren en kleuren aan het vertellen was over een nieuwe behandeloptie die je nu weer uitgedokterd had.....

        Tjaarda Rust Zacht!


        Rolf - Maastricht
        29 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Mijn herinnering aan een heel normaal bijzonder mens
        reactie 37   |   niet OK
        Lieve Tjaarda,
        Ongeveer tegelijkertijd zijn wij aan onze carriére in 't Anneke begonnen. Mijn allereerste herinnering aan jou is er 1 van de middagpauzes. Destijds hadden 'we' nog een eigen zwembad waar het personeel tussen de middag een duik kon nemen als het weer dat toe liet. Heel vaak kwam jij daar nonchalant aanlopen met de vraag of er iemand een sigaretje voor je te leen had :-).
        Altijd gezellig, altijd een hartelijke begroeting als collega's onder elkaar.

        Mijn 2e herinnering aanjou heb ik als chirurg en de nodige operaties aan mijn polsen. Toen het resultaat na de eerste operaties niet was zoals vooraf gedacht en ik opnieuw onder het mes moest baalde jij daar net zo erg van als ik. Dat geeft weer wat voor type mens je was. Ik vond dat heel bijzonder.

        Toch, mijn meest speciale moment met jou is het meest dierbare.
        In 1992 werd mijn zusje slachtoffer van een verkeersongeval en na 2 weken MMC werd ze in comateuze toestand overgebracht naar ons eigen Anneke. Jij was als chirurg betrokken bij de behandeling van haar beenbreuken en toonde naar mij en mijn ouders een grote betrokkenheid. De oprechte, intense blijdschap die jij toonde aan mij en mijn ouders toen mijn zusje geheel onverwachts uit coma ontwaakte heeft op ons een onuitwisbare indruk gemaakt. Vanaf dat moment had je een speciaal plekje in mijn hart.
        Als naaste collega van Ingrid heb ik (zeker de laatste jaren) van dichtbij gehoord wat een ongelooflijke moedige strijd jij/jullie hebben geleverd tegen die verdomde klote ziekte.
        Hoe oneerlijk is het dat jij met al je wilskracht deze strijd niet hebt kunnen winnen.
        Tjaarda, ongelooflijk veel mensen zullen jou warme persoonlijkheid en gezelligheid gaan missen. Ik hoop dat Ingrid en de kinderen veel kracht halen uit alle mooie verhalen en herinneringen die over jou voorbij komen.
        Ik wens ze van hieruit heel veel sterkte.


        Marian - Geldrop
        29 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Ian van de Wiel
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Ian - Geldrop
        29 september 2017
        reactie 36
      • Lieve mensen
        reactie 35   |   niet OK
        Lieve mensen,

        Tjaarda herinner ik me als een buitenbeen. Niet beentje, maar been. Op de middelbare school was ik een veel jonger broekie maar ik kon het goed met hem vinden. In die klassen herinnerde ik me ook opeens die vrolijke, open jongen die ik jaren eerder wel eens in de Walstraat op de gang tegenkwam, als ik daar in de wachtkamer naar zondagschool ging.
        Hij ging niks uit de weg en wilde alles wel proberen. Ik zie hem ook nog zó op het toneel staan, met Uco, proestend-van-de-lach-met-consumptie. Tijdens de eindexamens leerde ik hem ook wel anders kennen, als een zachte jongen die ook niet altijd zeker was van zijn zaakjes. Maar hij ging wél dóór.
        En dat van die triangel klopt, Addy. In de derde hadden we heel kort even een echt triangel-trio, we zouden en moesten allemaal wát spelen.
        Voor mij was hij bijzonder en we hebben ook veel gelachen.
        Ik wens jullie als familie heel veel sterkte toe met dit grote verlies.

        Hartelijke groet,
        Menno Arendz

        Menno - Molenhoek
        28 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Lieve Tjaarda
        reactie 34   |   niet OK
        10 jaar was je toen ik in je leven kwam, waardoor jij op die jonge leeftijd al oom werd. Het heeft altijd meer gevoeld als een broer dan een oom. Ik was 4 toen wij ook in Zwolle kwamen wonen. Regelmatig kwamen wij bij opa en oma, dus ook bij jou en speelden dan op de zolder, waar ook jouw slaapkamer was. Vaak sliep je dan uit en maakten we je wakker, wat je nooit erg vond.
        Toen je ging studeren in Leiden logeerde ik met Jaap in je studentenhuis en ’s avonds gingen we samen naar de bioscoop. Wij verbaasden ons over de rommel daar, maar leerden jaren later dat dit heel gewoon is als je studeert.
        Nadat je afgestudeerd was, ging ik zelf studeren. Ieder ging zijn eigen richting op. Jij ging in het zuiden van het land wonen, ik verhuisde na mijn studie naar Groningen. Er kwamen kinderen, bij jou iets eerder dan bij mij. We zagen elkaar minder, maar als we elkaar zagen was het alsof er geen tijd tussen zat. Altijd was ik even welkom en werd even hartelijk ontvangen. Ook door Ingrid en de kinderen. Soms kwamen we langs als tussenstop na een vakantie in Frankrijk. Ook al voelde je je ziek, toch probeerde je ons even te spreken. Al was het vorig jaar maar 10 minuten, je wilde de afspraak niet afzeggen. De laatste keer dat we elkaar zagen was tijdens het hockeytoernooi in Geldrop tweede Paasdag 2017. Wat was dat gezellig. En wat goed om de hele familie bij elkaar te zien.
        Ik zal jou, je gezelligheid, je enthousiasme, je doorzettingsvermogen, je humor en je gastvrijheid zo missen!
        Lieve Hans, Derk, Renée en Ingrid, veel liefs en sterkte,
        Annelien

        Annelien - Bedum
        28 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Coupe kolonel en meer...
        reactie 33   |   niet OK
        Lieve Tjaarda
        Graag hadden we je nog een tijdje bij ons gehad om te genieten van jouw altijd positieve en optimistische kijk op het leven. Je klets, je humor, je lach en tegelijkertijd je visie en discussie als we serieuze zaken bespraken. Er zijn veel memorabele momenten met jou om over te vertellen. Er zijn er 3 die er uit springen. Allereerst was een Coupe Kolonel een bijzonder geliefd nagerecht voor jou. We hebben het meegemaakt dat jij na het genieten van coupe Kolonel 1 zei, die was zo lekker, ik bestel er gewoon nog een. En zo geschiedde!!!
        Het 2e memorabele moment gebeurde in Italië tijdens de wintersportvakantie met de wintersportclub. Het was slecht weer en het sneeuwde enorm. Een aantal vrouwen besloot om te gaan wandelen in plaats van te gaan skiën. Tijdens deze wandeling viel ik en het resultaat was een zeer gecompliceerde polsbreuk. Jij kwam samen met Eric naar het ziekenhuis om po(o)lshoogte te nemen en, zoals je was, te kijken of je iets kon doen. Echter voordat de behandelend arts in Italië geloofde dat jij chirurg was, werd je onderworpen aan een ultieme test. Hij toonde je een röntgenfoto van een pols van een kind. Echter toen jij aangaf dat het niet de pols van Mw . Bakker betrof maar dat dit de foto van een pols van een kind betrof, werd je geloofd. Je hebt er voor gezorgd dat ik meteen in Italië geopereerd werd en daardoor functioneert tot op de dag van vandaag, mijn pols nog steeds zonder problemen.
        Het derde memorabele moment was echt hilarisch. We kwamen op het feestje van Ingrid´s vijftigste verjaardag. Jullie tuin was omgebouwd tot een prachtige feestomgeving met het zwembad als middelpunt. Wij kwamen binnen en na tien seconden struikelde Eric over een opstapje en ging kopje onder in het zwembad. Heel verbouwereerd kwam hij boven. We kwamen niet meer bij van het lachen en hadden samen de slappe lach...
        Zo zijn er nog veel meer memorabele momenten momenten die maken dat jij altijd bij ons zal blijven. Dikke kus Eric en Monique

        Eric en Monique - Sint-Michielsgestel
        28 september 2017

        Deel deze pagina:

      • Kees en Mirjam Ploegsma
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Kees en Mirjam - Eindhoven
        28 september 2017
        reactie 31

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie