gedenkplaats van

Rob Braeken

08-07-194516-04-2018
      Dit is een algemene kennisgeving om u op de hoogte te brengen van dit verlies. U kunt dit bericht delen met andere bekenden. Naast informatie rondom het afscheid kunt u hier ook zelf reageren. Uw herinnering, reactie of condoleance wordt zeer op prijs gesteld.

      If you want to share your message only with the family please check the checkbox below your message.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      • Muziek
        reactie 44   |   niet OK

        Mijn muziekkeuze bij het afscheid van Rob

        Marco - Tel Aviv
        12 mei 2018

        Deel deze pagina:

      • Woorden van troost, kracht en hoop van Dietrich Bonhoeffer aan zijn verloofde toen hij wist dat hij zou worden gefusilleerd
        reactie 43   |   niet OK
        Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden,
        kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen;
        je moet dat niet proberen,
        je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.

        Dat klinkt erg hard, maar het is ook van een grote troost.
        Want zolang de leegte werkelijkheid blijft,
        blijf je daardoor met elkaar verbonden.

        Het is fout te zeggen: God vult die leegte.
        Hij vult haar helemaal niet,
        integendeel: Hij houdt die leegte leeg en helpt ons zo
        de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren,
        zij het ook in pijn.

        Verder: hoe mooier de herinnering des te moeilijker de scheiding,
        maar dankbaarheid verandert de pijn der herinnering in stille vreugde.
        De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees,
        maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.

        Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven en je erin verliest,
        een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor, maar alleen op bijzondere ogenblikken,
        buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
        Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en kracht.

        Marco - Tel Aviv
        12 mei 2018

        Deel deze pagina:

      • Eriv van Aalst
        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
        Eriv - New York
        7 mei 2018
        reactie 42
      • The garden on 23 April
        reactie 41   |   niet OK

        Maryleen - Amsterdam
        5 mei 2018

        Deel deze pagina:

      • Great fun again in New York 2008 / Zoals we waren
        reactie 40   |   niet OK

        In mei/juni 2008 had ik de gelegenheid een maand in New York te wonen ten tijde van een tentoonstelling die Rob had samengesteld in The Museum of New York in verband met de 400-jaar betrekkingen tussen Nederland en New York, en ik had met hem afgesproken elkaar daar zeker een keer te ontmoeten.
        Ook dit leidde natuurlijk niet uitsluitend tot dat - natuurlijk zeer interessante - museum bezoeken en door Rob rondgeleid te worden, maar uiteraard gingen we ook leuke en gekke dingen doen, zoals eten bij de Chinees (zijn favoriete uit-etenplaats), even naar het Citco-kantoor en vooral niet te vergeten China-Town in voor de gekste winkeltjes.
        De bijgevoegde foto is daar gemaakt, en vooral: op het juiste moment!
        Ik zou de foto graag een titel mee willen geven die het er het meeste bij past:
        That's how we were.

        Rene Veenis


        Rene - Utrecht
        29 april 2018

        Deel deze pagina:

      • Photo's April 23
        reactie 39   |   niet OK

        For everybody who likes to see a selection of our photo's taken at Rob's funeral, see this web-album:
        https://bit.ly/2vRwINr
        (copy-paste the text to your browser if the link is not active)


        Vincent & Rozemarijn - Deventer
        27 april 2018

        Deel deze pagina:

      • Film: Rob Braeken en Rene Veenis uit Utrecht gaan een kantoor van Citco in hartje Londen versieren
        reactie 38   |   niet OK

        Ik leerde Rob eind 1993 kennen doordat er een verbouwing plaatsvond in het grote huis waar hij met Otto Hamer, Bert Maas en Emma van den Dool woonde. Ik was door een bevriende aannemer toegevoegd om allerlei werkzaamheden uit te voeren. Ook al werkte ik samen met diverse anderen, op een dag werd ik door Rob gevraagd of ik misschien zin had in een kopje koffie. Hij vroeg dat alleen aan mij, en dat leek me wel leuk, want ik kende helemaal niemand. Hij woonde in de prachtige tuinkamer en ik voelde me meteen thuis tussen de enorme stapels boeken, kaarten, attributen van heinde en ver en wat al niet meer. Het was een beetje alsof ik in een film beland was. En vanaf het eerste moment was het heel leuk. Hij vertelde allerlei verhalen, en om een kopje koffie op tafel te kunnen zetten moest de hele tafel omgebouwd worden. Dat wil zeggen: opgeruimd, maar je kon het ook wel een aangename verbouwing noemen: mijn vak. Ook al kenden wij elkaar totaal niet, we waren eigenlijk meteen vrienden, ook al was ik 39 en hij 9 jaar ouder. Maarja, was is 9 jaar op een mensenleven. Deze ontluikende vriendschap ontstond doordat meteen bleek dat we heel veel interesses gemeen hadden: interesse voor al 'het andere', buiten de box denken, niets is te gek als je maar lol hebt en hier en daar wat geld kunt verdienen en daarbij leuke mensen kunt treffen met wie je kunt old prosituten (ouwehoeren), mooie oude auto's en daarmee een mooie trip maken, het liefst waar veel stof is, en ook de vraag waarom we hier op aarde zijn. Omdat we daar niet echt uitkwamen hebben we maar gewoon veel leuke dingen gedaan, zoals een verbouwing op StMaarten in het museum van Elsje Bosch, naar Henk de Vries en zijn vrouw uit Australië die in Frankrijk zat, samen zijn keuken gebouwd en last but not least samen een kantoorgebouw van Citco in Londen ingericht. Rob vroeg mij mee te gaan, omdat we een beetje dezelfde ideeën bleken te hebben over hoe je iets mooi en leuk kunt maken, en natuurlijk vooral omdat het altijd klikte op denk-, praat en humorniveau. Ik vermoedde dat het wel eens heel leuk kon worden, en besloot mijn videocamera mee te nemen. Dit was een spontane actie, en niet bedoeld om een documentaire te maken, maar wel van te voren afgesproken dat het een soort verslagje zou worden. En omdat ik fotografie en videomontage al jaren als hobby had en alles wat ik wilde kon monteren en bewerken in de computer, heb ik er na terugkomst meteen een film(pre) van gemaakt, die ik Rob liet zien. We hebben ons rot gelachen, Rob vond het dolkomisch. Ook omdat er van te voren niets verzonnen was.
        De titel van de film ("eindelijk een vrouw die niet wegloopt") is gekozen doordat Rob dat op het juiste ogenblik in de film uitkraamt (zie het beeld dat wij Venus van Milo net boven hebben en ze op de kar ligt die Rob voorttrekt), en wij tijdens onze ontmoetingen altijd ellenlange gesprekken hadden over onze ervaringen met onze leuke, lieve, aparte vriendinnen, vrouwen en relaties, elkaar daar altijd helemaal in konden vinden, maar net zo goed kritisch konden zijn en onze verbazingen konden uiten, maar altijd achterbleven met een hoop plezier daarover. De sfeer waarin we elkaar 25 jaar hebben ontmoet zit helemaal in deze film.
        Vier dagen nadat deze grote trouwe bijzondere vriend met wie ik zo ontzettend veel gedeeld heb plotsklaps van me weggereisd was, - enkele uren nadat hij nog bij mij voor de deur gestaan had en we 20 minuten gepraat hadden over dat alles goed zou komen (we zouden nog zeker 20 jaar verder gaan) - heb ik deze film teruggezocht om iets fijns van hem terug te zien. Toen ik de film gezien had heb ik hem meteen nogmaals helemaal gedraaid. En dit waren de eerste momenten dat ik opeens weer vrolijkheid voelde. En meteen daarop kwam ik op het idee dat dat voor anderen mogelijk ook zo zou werken, want het deed me echt goed. Na de crematieplechtigheid heb ik de film gedraaid in het atelier waar Rob opgebaard had gelegen en voor iedereen was het fijn om Rob zo terug te zien.
        Voor iedereen die graag een eigen copie van de film zou willen hebben als herinnering aan ons aller Rob, bied ik aan een gratis kopie te maken. Voor Laura en Roald uit New York heb ik inmiddels een engelse versie gemaakt (Engelse teksten en titels erbij), en dus heb ik ook voor engels sprekende geïnteresseerden eventueel een eigen kopie beschikbaar.
        Tenslotte moet de vrolijkheid achterblijven.

        Rene Veenis

        Rene Vincent - Utrecht
        26 april 2018

        Deel deze pagina:

      • Zal Rob missen
        reactie 37   |   niet OK

        Waar ik ook was, Rob kon altijd weer onverwachts voor je staan. Ken Rob bijna 40 jaar en of ik nu was op een beurs, veiling of bij een handelaar in Europa of USA, Rob stond altijd onverwachts voor je om zijn enthousiasme, kennis en ervaringen met oude kaarten te delen.
        Zag Rob voor het laatst op de Miami map fair in Februari en hij zag er goed uit en was opgewekt.
        Toen ik het slechte nieuws hoorde was het dus een enorme schok en ongeloofwaardig.
        Zal Rob missen en tegen beter weten hoop dat hij waar dan ook plotseling weer voor me staat.

        Foto gemaakt tijdens de map fair in Parijs.


        Pierre - Parijs / Clearwater
        25 april 2018

        Deel deze pagina:

      • HASTA SIEMPRE ROB!!!!!!!
        reactie 36   |   niet OK
        Como expresar lo que sentimos al enterarnos de tu partida. Siempre estabas viajando pero volvias, el solo pensar que este era un viaje de ida y que no te volveriamos a ver nos hundio e un inmenso dolor.
        Tu vida era muchas veces dificil de entender para los que nos creemos normales.
        Viviste intensamente, tu trabajo que tanto amabas era en parte la razon de tu vida. Siempre decias que ibas a tomarlo mas tranquilo pero sabiamos que eso no era posible, eras un trotamundos que amaba y disfrutaba lo que hacia.
        Tu sabiduria era inmensa, tus experiencias de vida incontables, pero tambien habia en tu corazon una gran sensibilidad que demostraste muchas veces.
        Me duele muchisimo que tu mente brillante te haya hecho sufrir tanto antes de tu partida, ojala hubiera sido diferente.
        Gracias por tu vida !!!

        Sofia Braeken

        Sofia - Argentina
        25 april 2018

        Deel deze pagina:

      • Herinnering aan Rob; vervolg van eerdere tekst
        reactie 35   |   niet OK
        In 2014 zagen we elkaar pardoes weer in Nederland en dat was mooi. De foto van Rob bij het raam is van die tijd. Dit jaar, januari 2018, had ik een performance-art concert in Amsterdam en hij is gekomen. Hij heeft het nog kunnen zien wat ik doe. Hij wilde gelijk afspreken en dat werd 30 januari. Hij was heel bleek. Hij zei dat hij veranderd was. Ik zei dat ik ongerust was over zijn gezondheid. Dat toen ik hem zag bij het concert, het door me heengegaan was dat dit misschien wel tot de laatste keren hoorde dat ik hem zou zien. Het was een kort bezoek, tussen twee andere afspraken door. Het was wat verwarrend. Daarna belde hij weleens op mijn mobiele telefoon, die ik meestal niet aan had, en liet dan een bericht achter. 21 februari was er een lezing in Utrecht waar ik heen zou en vroeg per email aan Rob of hij mee wilde gaan. Ik kreeg een heel rare email terug waar ik van schrok en me wat gekwetst door voelde. Een paar uur later had hij spijt en vroeg of we zouden bellen. Een week later hebben we gesproken en hij vertelde dat er iets was met zijn communicatie, dat hij soms dingen zei die hij niet bedoelde of die een heel andere emotionele lading hadden. Hij vertelde dat hij anti-depressiva van de huisarts had omdat hij niet kon slapen. Ik had het idee dat zijn over-vermoeidheid ook door een burn-out was. Medicijnen hebben vaak een wijd spectrum die bepaalde symptomen wel dekken, maar ook invloed hebben op je geest, die misschien niet goed is. In maart heb ik nog een paar keer Rob gebeld en een bericht ingesproken omdat hij niet aannam. Toen heb ik een kaartje gestuurd om hem te laten weten dat ik aan hem dacht, maar dat als hij liever geen contact wou dat ik daar begrip voor had. Ik weet niet of hij dat nog las, maar omdat mijn adres op de envelop stond en Rob’s schoonzus, Lidwien, het kaartje vond, heeft de familie me de rouwkaart kunnen sturen, waardoor ik bij het afscheid van Rob op maandag 23 april kon zijn.

        De ontvangst thuis was aangrijpend en mooi. Ik dank alle lieve mensen met wie ik dit droevige afscheid heb mogen delen. Ik heb het gevoel dat mijn liefde voor Rob nu door gegaan is in een nieuwe band met de familie en enkele naaste vrienden. Dat we er voor elkaar geweest zijn voor Rob op deze dag. Het pad aangaan dat nu voor ons ligt; de onherroepelijkheid, het gevoel van ‘had ik maar …’ of ‘had ik misschien toch .. ?'. De zwarte golf die hem verteerde en die de mogelijkheid van een volgende dag ontnomen heeft … Heeft hij kunnen weten hoezeer hij door zovelen gemist wordt? In onze herinneringen blijft Rob er zijn, en de vragen zullen ons leven een verdiepte kleur en klank geven, waar troost vanuit zal gaan.






        Maryleen - Amsterdam
        24 april 2018

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie