Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Jennifer Winklaar

16-04-198705-02-2020
      Mama,
      Omdat jij de ader was waaruit wij groeiden
      Omdat jij de bodem was waaruit wij bloeiden
      Omdat jij wist wat ons kon deren
      Zullen wij je altijd eren

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      Tips over condoleren of herinneringen delen?

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 50   |   niet OK
        Ongeveer 10 jaar geleden leerde ik jou kennen via Dylano op het schoolplein van de Nicolaas Beets. Als ik aan jou terugdenk, dan denk ik aan kletsen op het schoolplein over de jongens, werk, school en Les Petits, maar vooral hartelijk en gastvrij net zoals jouw ouders en broer.
        Wat straalde je toen je vertelde dat je een nieuwe vriend had en bij hem ging wonen, maar helemaal toen je vertelde dat je weer in verwachting was. Het was je zo gegund!
        Na groep 8 zijn de jongens hun eigen weg gegaan en daarmee ook die van ons, maar soms vroeg ik mij nog wel eens af hoe het met je zou gaan.
        Jurriën vertelde vandaag onderweg dat hij dacht dat je overleden zou zijn, maar zei er achteraan dat zal toch niet waar zijn?
        Het bericht om te lezen dat je er inderdaad niet meer bent, dat hakt er wel even in.
        Dylano, opa Jan en oma Valerie, Luke & broertjes, wij wensen jullie heel veel sterkte om dit een plekje te geven.

        Hartelijke groet,
        Ingrid, Michel, Elina & Jurriën van Egmond

        Ingrid - Hillegom
        14 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 49   |   niet OK

        8 jaar geleden toen ik mijn eerste huisje had kwam Jen vaak op bezoek. Deze foto nam ik in mijn eerste huisje


        Davina - Amstelveen
        12 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Gedicht
        reactie 48   |   niet OK
        Je bent de eerste gedachte als ik wakker wird en de laatste als ik ga slapen. Thuis roep ik vaak jouw naam Jen, zeg dat dit niet waar is. Is dit echt gebeurd? Moeten wij nu echt zonder jou verder? Kunnen we nooit meer lachen geheimen delen en afspreken? Is er voor jouw geen toekomst meer? Hoe oneerlijk onbegrijpelijk onverteerbaar. Ik weet dat het zo is maar kan het niet niet geloven zo jong mooi sterk en gezond en in het leven staand. Morgen zal ik weer het weer roepen. Jen is dit echt gebeurd? Zijn we je echt kwijt?

        Dit gedicht heb ik zelf geschreven hoe ik het ervaar.

        Davina - Amstelveen
        1 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Muziek
        reactie 47   |   niet OK

        Dit liedje werd destijds elk weekend gedraaid in de Bulldogg op Leidseplein waar Jennifer en ik bijna elk weekend lekker gingen dansen. Dit was wel een van onze favorieten in die tijd en ook in haar auto draaiden wij deze vaak.

        Davinana - Amstelveen
        1 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Muziek
        reactie 46   |   niet OK

        Jennifer Willemijn Brenda en ik d wij gingen de stad in en dan vroegen wij dit liedje aan en gingen er op dansen.

        Davina - Amstelveen
        1 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Damien en Jaxx
        reactie 45   |   niet OK

        Willy - Heemstede
        1 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Dylano oudste zoon van Jennifer
        reactie 44   |   niet OK

        Willy - Heemstede
        1 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Jennifer en luke vakantie
        reactie 43   |   niet OK

        Willy - Heemstede
        1 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Jennifer met de kinderen
        reactie 42   |   niet OK

        Willy - Heemstede
        1 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 41   |   niet OK

        Dit is het gezin van Jennifer en luke met hun 3 zonen dylano damian en jaxx


        Oma Willy - Heemstede
        1 april 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie